Δείγματα γραφής

Πέρασε κάτι παραπάνω από ένας μήνας από τη σύγκληση του 19^ου Συνεδρίου του Κόμματος. Ένας μήνας, που καταγράφεται ως σημαντικός σε εξελίξεις και γεγονότα.

Η «Νέα Σπορά» επέλεξε σε αυτό το χρονικό διάστημα να μη δημοσιεύσει, παρά το γεγονός ότι οι «προκλήσεις» ήταν πολλές και η ανάγκη για σχολιασμό τους ιδιαίτερα πιεστική. Στο ίδιο χρονικό διάστημα η επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας μας ήταν υψηλή, ευδιάκριτο δείγμα της εμπιστοσύνης και της απαιτητικότητας που εκφράζουν οι αναγνώστες μας για τη συνέχεια της «Νέας Σποράς».

Αυτήν τη συνέχεια δεσμευόμαστε ότι θα υπηρετήσουμε και ότι θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να ανταποκριθούμε στις νέες πολιτικές συνθήκες, όπως, επίσης, δεσμευόμαστε να σταθούμε στο ύψος της εμπιστοσύνης, που μας δείχνουν οι αναγνώστες μας και της απαιτητικότητας που έχουν από εμάς.

Και νομίζουμε ότι είναι αρκετά αυτά τα λόγια για να αντιμετωπίσουν τους όποιους - και της όποιας ποιότητας, ψιθυρισμούς για τη λειτουργία μας, γιατί υπάρχουν και αυτοί.

Στο μήνα που πέρασε διαβεβαιώνουμε τους αναγνώστες μας ότι από την πλευρά μας δεν κάναμε κάποιο τσεκάρισμα για το προφίλ της νέας ηγεσίας του Κόμματος.

Είναι φυσικό, όμως, να υπάρχει και να εκφράζεται μια κάποια αναμονή και να «μετράει» ο κόσμος του Κόμματος, και όχι μόνο, τα «δείγματα γραφής» της νέας ηγεσίας. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα κόμματα, πολύ περισσότερο, όταν αλλάζουν ηγεσία.

Ειδικά στα αστικά κόμματα, που αναγάγουν την ηγεσία στο «άλφα και το ωμέγα» της πολιτικής τους λειτουργίας και παρουσίας, αυτό το «μέτρημα» είναι καθιερωμένο και πολύ έντονο, γιατί οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι συμπυκνώνουν στο πρόσωπο του ηγέτη και την έννοια του κόμματος και της πολιτικής που ακολουθεί. Ειδικά σε περιόδους κοινωνικής νηνεμίας υπάρχει, σχεδόν, μια πλήρης ταύτιση.

Αλλά για μας, για τον κόσμο του ΚΚΕ, για τα μέλη και τα στελέχη του, το κυρίαρχο ζήτημα είναι η πολιτική του Κόμματος. Και αυτό το γεγονός γίνεται ακόμη σπουδαιότερο μια και μόλις τώρα το Κόμμα μας βγήκε από τις συνεδριακές του διαδικασίες, στις οποίες ενέκρινε το νέο του Πρόγραμμα. Το Πρόγραμμα, επομένως, κρίνεται. Το κρίνουν οι εργαζόμενοι, το «μετράει» ο αντίπαλος, το κρίνουμε και εμείς στη ζωντανή πραγματικότητα πλέον.

Γνωρίζουμε, βέβαια, τη σχέση της προσωπικότητας, του ηγέτη, τόσο με τον κόσμο του Κόμματος όσο και ευρύτερα με τις λαϊκές μάζες. Ασφαλώς ο ρόλος της προσωπικότητας είναι σημαντικός. Ο ρόλος, όμως, της πολιτικής, και με την έννοια αυτή του Κόμματος, είναι αναντικατάστατος και έχει «απόλυτη προτεραιότητα».  

Τα «δείγματα γραφής», λοιπόν, αφορούν κυρίαρχα στο Πρόγραμμα και στην πολιτική του Κόμματος, που διαμορφώνεται καθημερινά με βάση αυτό. Αφορούν στο κατά πόσο το Κόμμα δείχνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στα πολιτικά του καθήκοντα, που, κατά τον ισχυρισμό της νέας ηγεσίας, το 19^ο Συνέδριο μας έδωσε εκείνα τα όπλα για να ανταποκριθεί το Κόμμα σε αυτά ακριβώς τα νέα, σύνθετα και δύσκολα καθήκοντα.

Το βάρος αυτό, της ανταπόκρισης, πέφτει στη νέα ηγεσία του Κόμματος. Και δεν θα υπάρξει καμία δικαιολογία. Γιατί η κρίση οξύνεται, οι εργαζόμενοι αναζητούν απεγνωσμένα την έξοδο από αυτήν, ελπίζουν στην επίλυση των καυτών τους προβλημάτων, έχουν τη διάθεση να αγωνιστούν και το εργατικό κίνημα δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών.

Με δυο λόγια…

Από τις πολιτικές δυνάμεις όποια διατυπώσει τη διέξοδο από την κρίση θα σφραγίσει και την πορεία του τόπου.

Η κυβέρνηση, με την αντιλαϊκή πολιτική της, και τα τρία κόμματα που τη στηρίζουν οξύνουν την οικονομική κρίση, είναι εκφραστές της αστικής τάξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει καθημερινά εξετάσεις στην αστική τάξη και ήδη οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει να το κατανοούν και το συνειδητοποιούν. Για τη Χρυσή Αυγή δε γίνεται καν λόγος.

Το μόνο κόμμα που μπορεί να δώσει φιλολαϊκή διέξοδο στην οικονομική και γενικότερη κοινωνική κρίση είναι το ΚΚΕ. Προς τα εκεί στρέφεται το εργατικό και λαϊκό βλέμμα. Και εδώ δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για διάψευση των λαϊκών ελπίδων.

      

Το Κόμμα διαθέτει νέο Πρόγραμμα, που φτιάχτηκε κατά πως ήθελε η απελθούσα και η νέα ηγεσία και είναι ομόφωνα ψηφισμένο.

Το Κόμμα, καθώς μας λέγεται, διαθέτει την πολιτική, τα εργαλεία και την πείρα.

Τα λόγια - δεσμεύσεις, με άλλη βαρύτητα πια, σε σχέση με τα παραπάνω αλλά και σε σχέση με την κατάσταση πριν από το 19^ο Συνέδριο, δεν αφορούν από εδώ και πέρα στους «διαφωνούντες», οι οποίοι, πέρα από την πρώτη, αντιμετωπίζουν και μια καινούργια δοκιμασία  «πιστοποίησης», που, σε ορισμένες περιπτώσεις, καταλήγει σε απομακρύνσεις ακόμη και σε διαγραφές. Μια κατάσταση, που, δυστυχώς, δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμη από την πλευρά της ηγεσίας ότι δεν βγάζει πουθενά.  

Αυτοί, οι διαφωνούντες, καταγγέλθηκαν στην ιδιοτελή, αυθαίρετη και βολική «συσκευασία του ενός», όπου, από πρόθεση, ομαδοποιούνται διαφορετικές απόψεις και προθέσεις.

Καταγγέλθηκαν, ακόμη και σαν πράκτορες του ταξικού αντίπαλου, με ένα πρωτοφανές μένος και στο πλαίσιο μιας μεθοδευμένης «από τα πάνω» ανήθικης και αντικομματικής διαδικασίας. Ήταν ένα μελανό σημείο στη μακρά πορεία του Κόμματος, το οποίο έχει ταυτότητα και υπογραφές. Και ως τέτοιο κατανοήθηκε και ως τέτοιο θα παραμείνει.

Η νέα, όμως, Κεντρική Επιτροπή είναι «πεντακάθαρη», και στο 19^ο Συνέδριο επιλέχτηκε, προτάθηκε και ψηφίστηκε και ως ικανή. Το «νέο» Πολιτικό Γραφείο είναι κάτι παραπάνω από πεντακάθαρο.  Αδιαμφισβήτητα πεντακάθαρο. Η υπόλοιπη στελεχική διάταξη κατοχυρωμένη. Δεν υπάρχουν πουθενά «βαρίδια» πια.

Τέλος…

Τι υπάρχουν;…

Υπάρχουν τα πολιτικά «βαρίδια». Δηλαδή, τα πολιτικά προτάγματα, τα οποία βρίσκονται σαν κάρβουνα αναμμένα στα χέρια της νέας ηγεσίας, που, αφού πέρασαν από την πολιτική ζυγοστάθμιση του 19^ου Συνεδρίου, απομένουν να κριθούν στην πράξη.

Εμείς, απλώς, θυμίζουμε, ότι κατά τους Κλασσικούς η πράξη είναι η απόδειξη της αλήθειας.  Και εμείς ως «Νέα Σπορά» ελπίζουμε στην αλήθεια.

Ωστόσο, είμαστε υποχρεωμένοι, απέναντι στα μέλη του Κόμματος, τους ψηφοφόρους του, γενικότερα, απέναντι στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους να υπενθυμίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε ότι διατηρούμε τις απόψεις μας ακέραιες και επιμένουμε σε αυτές.  

***

Ας σταθούμε, τώρα, σε ορισμένα βασικά ζητήματα που, κατά τη γνώμη μας, τσεκάρουν την πολιτική του Κόμματος, μας δίνουν τα πρώτα δείγματα γραφής.

• Ξεκινάμε από το «Χαϊλ Χίτλερ» της Χρυσής Αυγής, που πλέον δεν κάνει τίποτα για να κρύψει ότι είναι ένα νεοναζιστικό και νεοχιτλερικό κόμμα. Κατέπεσε, πλέον, ακόμη και αυτό το «εθνικιστικό» μασκάρεμα που επιχειρούσε να περάσει η Χρυσή Αυγή στον ελληνικό λαό για να τον παραπλανήσει και να αποκτήσει ευρύτερα λαϊκά ερείσματα, εκμεταλλευόμενη την οικονομική και γενικότερα την κοινωνική κρίση στη χώρα μας, που όλο και περισσότερο οξύνεται και οι συνέπειές της είναι αβάσταχτες πια για τους εργαζόμενους.

Αναδεικνύεται με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του ελληνικού λαού, της πολιτικής και ιδεολογικής αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής, πρόβλημα που δεν πρέπει να θεωρηθεί ήσσονος σημασίας, γιατί αυτή προσπαθεί να καθιερωθεί ως η ανερχόμενη δύναμη του τόπου, που θα καταλάβει και τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να δημιουργήσει «όραμα» με το οποίο θα επιδράσει στις λαϊκές μάζες με την πιο καθυστερημένη συνείδηση, έως να φτάσει, κατά τα σχέδιά της, στη διακυβέρνηση.

Σε αυτόν τον τομέα, πρέπει να το πούμε, πολύ λίγα πράγματα έχουν γίνει, ενώ κυριαρχεί μια αμηχανία μπροστά στο φασιστικό φαινόμενο και από τις δικές μας δυνάμεις, που την προσλαμβάνει και ο ελληνικός λαός. Γίνεται και δική του αμηχανία, που μετατρέπεται και σε φόβο, παίρνοντας υπόψη τους συσχετισμούς των δυνάμεων και τη φανερή αποδυνάμωση του Κόμματος.

Από την άλλη πλευρά, η τέτοια απροκάλυπτη εμφάνιση της Χρυσής Αυγής αξιοποιείται για μια γενικότερη συντηρητική αναδίπλωση, προς όφελος της σταθεροποίησης της Νέας Δημοκρατίας, κατά πρώτο λόγο, που θα διευκολύνει, ταυτόχρονα, και την εφαρμογή της κατασταλτικής πολιτικής της κυβέρνησης για να περάσει την αντιλαϊκή της πολιτική. Αξιοποιείται, παράλληλα, για μια αναδιάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός πολιτικού διπολισμού.

Από αυτήν την άποψη είναι χαρακτηριστική η διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ των κομμάτων της συγκυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Η Νέα Δημοκρατία, με πρωθυπουργική παρέμβαση, έχει μπλοκάρει, προς το παρόν, το νομοσχέδιο ακριβώς γιατί επιδιώκει να αποκαταστήσει διαύλους επικοινωνίας με καθυστερημένα λαϊκά τμήματα, που προσεγγίζουν τη Χρυσή Αυγή, να αναδειχτεί στο συντηρητικό πόλο, που, ταυτόχρονα, θα μειώνει και τις δυνάμεις της Χρυσής Αυγής.

Από την άλλη, με μοχλό τη ΔΗΜΑΡ, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις επιμένουν στην κατάθεση και ψήφιση του νομοσχεδίου δημιουργώντας ένα πλαίσιο πίεσης του «προοδευτικού χώρου» πάνω στη Νέα Δημοκρατία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λείπουν και οι διαφορετικές επιδιώξεις (κόντρες, διεμβολισμοί) μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ ή η εξάσκηση πίεσης και πάνω στο ΣΥΡΙΖΑ για την πλήρη του ενσωμάτωση.

Όλο αυτό το σκηνικό εξελίσσεται σε μια κατεύθυνση συνολικής συντηρητικής αναδίπλωσης, που θέτει σε αμφισβήτηση λαϊκές δημοκρατικές κατακτήσεις και ελευθερίες, που  αμφισβητεί στην πράξη το δικαίωμα στη δράση και στην απεργία, που συνοδεύεται από αυταρχισμό και καταστολή. Όλα αυτά για την κατοχύρωση των συμφερόντων της αστικής τάξης, του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.

Ακριβώς για αυτό, την  ίδια στιγμή η κυβέρνηση, προκειμένου να αναχαιτίσει την ανάπτυξη των αγώνων του εργατικού κινήματος, δείχνει ανοιχτά την πρόθεσή της να επιβάλει καθεστώς συνεχούς επιστράτευσης των εργαζομένων, γεγονός που ανακυκλώνει και ευνοεί φανερά τη Χρυσή Αυγή και τη δράση της.

Και εδώ αποκαλύπτεται και η τακτική που ακολουθείται από την αστική τάξη. Μέσα από το «συγκεκριμένο», τη δράση της Χρυσής Αυγής, επιδιώκεται μια νέα πολιτική αναδιάταξη μια γενικότερη συντηρητική μετατόπιση, που όχι μόνο θα φέρνει σε δύσκολη θέση το εργατικό κίνημα αλλά θα του ακυρώνει τη δράση του συνολικά.   

• Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις μπαίνει επί τάπητος η ανάγκη της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, της συσπείρωσης των εργαζομένων στα σωματεία τους, της στάσης του Κόμματος στο εργατικό κίνημα της ανάπτυξης των αγώνων, της ενότητας και της κοινής δράσης, της αντιμετώπισης της κατασταλτικής πολιτικής της κυβέρνησης, της αντιμετώπισης του κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Οι κινητοποιήσεις των ναυτεργατών, των εργαζομένων στο Μετρό, στην Εκπαίδευση, ανέδειξαν το πρόβλημα αυτό με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, γεγονός που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορο το Κόμμα.

Φαίνεται πλέον καθαρά ότι η κατάσταση του εργατικού κινήματος δεν είναι καλή, πράγμα που το εκμεταλλεύεται η κυβέρνηση για να περάσει την αντιλαϊκή της πολιτική ως μονόδρομο απέναντι στην οικονομική κρίση. Για την πολυδιαφημισμένη διέξοδο (φως στο τούνελ κλπ.).

Φαίνεται, ακόμη, ότι το Κόμμα βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τη διαπίστωση ότι η στάση του στο εργατικό κίνημα δεν αποδίδει, αφού δια «γυμνού οφθαλμού» πλέον καταδείχνεται ότι η στάση αυτή δεν γίνεται κατανοητή από τις λαϊκές μάζες (οι ψηφοφορίες στους εκπαιδευτικούς είναι αποκαλυπτικές) και ότι επικρατεί σύγχυση τόσο στις κομματικές δυνάμεις όσο και στις εργατικές δυνάμεις που επηρεάζει.

Η ποσοστιαία αύξηση που σημείωσε το ΠΑΜΕ στα πρόσφατα συνέδρια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν μπορεί να κρύψει το αδιαμφισβήτητο γεγονός της μείωσης των δυνάμεων του ΠΑΜΕ μέσα στο εργατικό κίνημα αλλά και την ίδια την αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος.

Κάθε προσπάθεια για μη αναγνώριση ή και απόκρυψης αυτής της αλήθειας αποτελεί πραγματική υπονόμευση της υπόθεσης της εργατικής τάξης και του Κόμματος.

• Κορυφαίο ζήτημα που αναδείχτηκε ανάγλυφα, ειδικά με το κίνημα των εκπαιδευτικών, είναι αυτό της τακτικής του Κόμματος, του συνδυασμού των συγκεκριμένων αιτημάτων που θα συσπειρωθούν οι εργαζόμενοι με την αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται στο κλάδο, στο πλαίσιο της γενικότερης αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης. Ας δούμε πως εκφράστηκε πιο συγκεκριμένα στην περίπτωση των εκπαιδευτικών:

«Καρφί δεν τους καίγεται αν τσακιστεί το κίνημα. Πρόκειται για καθαρό τυχοδιωκτισμό. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ ξεκαθαρίζουμε ότι δεν είμαστε αντίθετοι ούτε με την απεργία στις εξετάσεις, αρκεί η εκάστοτε μορφή πάλης να συνδέεται με προϋποθέσεις επιτυχίας του αγώνα. Και τέτοιες προϋποθέσεις είναι: Η οργάνωση, ο σχεδιασμός του αγώνα με αιτήματα και στόχους πάλης που να εξασφαλίζουν την ενότητα του κλάδου, τη μαζική συμμετοχή στην απεργία, αν είναι δυνατόν από τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών. Αιτήματα, πλαίσιο και προσανατολισμός πάλης που θα συμβάλει στη συμμαχία, στον κοινό αγώνα με εργαζόμενους γονείς, μαθητές, με τους άλλους κλάδους των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αγώνας και σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική, την εξουσία των τραπεζιτών και των βιομηχάνων, της τρόικας και της ΕΕ, της καθημερινής πάλης με την προοπτική μιας άλλης ανάπτυξης σε όφελος του λαού και όχι των εκμεταλλευτών του.

Τέτοιες προϋποθέσεις διασφαλίζονται στην κοινή πάλη για ένα άλλο σχολείο, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, ένα σχολείο που θα δίνει μόρφωση σε όλα τα παιδιά και που θα διδάσκει την ιστορική και επιστημονική αλήθεια.

 Τέτοιες προϋποθέσεις βρίσκονται στον κοινό αγώνα, όχι μόνο πάνω σε ένα αίτημα πάλης (π.χ. ενάντια στην αύξηση του ωραρίου εργασίας), αλλά στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής, κόντρα στο πολυνομοσχέδιο, στο νέο σχολείο Α.Ε., την αξιολόγηση, το νέο πειθαρχικό δίκαιο, τις υποχρεωτικές μετατάξεις, την αύξηση του ωραρίου, τις απολύσεις, τη μισθολογική καθήλωση, το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, κ.α.. Στη βάση αυτή βλέπουμε την αποτελεσματικότητα και την κλιμάκωση των αγώνων» (Από: «Η πρόταση του ΠΑΜΕ προς τους εκπαιδευτικούς και τις γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ», βλ. Ριζοσπάστης, Κυριακή 12 Μάη 2013, σελ. 15).

Η αντιμετώπιση του συνόλου της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης μπήκε ως κατευθυντήρια προϋπόθεση για να προχωρήσουν οι εργαζόμενοι, στην περίπτωσή μας οι εκπαιδευτικοί, στις κινητοποιήσεις τους. Δεν θα σχολιάσουμε, προς το παρόν, τις όποιες, κατά τη γνώμη μας, κραυγαλέες ανακολουθίες και αντινομίες στην τακτική του Κόμματος και του ΠΑΜΕ στους εκπαιδευτικούς, στις δηλώσεις των στελεχών του Κόμματος.

Παραμένουμε στο «συγκεκριμένο» γεγονός, από την άποψη της τακτικής, ότι οι εκπαιδευτικοί απέρριψαν την πρόταση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών με ποσοστά πάνω από 92%. Και αυτό, από μόνο του, είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Είναι ένα «δείγμα γραφής», που επαναφέρει, έτσι και αλλιώς, το ζήτημα της τακτικής και της αποτελεσματικότητάς της. Της στάσης του Κόμματος στο εργατικό κίνημα και της εργατικής του πολιτικής.

Είναι, επίσης, καθαρό ότι εδώ υπάρχει και μια διάψευση που έχει γενικότερη σημασία. Το ΠΑΜΕ αναγνώρισε ότι οι εκπαιδευτικοί με μαζικές διαδικασίες εξέφρασαν τις αγωνιστικές τους διαθέσεις κόντρα στην επιστράτευση. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να κατηγορηθούν οι εκπαιδευτικοί για αυταπάτες.

Κατά τη γνώμη μας, το «επαληθευτήκαμε» που εκπέμπουν οι δυνάμεις μας στους εκπαιδευτικούς και τα αισθήματα ικανοποίησης που καλλιεργούν για τη θέση μας και τη στάση μας, δεν είναι καθόλου αρκετά, για να μην πούμε ότι είναι παραπλανητικά και επικίνδυνα, για να εξηγήσουν το γιατί για άλλη μια φορά δεν μπορεί το ΠΑΜΕ να συσπειρώσει τους εργαζόμενους ή τουλάχιστον οι προτάσεις του να βρουν ευρεία απήχηση και να συγκεκριμενοποιηθούν σε αγώνες.

Ποιό είναι το ζήτημα;

Το ΠΑΜΕ καταθέτει μια πρόταση στις Γενικές Συνελεύσεις των ΕΛΜΕ, οι οποίες είναι μαζικότατες, ύστερα από πολλά χρόνια. Η πρόταση αφορά στις προϋποθέσεις επιτυχίας της απεργιακής κινητοποίησης.

Τα ερωτήματα είναι αναπόφευκτα:

• Γιατί η πρόταση του ΠΑΜΕ δεν γίνεται κατανοητή και γιατί απορρίπτεται και μάλιστα με ένα συντριπτικό ποσοστό, την ώρα που οι αγωνιστικές διαθέσεις είναι δεδομένες;

• Γιατί οι εκπαιδευτικοί απέρριψαν τις προϋποθέσεις επιτυχίας της απεργίας τους, ενώ εξέφρασαν φανερά και μαζικά τη διάθεση να απεργήσουν;

• Τι ακριβώς «διάβασαν» οι εκπαιδευτικοί στην πρόταση του ΠΑΜΕ, που δεν «διαβάζει» το Κόμμα στις ίδιες τις προτάσεις του;…

Στα μέχρι τώρα κείμενα που έχουν γραφτεί και τη σχετική αρθρογραφία σε αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχουν απαντήσεις.

Η «Νέα Σπορά» θα επανέλθει στην (μη) απεργία των εκπαιδευτικών και θα επιχειρήσει να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Το κυριότερο, όμως, είναι να υπάρξει μια απάντηση από την πλευρά του Κόμματος.

• Οι δημοσκοπήσεις που διεξάγονται γύρω από την αποδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ εκ μέρους του ελληνικού λαού αναδεικνύουν ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Αυξάνει σταθερά το ποσοστό απόρριψης τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του ευρώ. Το θέμα αυτό παίρνει μια δυναμική σημασία, που δεν αφορά μόνο τη χώρα μας. Τα ίδια δημοσκοπικά αποτελέσματα υπάρχουν και για άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μερικές από αυτές παίζουν κυρίαρχο ρόλο σε αυτήν (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, κλπ).

Το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ απασχολεί σταθερά και επίμονα την επικαιρότητα, κατά τη γνώμη μας δικαιολογημένα, γιατί σχετίζεται άμεσα με το ξεπέρασμα της κρίσης τόσο στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στη χώρα μας. Η κρίση δεν ξεπερνιέται και αν δώσουμε βάση στα όσα υποστήριξε η Άνγκελα Μέρκελ πρόσφατα σε ομιλία της, και μάλιστα μπροστά σε μαθητές, θα διαρκέσει και πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα για να ξεπεραστεί. Απόδειξη η ύφεση που χαρακτηρίζει ακόμη και ισχυρές οικονομίες σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολιτικές δυνάμεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και συγγενικές  του ΣΥΡΙΖΑ, θέτουν ανοιχτά το ζήτημα του ευρώ. Την ίδια στιγμή το πολιτικό σύστημα σε Ιταλία, Ισπανία βρίσκεται υπό κατάρρευση. Στη Γαλλία η κυβέρνηση αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, ενώ στη Γερμανία επίσημα κόμματα θέτουν ευθέως το ζήτημα του ευρώ. Το ΑΚΕΛ στην Κύπρο, κυβερνητικό κόμμα, έχει θέσει επίσημα με πρότασή του την έξοδο από το ευρώ.

Είναι φανερό ότι όλο αυτό το σκηνικό φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση το ΣΥΡΙΖΑ, που παραμένει αμετακίνητος στη θέση του για το ευρώ και τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ είναι βέβαιο ότι θα είναι στο επίκεντρο της πολιτικής διαπάλης, πολύ περισσότερο που έχουμε μπροστά μας τις ευρωεκλογές.

Αυτό που θέλουμε να επισημάνουμε από την πλευρά μας είναι το γεγονός ότι:

• Παρά τα εντεινόμενα αισθήματα αποστροφής, αγανάχτησης και απόρριψης που υπάρχουν στον ελληνικό λαό για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ,

• παρά τις συζητήσεις ουσίας που διεξάγονται για το μέλλον της ευρωζώνης και το πώς θα διαμορφωθεί αυτή μετά τις γερμανικές εκλογές και ποια θα είναι η θέση της χώρας μας σε αυτήν,

• παρά το γεγονός ότι ακόμη και πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξαναγκάζονται να μετακινούνται από τις προηγούμενες θέσεις τους το Κόμμα δεν φαίνεται να αντλεί και να συσπειρώνει δυνάμεις με την πολιτική του.

Αντίθετα φαίνεται να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και να συνδυάσει όλες αυτές τις εξελίξεις με τη θέση που έχει ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, να μη μπορεί να συγκεκριμενοποιήσει και να τροφοδοτήσει σε θετική κατεύθυνση, και ως προς την πολιτική συνείδηση των λαϊκών μαζών, τις διεργασίες που εξελίσσονται.

• Το τελευταίο ταξίδι του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις ΗΠΑ άνοιξε θέματα και για τη χώρα μας και για την ευρύτερη περιοχή. Ο ρόλος της Τουρκίας φαίνεται να «βαραίνει» σημαντικά για τους στόχους της πολιτικής των ΗΠΑ.

Είναι φανερό ότι οι όποιες συζητήσεις διεξήχθησαν   για τα γενικότερα ζητήματα της περιοχής και οι «ρυθμίσεις» που συμφωνήθηκαν θα περιλαμβάνουν και μερικά κορυφαία θέματα, που αφορούν άμεσα τη χώρα μας: Το Κυπριακό, οι σχέσεις των δύο χωρών, η κατανομή ρόλων, το ενεργειακό και οι αγωγοί, το Αιγαίο, οι ζώνες ευρύτερα στη Μεσόγειο και ειδικότερα αυτές που αφορούν τη χώρα μας και την Κύπρο.

Έχει, επίσης, σημασία το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός «απέτυχε» να αποσπάσει τη συγκατάθεση της αμερικάνικης διοίκησης για μια επίσκεψη στις ΗΠΑ και συνάντησή του με τον πρόεδρο Ομπάμα.

Ως εκ τούτου…

Τα ζητήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της κατοχύρωσης των συνόρων, χερσαίων, θαλάσσιων, εναέριων, της κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, η επαναφορά του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, να μη συρθεί η χώρα μας σε μια εμπόλεμη κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή, το χτύπημα της εξάρτησης κ.α. αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Και η σημασία τους γίνεται πολύ μεγαλύτερη αν πάρει κανείς υπόψη ότι στην περιοχή ανταγωνίζονται οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ο ανταγωνισμός τους αυτός είναι ενδεχόμενο να σύρει τις μικρότερες χώρες σε ανοιχτή ρήξη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτός ο ανταγωνισμός εκφράζεται μέσα στην ίδια τη χώρα μας. Ο ενεργειακός τομέας έχει προνομιακή προτεραιότητα. Ο ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας αερίου, το ενδιαφέρον της Γερμανίας για τους ενεργειακούς πόρους της χώρας μας είναι έκφραση αυτού του ανταγωνισμού, που βέβαια αναδεικνύει και τη σχέση της χώρας μας με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Το ότι οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γερμανία είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, τουλάχιστον σε αυτό, δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση. Το αναγνωρίζουν ακόμη και σοβαροί αστοί πολιτικοί.  

Εδώ θα κριθούν και οι προγραμματικές επεξεργασίες του Κόμματος γύρω από αυτά τα θέματα.

***

Κλείνουμε αυτό το άρθρο με την παρακάτω, πολύ σημαντική για μας, επισήμανση.

Όλες αυτές οι εξελίξεις, όχι μόνο γύρω από τα θέματα που αναφέρθηκαν, έχουν δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο κλίμα, μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα και απορία, γύρω από το Κόμμα. 

Για πρώτη φορά, και σε συνθήκες κρίσης, έχει εμφανιστεί το  ερώτημα - απορία για το ρόλο του Κόμματος μέσα στην ελληνική κοινωνία. Συζητιέται. Και αυτή η συζήτηση όλο και περισσότερο απλώνεται. Αυτή είναι μια πραγματικότητα, που αν παγιωθεί δεν ευνοεί καθόλου το Κόμμα μας. Θα σπάσουν ιστορικοί δεσμοί, αν δεν έχουν σπάσει.

Μέχρι τώρα τέτοιο ερώτημα δεν υπήρχε. Ο ελληνικός λαός δεν απορούσε για το ΚΚΕ. Θεωρούσε δεδομένο ότι το Κόμμα μας ταυτίζεται με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των δημοκρατικών του ελευθεριών και την κατοχύρωση της εθνικής ανεξαρτησίας, με τον αγώνα για το σοσιαλισμό.

Πρόκειται για ένα ερώτημα, που είναι σε άμεση συνάρτηση με την εικόνα, με το κύρος του Κόμματος μέσα στην ελληνική κοινωνία, με την πολιτική του. Κύρια έχει να κάνει με το πώς προσλαμβάνουν γενικά οι εργαζόμενοι την πολιτική του Κόμματος. Τι εκπέμπει το Κόμμα και τι αντίληψη διαμορφώνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για αυτό, με τη γνώμη τους.

Αυτό που είχε κατακτήσει το ΚΚΕ μέσα στην ελληνική κοινωνία ήταν ότι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, το τιμούσαν πάντα για τους αγώνες του και την πολιτική του στάση, γεγονός που αναγνωριζόταν και από τους αντιπάλους του.

Η αμφισβήτηση του ρόλου του Κόμματος μέσα στην ελληνική κοινωνία, ως συνεπούς υπερασπιστή των εργαζομένων για κάθε τους πρόβλημα και για κάθε στιγμή, η αμφισβήτησή του ως φορέα των σοσιαλιστικών ιδεών και αξιών θα σημάνει και την αντίστροφη μέτρηση για την ιστορική του θέση και ύπαρξη. Και εδώ μας χρειάζεται κάτι περισσότερο από την απλή ανησυχία.

Μας χρειάζεται λιγότερη έπαρση για την πολιτική μας και τη στάση μας μέσα στο λαϊκό κίνημα, μας χρειάζεται περισσότερη περίσκεψη και αγωνία για το μέλλον του Κόμματος.  

   

Περισσότερα... "

Κλιμάκωση στην ίδια ρότα…

Φαίνεται ότι δεν γίναμε κατανοητοί από το συντάκτη του 902.gr, που ανέλαβε να μας απαντήσει (μάλλον, είναι σωστότερο να πούμε, να μην μας απαντήσει)!...

 Ίσως θεώρησε ότι αν μας αποκαλέσει «άθλια ιστοσελίδα» έλυσε το πρόβλημα, που έχει ανακύψει από τη στάση συγκεκριμένων στελεχών του Κόμματος, τα οποία ανέλαβαν να απαντήσουν σε άλλα πρώην στελέχη του Κόμματος με τρόπο σκαιό και απαράδεκτο και κατά παρέκκλιση των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου.

Μια στάση που δεν προκύπτει από τη δική τους ιδιαίτερη «κουλτούρα», μόνο. Η επίθεση, έξω από τις κομματικές αρχές, που εξαπολύθηκε από τα συγκεκριμένα στελέχη του Κόμματος είναι πολιτική απόφαση, έστω άτυπη, και εκφράστηκε και καλύφθηκε από το σύνολο της ηγεσίας του Κόμματος, της ΚΕ.

Η ουσία αυτής της επίθεσης είναι ότι στοχεύει ορισμένα στελέχη, τα οποία τα ομαδοποιεί αυθαίρετα και ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις που έχουν μεταξύ τους, τα «βγάζει στο κλαρί», τα γελοιοποιεί, τα απαξιώνει, τα κατηγορεί ότι προσφέρουν υπηρεσίες στον ταξικό αντίπαλο, άρα παίζουν ουσιαστικά το ρόλο του πράκτορα της αστικής τάξης, τους δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για την παραμονή τους μέσα στο Κόμμα, τα εξωθεί να φύγουν από το ΚΚΕ και μάλιστα με τη ρετσινιά του εχθρού του Κόμματος.

Ταυτόχρονα καλλιεργείται ένα πολεμικό κλίμα κινδύνου για το Κόμμα, που κλιμακώνεται σταθερά, ότι θέλει να το αλώσει ο οπορτουνισμός. Έτσι είναι «λογικό» για τα κομματικά μέλη, που ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει την ουσία των διαφορετικών απόψεων που εκτίθενται στον προσυνεδριακό διάλογο, για το ποιες απόψεις πράγματι είναι εχθρικές και ποιες δεν είναι, να τους δημιουργούνται και να τους ενισχύονται αμυντικά αντανακλαστικά μπροστά στον «εχθρό». Και είναι γνωστό ότι ο χειρότερος εχθρός είναι ο εσωτερικός εχθρός.

Η δύναμη, όμως, των απόψεων δεν βρίσκεται στις καταγγελίες που γίνονται σε βάρος ορισμένων στελεχών και μάλιστα χωρίς δυνατότητα ανταπάντησης, ούτε στους αριθμούς ούτε στα μαθήματα της ηθικολογίας που καταφεύγει ο συντάκτης του 902.gr. Γιατί η επίκληση του 95%, που πίσω από αυτό το ποσοστό κρύβεται, θα τον έκανε να αντιληφθεί ότι το Κόμμα δεν κινδυνεύει από το υπόλοιπο 5%. Επομένως ως προς τι όλη αυτή η «φασαρία»; Γιατί αυτή η μεθοδευμένη και στοχευμένη επίθεση;

Θα σημειώσουμε, όμως, ότι και αυτό το 5% για πρώτη φορά εμφανίζεται μετά το 13^ο Συνέδριο και δεν είναι μικρό ποσοστό. Μάλλον αυτό το 5% ακούγεται πιο «δυνατό» από το 95%, γιατί αποδεικνύει ότι υπάρχει πρόβλημα αποδοχής της κυρίαρχης πολιτικής που προβάλλεται, γεγονός που καταδείχτηκε πολύ πιο ανοιχτά στον προσυνεδριακό διάλογο.

Η δύναμη των απόψεων βρίσκεται στην κατανόησή τους και στην αποδοχή τους από τις λαϊκές μάζες. Τότε και μόνον τότε γίνονται υλική δύναμη ανατροπής. Και ο συντάκτης του 902.gr «ξεχνάει» να μας απαντήσει έστω και το παραμικρό για αυτό το θέμα, που αφορά κατά κύριο λόγο την πολιτική του Κόμματος.

Γιατί οι λαϊκές μάζες γύρισαν την πλάτη στο Κόμμα με έναν τρόπο μοναδικό στην ιστορία του Κόμματος; Να μας εξηγήσει πως, κάτω από αυτές τις συνθήκες οικονομικής κρίσης και με την ένταση που εκφράζεται αυτή στη χώρα μας, η πολιτική του Κόμματος έχασε εκλογικό έδαφος κατά το 50% περίπου της δύναμής του, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και τόσο μαζικά;

Το επιχείρημα περί των κοινοβουλευτικών αυταπατών έχει πλέον τιναχτεί στον αέρα. Δεν πείθει κανέναν πια. Γιατί, δειλά - δειλά, και αυτοί ακόμη που το επικαλούνται, όπως η ηγεσία του Κόμματος, το εγκαταλείπουν και ταυτόχρονα αρχίζουν να «ανακαλύπτουν» λάθη και κενά στην πολιτική του Κόμματος, τα οποία τα παρουσιάζουν, στις Συνδιασκέψεις του Κόμματος, σαν δείγμα αυτοκριτικής στάσης της ΚΕ. Στα «κλεισίματα» από τη Γενική Γραμματέα του Κόμματος, που έγιναν στις Συνδιασκέψεις, απ’ ότι διαβάσαμε στον Ριζοσπάστη, εμφανίστηκαν αρκετά τέτοια δείγματα αυτοκριτικής. Τα κύρια ζητήματα, όμως, δεν τέθηκαν ούτε και απαντήθηκαν.

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται, πάλι από την ηγεσία του Κόμματος, η καινοφανής και προσβλητική άποψη ότι μπροστά στις απαιτήσεις και στην όξυνση της ταξικής πάλης, μπροστά στις φουρτούνες που έρχονται,  ορισμένα μέλη του Κόμματος δεν αντέχουν και αναδιπλώνονται. Κατά τη γνώμη μας αυτή η άποψη δεν είναι μόνο προσβλητική, αλλά αποκαλύπτει και το μέγεθος της έπαρσης που διακατέχει την ηγεσία του Κόμματος.

Όλα τα μέλη που κατέθεσαν την άποψή τους και διαφώνησαν με τις Θέσεις και το προτεινόμενο Πρόγραμμα δεν το έκαναν για να λακίσουν από την ταξική πάλη. Το έκαναν για να συμβάλουν σε μια πορεία αποκατάστασης των δεσμών του Κόμματος με την εργατική τάξη, να δυναμώσουν αυτοί οι δεσμοί για να δυναμώσει και η ταξική πάλη.

Και μια και μιλάμε για την ταξική πάλη, δηλαδή για την εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα, ας μας πει ο συγκεκριμένος συντάκτης του 902.gr πως και δεν δείχνει την ευαισθησία του, που ασφαλώς θα αντανακλά και στο ασκέπαστο πρόσωπό του, έστω μερικά λόγια για την περίπτωση του Αλέκου Αρβανιτίδη, που στην εκπρόθεσμη παρέμβασή του στο προσυνεδριακό διάλογο ασχολείται με το συνέδριο της ΓΣΕΕ, που έγινε πολύ μετά τη λήξη συμμετοχής στο προσυνεδριακό διάλογο;  Αυτήν την αντικομματική ενέργεια ποιος την έκανε; Γιατί η Επιτροπή Διαλόγου σιωπά μέχρι τώρα και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της;

Θα μπορούσαμε να «ξεπεράσουμε» και αυτό το απαράδεκτο γεγονός, της καθαρά εκπρόθεσμης δημοσίευσης του σημειώματος του Αλέκου Αρβανιτίδη, και κατά παραχώρηση να δεχτούμε πως «ένα σημείωμα ήταν αυτό, δεν χάλασε και τόσο ο κόσμος», εάν δεν υπήρχε με κάθε επισημότητα μια άλλη παρέμβαση από την πλευρά του Γιώργου Σκιαδιώτη - αυτή τη φορά όχι στον επίσημο προσυνεδριακό διάλογο, που μας πληροφορούσε για το ίδιο γεγονός και για την αύξηση του ΠΑΜΕ στο τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Μόνο που αυτό το άρθρο συνοδευόταν και από ορισμένα αριθμητικά στοιχεία που αποδείκνυαν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυριζόταν ο Γιώργος Σκιαδιώτης. Αντλούμε, λοιπόν, από τα ίδια τα στοιχεία που παραθέτει στο άρθρο του.

Στο 34^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ πήραν μέρος 478 σύνεδροι, ενώ ψήφισαν 463.745 εργαζόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε σύνεδρο αντιστοιχούν 970 ψήφοι. Επομένως το ΠΑΜΕ (αφού είχε διέθετε 100 αντιπροσώπους) πρέπει να κινήθηκε στο επίπεδο των 97.000 ψήφων στο συνολικό σώμα των ψηφοφόρων. Στο 35^ο συνέδριο οι αντιπρόσωποι ήταν 423, ενώ ψήφισαν 347.616 εργαζόμενοι, δηλαδή για κάθε σύνεδρο αντιστοιχούν 822 ψήφοι. Επομένως το ΠΑΜΕ, με 94 αντιπροσώπους, κινήθηκε στο επίπεδο των 77.000 ψήφων. Υπάρχει απόλυτη πτώση σε ψήφους. Αυτό το γεγονός είναι το σημαντικό, το οποίο αποσιωπάται.

Το συμπέρασμα είναι ότι το ΠΑΜΕ από το 35^ο  συνέδριο της ΓΣΕΕ βγαίνει σαφώς σε χειρότερη θέση σε σχέση με το αντίστοιχο 34^ο συνέδριο, ενώ την ίδια στιγμή και το εργατικό κίνημα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα, γιατί και αυτό βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία. Η αύξηση του ποσοστού που παρουσιάζει το ΠΑΜΕ οφείλεται στη διαφορά πτώσης σε σχέση με τις άλλες παρατάξεις. ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έχουν μεγαλύτερη πτώση απ’ ότι το ΠΑΜΕ, επομένως η ποσοστιαία αναγωγή εμφανίζεται ως αύξηση για το ΠΑΜΕ.

Διευκρινίζουμε, για να μην υπάρξει ίχνος παρεξήγησης, ότι η  μέθοδος που χρησιμοποιήσαμε δεν είναι απολύτως ακριβής ως προς την ακρίβεια των ψήφων. Αυτό, όμως, δεν είναι απαγορευτικό για να αποδείξουμε το εάν είχε ή δεν είχε πραγματική άνοδο το ΠΑΜΕ. Το συμπέρασμα που βγάλαμε τόσο για το ΠΑΜΕ όσο και για την πορεία του εργατικού κινήματος είναι ακριβές και απολύτως χρήσιμο.

Και γίνεται πιο χρήσιμο από τη στιγμή που η ποσοστιαία αύξηση που παρουσίασε το ΠΑΜΕ στο 35^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ χρησιμοποιείται ως επιχείρημα ενάντια στους «διαφωνούντες» από τον Γιώργο Σκιαδιώτη. Γράφει συγκεκριμένα: «Επειδή, όμως, στον προσυνεδριακό διάλογο ορισμένοι σύντροφοι-σες, αλλά και ορισμένοι φίλοι, προκειμένου να στηρίξουν τις απόψεις τους, τη διαφορετική τους γνώμη με τις Θέσεις της ΚΕ και να τεκμηριώσουν, μάλιστα, τη δήθεν απομόνωση του Κόμματος ως απόρροια της «σεχταριστικής» και «λαθεμένης», υποτίθεται, γραμμή της ΚΕ, επικαλούνται με τρόπο αυθαίρετο, πτώση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στις αρχαιρεσίες των συνδικάτων (σωματείων - Εργατικών Κέντρων - Ομοσπονδιών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα) μείωση του κύρους του, είναι χρήσιμο να γίνουν γνωστά ορισμένα στοιχεία από τους συσχετισμούς (τα οποία ήταν και είναι βεβαίως στη διάθεση όσων ήθελαν και θέλουν να τα αξιοποιήσουν) για να μη γίνονται αυθαίρετες υποθέσεις και να μη στηρίζονται απόψεις σε στοιχεία που καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν».

Το παραπάνω απόσπασμα που παραθέτουμε είναι, εν πολλοίς, ακριβές, γιατί μιλάει για συσχετισμούς, αν και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να προσθέσουμε ότι πρέπει να εξαιρέσουμε την Αυτόνομη Παρέμβαση, η οποία βελτίωσε τη θέση της. Η λαθροχειρία δεν γίνεται στους συσχετισμούς (με εξαίρεση πάντα την Αυ. Παρ.). Όταν υπάρχει γενική πτώση οι συσχετισμοί μπορεί να παραμένουν και οι ίδιοι ή κάποια παράταξη να «βελτιώνει» σχετικά τη θέση της σε σχέση με κάποια άλλη, από τη διαφορά πτώσης που σημειώνει. Η λαθροχειρία γίνεται στο ότι υπάρχει απόλυτη πτώση σε ψήφους, επομένως το ΠΑΜΕ παρουσιάζεται με πραγματική απώλεια δυνάμεων μέσα στο εργατικό κίνημα, την ώρα που και το ίδιο το εργατικό κίνημα αποδυναμώνεται συνολικά.

Αυτή η καθαρή λαθροχειρία, που σκοπό έχει να παραπλανήσει τα μέλη του Κόμματος, τι «άρωμα» ακριβώς αναδύει, που να μην το «πιάνει» η αίσθηση της όσφρησης του συγκεκριμένου συντάκτη του 902.gr; Γιατί το θέμα που αναφέραμε φέρνει μπροστά μας την εργατική πολιτική του Κόμματος. Είναι το κατ’ εξοχήν ΘΕΜΑ, που αφορά τόσο το ρόλο του ΠΑΜΕ όσο και το ίδιο το εργατικό κίνημα και την πορεία του. Θέμα που συνδυάζεται άμεσα με τη στρατηγική του Κόμματος. Για να εκφραστούμε καλύτερα, η εργατική τάξη είναι το θεμέλιο της στρατηγικής του Κόμματος.

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Δεν είναι η «Νέα Σπορά» που σκεπάζει τα πράγματα. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Δεν είναι η «Νέα Σπορά» που διαπράττει αθλιότητες. Όταν Μάκης Μαΐλης απευθύνεται στον Θ. Καρτερό και του μιλάει για την «νυν παρέα του» διαπράττει μία αθλιότητα από τις στήλες της εφημερίδας του Κόμματος ενάντια στα μέλη του Κόμματος που εξέφρασαν τις διαφωνίες τους μέσα στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου. Σε αυτό το πνεύμα γαλουχήθηκαν τα μέλη, πολύ περισσότερο, τα στελέχη του Κόμματος;

Είναι φανερό. Η ηγεσία του Κόμματος προσπαθεί να αντιπαρέλθει τη δύσκολη θέση που βρίσκεται. Οι μέθοδες, όμως, που χρησιμοποιεί καταλύουν τις αρχές του Κόμματος. Και αυτό το δικαίωμα δεν το έχει.

Και κάτι τελευταίο. Ο συντάκτης του 902.gr διαπράττει και αυτός μια ανήθικη λαθροχειρία, πέρα από το να συγκαλύπτει όλες τις άλλες. Συνδυάζει στο σχόλιό του την «ανακοίνωση» των 55 με τη «Νέα Σπορά» για να αναπτυχθούν οι ανάλογοι συνειρμοί. Θα περιοριστούμε σε ένα πολύ απλό και λαϊκότατο απόφθεγμα: «Ψώνισε από σβέρκο»._

Περισσότερα... "

Ανοιχτή επιστολή της «Νέας Σποράς» προς την ΚΕ του ΚΚΕ Από το κακό στο χειρότερο…

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι της ΚΕ του ΚΚΕ.

Αυτό που συμβαίνει αυτήν την περίοδο στο Κόμμα μας είναι πρωτοφανές! Μέσα από τον προσυνεδριακό διάλογο εμφανίστηκε μια πολύ ισχυρή και μαζική αμφισβήτηση των Θέσεων της ΚΕ και του προτεινόμενου Προγράμματος στο 19^ο Συνέδριο.

Η αμφισβήτηση αυτή, παράλληλα, καταγράφει μια σθεναρή επιμονή μεγάλου τμήματος των κομματικών μελών στην υπεράσπιση του ισχύοντος Προγράμματος, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο, με αξιοσημείωτα επιχειρήματα, που φανερώνουν υψηλό επίπεδο ιδεολογικοπολιτικής κατάρτισης. Θα μας επιτρέψετε να πούμε, μάλλον υψηλότερο από αυτό που διαθέτουν ορισμένα μέλη της ΚΕ του Κόμματος!

Ταυτόχρονα οι παρεμβάσεις των συντρόφων, που συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο, «βγάζουν» πόνο ψυχής και άφατη αγάπη για το Κόμμα τους, το ΚΚΕ, αλλά και στέρεη προσήλωση στα ιδανικά και τις θεμελιακές αρχές του Κομμουνισμού!

Εμείς το θεωρούμε υγιές αυτό το φαινόμενο, μια ακόμη απόδειξη πίστης των μελών και οπαδών του ΚΚΕ στον ιστορικό και επαναστατικό ρόλο του Κόμματος, γενικότερα, μια επίκαιρη υπενθύμιση των ισχυρών δεσμών του Κόμματος με την ελληνική κοινωνία.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια νέα κατάσταση στο Κόμμα, που η ηγεσία του Κόμματος, τα μέλη της ΚΕ, δεν μπορείτε να την αγνοείτε, γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία του Κόμματος εμφανίζεται και με τέτοια οξύτητα ένα ανάλογο φαινόμενο.

Και πράγματι δεν την αγνοείτε, όπως δείχνει η αντίδρασή σας, παρ’ όλο που, θα μας επιτρέψετε να σας το πούμε επί το λαϊκότερο, πιαστήκατε στην κυριολεξία «στον ύπνο», γιατί, όπως φάνηκε, δεν το αναμένατε! Απόδειξη πως η επαφή σας με την πραγματικότητα, όχι μόνο σε ότι αφορά στην κοινωνία αλλά και στο ίδιο το Κόμμα, είναι ανύπαρκτη! Το αποτέλεσμα ήταν να πανικοβληθείτε. Πολύ κακό σημάδι για την επαναστατική επαγρύπνηση και ετοιμότητα της ΚΕ!

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι η πρώτη φορά. Θα σας αναφέρουμε άλλη μία, από τις πολλές που υπάρχουν, που, κατά τη γνώμη μας, ήταν καθοριστική για την πορεία του Κόμματος. Ήταν η περίπτωση της περιόδου πριν τις εκλογές της 6^ης του Μάη του 2012, που και εκεί, κατά δική σας ομολογία, δεν πήρατε είδηση για την κατάρρευση του δικομματισμού, παρά τα σαφή μηνύματα που σας έστελνε η κομματική βάση, ακόμη και όλες οι αστικές δημοσκοπήσεις.

Το θέμα, όμως, μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, είναι το πώς αντιδράτε και μάλιστα σε συνθήκες πανικού. Και ενώ στην περίπτωση των εκλογών του 2012 δείξατε, κακώς, το δάχτυλο στους εργαζόμενους και τους αποδώσατε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που βλέπουμε είναι ότι καταφύγατε στο γνωστό μοτίβο του εσωτερικού εχθρού, που σε ρόλο πράκτορα εξυπηρετεί τον ταξικό αντίπαλο. Ξαναπαιγμένο έργο.

Αυτόν τον εσωτερικό εχθρό τον είχαμε γνωρίσει με άλλη μορφή με τα γνωστά σημειώματα περί «κομματικής αντιπολίτευσης», που «αξιοποιείται από τον αντίπαλο». Καταφύγατε, επίσης, στη συνέχεια, στο αναγκαίο για την πολιτική σας επιβίωση «Σκοπεύσατε… Πυρ…», για να πέσουν κατάχαμα οι «επώνυμοι» παραδομένοι στην καθοδηγημένη από «τα πάνω» κομματική σκύλευση!!!

Δηλαδή τι ακριβώς κάνατε…

Προχωρήσατε σε δημόσια, συντονισμένη και κατ’ επιλογήν διαπόμπευση και σπίλωση συντρόφων έξω και πέρα από κάθε τήρηση, στοιχειωδώς, των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου και γενικότερα των κανόνων του Κόμματος.

Η διαπόμπευση αυτή ισοδυναμεί με δημόσια προγραφή και καταγγελία, που ούτε καν υλοποιήθηκε από κάποιο όργανο του Κόμματος για να αναλάβει την ευθύνη αυτής της ενέργειας. Δειλία ή έπαρση; Πάντως έτσι κι αλλιώς η πράξη σας αυτή συνιστά την αποθέωση της αυθαιρεσίας και του μεσσιανισμού! Το επιχείρημα ευκολοχώνευτο και τετριμμένο. «Σώζουμε το Κόμμα από τον οπορτουνισμό»! Τον κραυγαλέο και πασιφανή δικό σας οπορτουνισμό δεν τον βάλατε ποτέ στο ζύγι!

   

Με αυτόν τον τρόπο ανώτατα στελέχη του Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης και της Γενικής Γραμματέως του Κόμματος, μας επαναφέρουν σε αλήστου μνήμης εποχές, καταδικασμένες από επίσημα Κομματικά Σώματα, αναλαμβάνοντας να «καθαρίσουν» το Κόμμα από τον οπορτουνισμό, που, υποτίθεται, ότι αντιπροσωπεύουν οι επώνυμοι, με έναν τρόπο αήθη, δεσποτικό, υβριστικό, αλαζονικό και θρασύτατο, καταχρώμενοι των κομματικών λειτουργιών και των σελίδων της εφημερίδας του Κόμματος, φερόμενοι σαν να ήταν το Κόμμα δικό τους οικόπεδο. Δυστυχώς έχετε πολύ δυνατό το αίσθημα της ιδιοκτησίας, έστω και εάν αυτή αφορά στο ίδιο το Κόμμα.

Την ίδια στιγμή, μπροστά στη γενική κατακραυγή από τη μεγάλη πλειοψηφία των κομματικών μελών, που συνάντησε η δημόσια επίθεση ενάντια στα επώνυμα πρώην στελέχη του Κόμματος,  εμφανίζονται «από τα κάτω» κρούσματα δικαιολόγησης αυτής της αυθαιρεσίας στο όνομα ότι «τα μέλη της ΚΕ μπορούν να τοποθετηθούν ως μέλη του οργάνου», κατά παρέκκλιση των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου!

Μερικοί, μάλιστα, καλοθελητές από κεκτημένη ταχύτητα το «παρατραβάνε» μέχρι το «ότι η ΚΕ, ως ανώτερο όργανο, μπορεί να κάνει ότι θέλει»! Μιλάμε για υπαρκτές απαντήσεις ορισμένων στελεχών σε αιτιάσεις κομματικών μελών. Με λίγα λόγια αναγνωρίζεται, στις κομματικές λειτουργίες, ως «δικαίωμα» στα μέλη της ΚΕ να παρεμβαίνουν κατά το δοκούν. Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτό το δικαίωμα δεν το έχετε, πολύ περισσότερο δεν σας το παραχώρησε κανένα όργανο του Κόμματος.

Και τα μέλη της ΚΕ οφείλουν να σέβονται τους κανόνες του προσυνεδριακού διαλόγου, που, στο «κάτω - κάτω της γραφής», τους όρισε η ίδια η ΚΕ. Αλλά και εάν ήταν έτσι, δηλαδή τα μέλη της ΚΕ διέθεταν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν έξω από τους κανόνες του προσυνεδριακού διαλόγου, εμείς πρέπει να σας πούμε ότι αγνοούμε την ύπαρξη μέλους της ΚΕ με το όνομα Στάθης Σταθόπουλος. Για να μην πούμε ότι αγνοούμε παντελώς την ύπαρξή του ως στελέχους του Κόμματος.

Όπως γίνεται φανερό η αξιοπιστία σας και οι πολιτικές σας προθέσεις τελούν, ήδη, υπό αμφισβήτηση. Δεν είναι μόνον οι πράξεις σας που θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία σας. Είναι και τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιείτε για να δικαιολογήσετε τις αντικομματικές σας πράξεις.

•   Πως είναι δυνατόν να πείσετε, ακόμη και ένα απληροφόρητο μέλος του Κόμματος, όταν ομαδοποιείτε διαφορετικές απόψεις «διαφωνούντων» μόνο και μόνο για να δικαιολογήσετε την εξαπόλυση αυτής της επονείδιστης επίθεσης ενάντια σε επώνυμα πρώην στελέχη του Κόμματος;
•   Πως είναι δυνατόν να ομαδοποιείτε αυθαίρετα τις απόψεις που κατατίθενται, όταν πρόκειται για μια ατομική κατάθεση προβληματισμού;
•   Πως είναι δυνατόν η συμφωνία με τις Θέσεις και το προτεινόμενο Πρόγραμμα, που θα προκύψει φυσιολογικά και συνιστά την έννοια της πλειοψηφίας, να αποτελεί μια υγιή «ωρίμανση της μακροχρόνιας θεωρητικής δουλειάς του Κόμματος», ενώ η διαφωνία, που συνιστά την έννοια της μειοψηφίας ή και των μειοψηφιών ακόμη, να αποτελεί μια πράξη εχθρότητας προς το Κόμμα και απόδειξη του πρακτορικού ρόλου και του οπορτουνισμού των διαφωνούντων;
•   Πως είναι δυνατόν η υποστήριξη στο προηγούμενο ΕΠΙΣΗΜΟ Πρόγραμμα του Κόμματος να αποτελεί απόδειξη οπορτουνισμού;
•   Πως είναι δυνατόν, τότε, και με ποιους όρους, να διεξαχθεί η εσωκομματική διαπάλη, την οποία, παρεμπιπτόντως, την ενθαρρύνετε για άλλα ΚΚ, ενώ την καταδικάζετε για το δικό μας Κόμμα;
•   Πως είναι δυνατόν να εκκρεμεί τόσα και τόσα χρόνια η απάντηση στο ερώτημα «εάν η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική»;
• Πως είναι δυνατόν τόσα και τόσα χρόνια να δίνετε μια μεσοβέζικη απάντηση, που στην προέκτασή της να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική και τώρα που εμφανίστηκε η μαζική αμφισβήτηση από τις παρεμβάσεις στον προσυνεδριακό διάλογο εσείς να επιστρατεύετε τον Παναγιώτη Μεντρέκα να απαντήσει: «Πού έχει διατυπώσει αυτή την άποψη το ΚΚΕ; Πουθενά»!!!
•   Πως είναι δυνατόν να δίνεται στο ίδιο κείμενο, από τον ίδιο συντάκτη η ακριβώς ανάποδη επιχειρηματολογία, που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα; «Ας αφήσουν, λοιπόν, τα τεχνάσματα και τα μαγειρέματα λέξεων και εννοιών για να μπερδέψουν καθαρά πράγματα. Ποια κριτήρια για τον ιμπεριαλισμό, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, που έχει θέσει ο Λένιν δεν ισχύουν σε ό,τι αφορά τη θέση της Ελλάδας; Ας απαντήσουν αν τολμούν. Το ΚΚΕ απαντάει ότι ισχύουν όλα και με το παραπάνω»!!!
•   Πως είναι δυνατόν να κατηγορείτε τους διαφωνούντες ότι μαγειρεύουν με τις λέξεις και τις έννοιες, όταν για τη θέση της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα αναγνωρίζετε ότι ισχύουν όλα τα κριτήρια που έθεσε ο Λένιν «και με το παραπάνω»!!!
•   Πως είναι δυνατόν το συμπέρασμα για την Ελλάδα να είναι, όταν ισχύουν όλα τα λενινιστικά κριτήρια για τη θέση της στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ότι αυτή ΔΕΝ είναι ιμπεριαλιστική; Γιατί αυτό ακριβώς υποστηρίζει στο  άρθρο - λιβελλογράφημα ο Παναγιώτης Μεντρέκας. Δηλαδή τώρα, εξ αναστροφής, θα πρέπει να πούμε, όταν ΔΕΝ ισχύουν τα λενινιστικά κριτήρια για τη θέση μιας χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ότι αυτή είναι ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ;
•   Τελικά, πως είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεστε το αδιέξοδο που έχετε περιέλθει με τέτοιου είδους παραλογισμούς και αντιφάσεις;

Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι για την Ελλάδα και τον μονοπωλιακό της καπιταλισμό δεν ισχύουν όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού που καθόρισε ο Λένιν. Η Ελλάδα ως χώρα και τα μονοπώλια που διαθέτει δεν μπορούν να μοιράζουν και να ξαναμοιράζουν την παγκόσμια αγορά. Αν εσείς, ως ΚΕ, πιστεύετε το αντίθετο ας το αποδείξετε, να το γράψετε (και να το υπογράψετε) ευθέως και ανοιχτά για να υπάρχει ως ιστορική μαρτυρία.

Εμείς, βέβαια, δεν θα το δεχτούμε ως διάψευση των απόψεών μας. Πάντως εσείς θα έχετε αποσαφηνίσει τις απόψεις σας και δεν θα παίζετε ταυτόχρονα σε δύο ταμπλό: Από τη μια να υποστηρίζετε ότι εσείς δεν ισχυριστήκατε ποτέ ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική και από την άλλη να υποστηρίζετε ότι τα χαρακτηριστικά που καθόρισε ο Λένιν ισχύουν όλα για την Ελλάδα και με το παραπάνω (τι το ήθελε ο έρμος αυτό το «παραπάνω», πόσο παραπάνω;)!!! Έτσι θα ξεκαθαρίσει και το ποιος μαγειρεύει με τις λέξεις και τις έννοιες. Ποιος παίζει με τη νοημοσύνη των μελών του Κόμματος και ποιος τα εμπαίζει.

Αυτή η δημόσια τοποθέτηση για σας είναι υποχρεωτική πλέον. Προβήκατε σε μια δημόσια προγραφή και καταγγελία. Λοιδορήσατε συντρόφους μόνο και μόνο επειδή έγραψαν τη γνώμη τους στο δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο. Παραβήκατε τους κανόνες του προσυνεδριακού διαλόγου, όλη η ηγεσία του Κόμματος προέβη σε καταγγελίες σε δημόσιες συγκεντρώσεις. Είστε πολλαπλώς εκτεθειμένοι.

Εκεί, όμως, που «δίνετε τα ρέστα σας» είναι που υποκρίνεστε ότι ΤΩΡΑ, τάχα, οι διαφορετικές απόψεις των επώνυμων συνιστούν οπορτουνιστική και επικίνδυνη, για το Κόμμα, παρέκκλιση που πρέπει να απαντηθεί. Αυτό είναι ένα ΑΘΛΙΟ ΨΕΜΑ. Γνωρίζατε αυτές τις απόψεις από καιρό πολύ.

Το συγκεντρωτικό και φασαριώδες πυρ που εξαπολύσατε αφορά στο γεγονός ότι τα ίδια τα μέλη του Κόμματος ανέλαβαν να υπερασπιστούν το Πρόγραμμα, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο, αφορά στο γεγονός ότι τόσα χρόνια κατευθύνετε τα μυαλά των μελών του Κόμματος στο αδιέξοδο και τώρα διαπιστώνετε ότι τόση προσπάθεια που καταβάλατε κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα! Αφορά στο γεγονός ότι πανικοβληθήκατε μήπως και γενικευτεί η αμφισβήτηση της πολιτικής που προτείνετε.

Είναι πολύ απλό για να το αντιληφθείτε και εσείς. Δεν πείσατε. Δεν πείθετε. Και το γιατί είναι και αυτό απλό. Τα μέλη του Κόμματος δεν παίρνουν τις απαντήσεις που θα τους λύσουν τα ερωτήματα, που τους βάζει η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Τόσα χρόνια κυριάρχησε μια ασπόνδυλη γενικολογία, ένας καταστροφικός βερμπαλισμός. Δυστυχώς και εσείς είστε θύματα του καταστροφικού βερμπαλισμού σας. Με μια προσεκτικότερη ματιά στο «κλείσιμο» της Γενικής Γραμματέως του Κόμματος στη Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ θα το διαπιστώσετε και εσείς, παρά την όποια απόπειρα για συγκεκριμενοποίηση!

Γιατί και μέσα από τα συγκεκριμένα αναδεικνύεται ο βερμπαλισμός σας:

•   Όταν σας ειπώθηκε ότι η οικονομική κρίση δεν είναι προσχηματική εσείς  απαντάγατε ότι το κεφάλαιο τη χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να παίρνει προαποφασισμένα μέτρα!!!
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν είναι αρκετό το σύνθημα «να μην πληρώσει ο λαός», γιατί ο λαός έτσι κι αλλιώς πληρώνει εσείς διατρίβατε πάνω στον (υποτιθέμενο) οπορτουνισμό των επώνυμων, τώρα ομολογείτε ότι υπήρξε «ένα κενό»!
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν συλλάβατε το λαϊκό μήνυμα για αριστερή κυβέρνηση και ότι δίνετε τη δυνατότητα στο ΣΥΡΙΖΑ να σπεκουλάρει πάνω στο ατελές, πολιτικά αδιαμόρφωτο συναίσθημα του λαού εσείς όσους σας προειδοποιούσαν τους αποκαλέσατε Συριζαίους και τους απαντήσατε ότι «αυτά τα λένε οι χειρότεροι εχθροί του Κόμματος».
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν αντιμετωπίζετε σωστά την έννοια της Αριστεράς εσείς απαντήσατε ότι όσοι διαμαρτύρονται κλείνουν το μάτι στο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα λέτε ότι το είπατε «κοφτά»!!!
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν αντιμετωπίζετε σωστά τις πλατείες εσείς  απαντάγατε ότι όλοι αυτοί που μαζεύονται στις πλατείες είναι κατεστραμμένοι μικροαστοί που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ, μανιπουλάρονται από το ΠΑΣΟΚ, από την ακροδεξιά και από τους αριστεριστές και κάνατε επίδειξη «λενινιστικής» ανάλυσης για τα «πολιτικά οικόπεδα» της Πλατείας Συντάγματος! Αλλά Λενινισμός είναι: «Ας φωνάζουν κι’ ας βρίζουν απ’ αφορμή αυτά τα γεγονότα οι εκούσιοι και ακούσιοι υπηρέτες της αστικής τάξης, κατηγορώντας τους μπολσεβίκους για ¨ενθάρρυνση του αυθόρμητου¨ κτλ, κ.ο.κ. Εμείς, σαν εκπρόσωποι του Κόμματος του επαναστατικού προλεταριάτου, θα πούμε ότι το Κόμμα μας ήταν και θα είναι πάντα μαζί με τις καταπιεζόμενες μάζες, όταν οι μάζες αυτές εκφράζουν τη χίλιες φορές σωστή και δικαιολογημένη αγανάκτησή τους για την ακρίβεια της ζωής, για την αδράνεια και την προδοσία των ¨σοσιαλιστών¨ υπουργών, για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την παράτασή του. Το Κόμμα μας εκπλήρωσε το επιτακτικό του χρέος, βαδίζοντας στις 4 του Ιούλη μαζί με τις μάζες που ήταν με το δίκιο τους αγανακτισμένες και προσπαθώντας να προσδόσει στο κίνημά τους, στις εκδηλώσεις τους όσο το δυνατό πιο ειρηνικό και οργανωμένο χαρακτήρα» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 34, σελ. 25).
•   Όταν σας ειπώθηκε πάμε να διαδηλώσουμε στο Σύνταγμα μετά από τις συγκεντρώσεις στην Ομόνοια εσείς πηγαίνατε τις πορείες στο Γκάζι και στα στενά της Πλάκας για να τις κοιτάνε με ορθάνοιχτα τα μάτια οι τουρίστες και οι μαγαζάτορες!
•   Όταν σας ειπώθηκε σηκώστε το γάντι που σας έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ και προβάλετε την κυβέρνηση του ΑΑΔΜ, καλέστε τον να πάρει θέση για να ξεσκεπαστεί, εσείς απορρίψατε «το μισό» του 15^ου και ισχυριστήκατε ότι η κυβέρνηση αυτή «είναι ενδεχόμενο»!
•   Όταν σας είπαμε μην τροφοδοτείτε την ακυβερνησία με εκείνο το περίφημο τηλεοπτικό «ο λαός δεν πρέπει να φοβάται την ακυβερνησία», προβάλετε συγκεκριμένα την κυβέρνηση του 15^ου Συνεδρίου εσείς μιλήσατε αφηρημένα για «το άλλο μισό» του 15^ου, την κυβέρνηση της Λαϊκής Εξουσίας και της Λαϊκής Οικονομίας και για το τι θα κάνει το ΚΚΕ στο σοσιαλισμό. Τώρα λέτε ότι «με το 15^ο πήγαμε και χάσαμε»!!! Ναι χάσαμε (ευτυχώς που παραδέχεστε ότι χάσαμε, γιατί μέχρι τώρα έχανε ο λαός), γιατί επιλέξατε το μισό που δεν ταίριαζε στις συγκεκριμένες συνθήκες. Ο Λένιν, όμως, μας διδάσκει: «Να υποκαθιστά κανείς το συγκεκριμένο με το αφηρημένο είναι ένα από τα κυριότερα αμαρτήματα, ένα από τα πιο επικίνδυνα αμαρτήματα στην επανάσταση» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 34, σελ. 17). Το ενδεχόμενο, όμως, δεν σημαίνει απραγματοποίητο, πολύ περισσότερο δεν σου απαγορεύει κανείς να το προβάλεις ως πρόταση για πραγματοποίηση. Εσείς, όμως, το θεωρούσατε οπορτουνιστικό ενδεχόμενο ευθύς εξ αρχής, από το 1996, γιατί, δήθεν, περιείχε κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Αυτή είναι η αλήθεια. Το να ζητάτε, όμως, να ψηφίσει ο λαός για το σοσιαλισμό στις εκλογές αυτό τι είναι; Επαναστατικός ρεαλισμός ή καραμπινάτος οπορτουνισμός, αφού εσείς αποκλείετε το πέρασμα στο σοσιαλισμό με κοινοβουλευτικές διαδικασίες «γιατί η αστική εξουσία δεν θα ταλαντευτεί καθόλου στο να ακυρώσει με κάθε τρόπο αυτό το ενδεχόμενο» (Θέσεις, Θέση 28 Ε, σελ.22);…

Παρεξηγήσατε. Παρεξηγήσατε και πολύ και πολλά. Πιστέψατε ότι μπορείτε, χωρίς κόστος,  με την αρρωστημένη σας έπαρση, να ελέγξετε τη συνείδηση των κομματικών μελών, την ανεπιτήδευτη και ανιδιοτελή τους αγάπη, την αδιάπτωτη και αυθεντική τους αγωνία για το Κόμμα και την πορεία του. Επιχειρείτε την ίδια τη θεωρία μας να την περάσετε σαν θηλεία που να πνίγει τη δράση τους, τις απόψεις τους και τους προβληματισμούς τους, αντί να τους χρησιμεύει σαν προωθητική δύναμη στην αγωνιστική τους διαμόρφωση και διαπαιδαγώγηση.

Κάνετε τραγικό λάθος. Διαπράττετε αντιμαρξιστική - αντιλενινιστική παρέκκλιση  σε βάρος του Κόμματος. Είναι απολύτως καθαρό ότι κινείστε σε αντικομματική ρότα. Παραβιάζετε αυθαίρετα το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, την κομμουνιστική πρακτική,  δεοντολογία και ηθική. Δυσφημείτε το Κόμμα και το σοσιαλισμό. Τη δοξασμένη ιστορία του, τις θυσίες των κομμουνιστών. Το Κόμμα, το ΚΚΕ, δεν είναι αυτό που  εσείς παρουσιάζετε, αυτό που προβάλλετε ως πρότυπο. Αυτό είναι το αντεστραμμένο είδωλο του ΚΚΕ.

Δεν θα σας επιτραπεί να θέσετε υπό αίρεση και αμφισβήτηση την κομμουνιστική ταυτότητα των κομματικών μελών μόνο και μόνο επειδή λένε και γράφουν ελεύθερα τη γνώμη τους για τα κομματικά ζητήματα. Δεν θα σας επιτραπεί να εμβαπτίζετε στο κατράμι της συκοφαντίας και του οπορτουνισμού τα κομματικά μέλη που υπερασπίζονται τον Μαρξισμό - Λενινισμό, που εσείς έχετε εγκαταλείψει για να κολυμπάτε στον αριστερισμό, στην (αντ)επαναστατική δημοκοπία. Δεν θα σας επιτραπεί να διασύρετε κομματικά μέλη με τον ψιθυρισμό διαδίδοντας ανυπόστατες συκοφαντίες και ανήθικους χαρακτηρισμούς. Δεν θα σας επιτραπεί να συνδυάζετε τα γεγονότα του ’89 - ’91 με όσα τώρα συμβαίνουν στο Κόμμα. Τότε τα στελέχη του Κόμματος που αποχώρησαν από το ΚΚΕ επεχείρησαν να διαλύσουν το Κόμμα. Τώρα το διαλύετε εσείς. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γιατί και ο δεξιός και ο «αριστερός» οπορτουνισμός οδηγεί τελικά στα ίδιο τέρμα.

Τα κομματικά μέλη τα γνωρίζετε. Και τα γνωρίζετε πολύ καλά. Δεν διεκδικούν τίποτα εκτός από το να συμμετέχουν στην πάλη του Κόμματος για το σοσιαλισμό, για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων από το κεφάλαιο. Δεν γράφουν και ξεγράφουν. Δεν έχουν προσωπικές διαδρομές και επιδιώξεις. Υποτάσσονται στη συλλογική δράση του Κόμματος αλλά δεν είναι υποταγμένα και δουλοπρεπή για να μην έχουν γνώμη και να μην την εκφράζουν, έστω και εάν εσείς καραδοκείτε στη γωνία για να εξαπολύσετε τους μύδρους της συκοφαντίας και του δημόσιου χλευασμού.

Εσείς κάνετε το λάθος. Εσείς πρέπει να το διορθώσετε. Εμείς, ως «ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ», σας καλούμε να μην φέρετε το διχασμό και τη διάλυση.

Έχετε, τελικά, συναίσθηση της μεγάλης ιδεολογικοπολιτικής καταστροφής που προκαλείτε στο Κόμμα; Δίνετε άλλοθι στην πολιτική αντίδραση να παρουσιάζεται ως ιστορικά επαληθευμένη.

Τα μέλη του Κόμματος, οι φίλοι του, οι οπαδοί του, οι ψηφοφόροι του, σε μια περίοδο που οι οργανώσεις του Κόμματος είναι σμπαραλιασμένες (και εσείς αυτό το γνωρίζετε) και πριμοδοτείτε τη διάλυση, την ολοκληρωτική απαξίωση του Κόμματος, αυτό δεν θα το επιτρέψουν. Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να υπάρχει, γιατί θα πάρουν την υπόθεσή του, την υπόθεσή τους στα δικά τους χέρια.

Το ΚΚΕ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και την ελληνική κοινωνία για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η ύπαρξή του. Το ΚΚΕ είναι το πολυτιμότερο κόσμημα της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας και εμείς είμαστε πολύ περήφανοι που βρισκόμαστε στις τάξεις του, που γαλουχηθήκαμε στους κόλπους του, που διαπαιδαγωγηθήκαμε από τους αγώνες του και την αιματόβρεχτη ιστορία του, που συμβάλλαμε έστω και με ένα λιθαράκι στην πορεία του. Δεν ζητάμε αντίτιμο. Ζητάμε να μην το γκρεμίσετε._

Περισσότερα... "