Κλιμάκωση στην ίδια ρότα…

Φαίνεται ότι δεν γίναμε κατανοητοί από το συντάκτη του 902.gr, που ανέλαβε να μας απαντήσει (μάλλον, είναι σωστότερο να πούμε, να μην μας απαντήσει)!...

 Ίσως θεώρησε ότι αν μας αποκαλέσει «άθλια ιστοσελίδα» έλυσε το πρόβλημα, που έχει ανακύψει από τη στάση συγκεκριμένων στελεχών του Κόμματος, τα οποία ανέλαβαν να απαντήσουν σε άλλα πρώην στελέχη του Κόμματος με τρόπο σκαιό και απαράδεκτο και κατά παρέκκλιση των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου.

Μια στάση που δεν προκύπτει από τη δική τους ιδιαίτερη «κουλτούρα», μόνο. Η επίθεση, έξω από τις κομματικές αρχές, που εξαπολύθηκε από τα συγκεκριμένα στελέχη του Κόμματος είναι πολιτική απόφαση, έστω άτυπη, και εκφράστηκε και καλύφθηκε από το σύνολο της ηγεσίας του Κόμματος, της ΚΕ.

Η ουσία αυτής της επίθεσης είναι ότι στοχεύει ορισμένα στελέχη, τα οποία τα ομαδοποιεί αυθαίρετα και ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις που έχουν μεταξύ τους, τα «βγάζει στο κλαρί», τα γελοιοποιεί, τα απαξιώνει, τα κατηγορεί ότι προσφέρουν υπηρεσίες στον ταξικό αντίπαλο, άρα παίζουν ουσιαστικά το ρόλο του πράκτορα της αστικής τάξης, τους δημιουργεί ασφυκτικές συνθήκες για την παραμονή τους μέσα στο Κόμμα, τα εξωθεί να φύγουν από το ΚΚΕ και μάλιστα με τη ρετσινιά του εχθρού του Κόμματος.

Ταυτόχρονα καλλιεργείται ένα πολεμικό κλίμα κινδύνου για το Κόμμα, που κλιμακώνεται σταθερά, ότι θέλει να το αλώσει ο οπορτουνισμός. Έτσι είναι «λογικό» για τα κομματικά μέλη, που ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει την ουσία των διαφορετικών απόψεων που εκτίθενται στον προσυνεδριακό διάλογο, για το ποιες απόψεις πράγματι είναι εχθρικές και ποιες δεν είναι, να τους δημιουργούνται και να τους ενισχύονται αμυντικά αντανακλαστικά μπροστά στον «εχθρό». Και είναι γνωστό ότι ο χειρότερος εχθρός είναι ο εσωτερικός εχθρός.

Η δύναμη, όμως, των απόψεων δεν βρίσκεται στις καταγγελίες που γίνονται σε βάρος ορισμένων στελεχών και μάλιστα χωρίς δυνατότητα ανταπάντησης, ούτε στους αριθμούς ούτε στα μαθήματα της ηθικολογίας που καταφεύγει ο συντάκτης του 902.gr. Γιατί η επίκληση του 95%, που πίσω από αυτό το ποσοστό κρύβεται, θα τον έκανε να αντιληφθεί ότι το Κόμμα δεν κινδυνεύει από το υπόλοιπο 5%. Επομένως ως προς τι όλη αυτή η «φασαρία»; Γιατί αυτή η μεθοδευμένη και στοχευμένη επίθεση;

Θα σημειώσουμε, όμως, ότι και αυτό το 5% για πρώτη φορά εμφανίζεται μετά το 13^ο Συνέδριο και δεν είναι μικρό ποσοστό. Μάλλον αυτό το 5% ακούγεται πιο «δυνατό» από το 95%, γιατί αποδεικνύει ότι υπάρχει πρόβλημα αποδοχής της κυρίαρχης πολιτικής που προβάλλεται, γεγονός που καταδείχτηκε πολύ πιο ανοιχτά στον προσυνεδριακό διάλογο.

Η δύναμη των απόψεων βρίσκεται στην κατανόησή τους και στην αποδοχή τους από τις λαϊκές μάζες. Τότε και μόνον τότε γίνονται υλική δύναμη ανατροπής. Και ο συντάκτης του 902.gr «ξεχνάει» να μας απαντήσει έστω και το παραμικρό για αυτό το θέμα, που αφορά κατά κύριο λόγο την πολιτική του Κόμματος.

Γιατί οι λαϊκές μάζες γύρισαν την πλάτη στο Κόμμα με έναν τρόπο μοναδικό στην ιστορία του Κόμματος; Να μας εξηγήσει πως, κάτω από αυτές τις συνθήκες οικονομικής κρίσης και με την ένταση που εκφράζεται αυτή στη χώρα μας, η πολιτική του Κόμματος έχασε εκλογικό έδαφος κατά το 50% περίπου της δύναμής του, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και τόσο μαζικά;

Το επιχείρημα περί των κοινοβουλευτικών αυταπατών έχει πλέον τιναχτεί στον αέρα. Δεν πείθει κανέναν πια. Γιατί, δειλά - δειλά, και αυτοί ακόμη που το επικαλούνται, όπως η ηγεσία του Κόμματος, το εγκαταλείπουν και ταυτόχρονα αρχίζουν να «ανακαλύπτουν» λάθη και κενά στην πολιτική του Κόμματος, τα οποία τα παρουσιάζουν, στις Συνδιασκέψεις του Κόμματος, σαν δείγμα αυτοκριτικής στάσης της ΚΕ. Στα «κλεισίματα» από τη Γενική Γραμματέα του Κόμματος, που έγιναν στις Συνδιασκέψεις, απ’ ότι διαβάσαμε στον Ριζοσπάστη, εμφανίστηκαν αρκετά τέτοια δείγματα αυτοκριτικής. Τα κύρια ζητήματα, όμως, δεν τέθηκαν ούτε και απαντήθηκαν.

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται, πάλι από την ηγεσία του Κόμματος, η καινοφανής και προσβλητική άποψη ότι μπροστά στις απαιτήσεις και στην όξυνση της ταξικής πάλης, μπροστά στις φουρτούνες που έρχονται,  ορισμένα μέλη του Κόμματος δεν αντέχουν και αναδιπλώνονται. Κατά τη γνώμη μας αυτή η άποψη δεν είναι μόνο προσβλητική, αλλά αποκαλύπτει και το μέγεθος της έπαρσης που διακατέχει την ηγεσία του Κόμματος.

Όλα τα μέλη που κατέθεσαν την άποψή τους και διαφώνησαν με τις Θέσεις και το προτεινόμενο Πρόγραμμα δεν το έκαναν για να λακίσουν από την ταξική πάλη. Το έκαναν για να συμβάλουν σε μια πορεία αποκατάστασης των δεσμών του Κόμματος με την εργατική τάξη, να δυναμώσουν αυτοί οι δεσμοί για να δυναμώσει και η ταξική πάλη.

Και μια και μιλάμε για την ταξική πάλη, δηλαδή για την εργατική τάξη και το εργατικό κίνημα, ας μας πει ο συγκεκριμένος συντάκτης του 902.gr πως και δεν δείχνει την ευαισθησία του, που ασφαλώς θα αντανακλά και στο ασκέπαστο πρόσωπό του, έστω μερικά λόγια για την περίπτωση του Αλέκου Αρβανιτίδη, που στην εκπρόθεσμη παρέμβασή του στο προσυνεδριακό διάλογο ασχολείται με το συνέδριο της ΓΣΕΕ, που έγινε πολύ μετά τη λήξη συμμετοχής στο προσυνεδριακό διάλογο;  Αυτήν την αντικομματική ενέργεια ποιος την έκανε; Γιατί η Επιτροπή Διαλόγου σιωπά μέχρι τώρα και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της;

Θα μπορούσαμε να «ξεπεράσουμε» και αυτό το απαράδεκτο γεγονός, της καθαρά εκπρόθεσμης δημοσίευσης του σημειώματος του Αλέκου Αρβανιτίδη, και κατά παραχώρηση να δεχτούμε πως «ένα σημείωμα ήταν αυτό, δεν χάλασε και τόσο ο κόσμος», εάν δεν υπήρχε με κάθε επισημότητα μια άλλη παρέμβαση από την πλευρά του Γιώργου Σκιαδιώτη - αυτή τη φορά όχι στον επίσημο προσυνεδριακό διάλογο, που μας πληροφορούσε για το ίδιο γεγονός και για την αύξηση του ΠΑΜΕ στο τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Μόνο που αυτό το άρθρο συνοδευόταν και από ορισμένα αριθμητικά στοιχεία που αποδείκνυαν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυριζόταν ο Γιώργος Σκιαδιώτης. Αντλούμε, λοιπόν, από τα ίδια τα στοιχεία που παραθέτει στο άρθρο του.

Στο 34^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ πήραν μέρος 478 σύνεδροι, ενώ ψήφισαν 463.745 εργαζόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε σύνεδρο αντιστοιχούν 970 ψήφοι. Επομένως το ΠΑΜΕ (αφού είχε διέθετε 100 αντιπροσώπους) πρέπει να κινήθηκε στο επίπεδο των 97.000 ψήφων στο συνολικό σώμα των ψηφοφόρων. Στο 35^ο συνέδριο οι αντιπρόσωποι ήταν 423, ενώ ψήφισαν 347.616 εργαζόμενοι, δηλαδή για κάθε σύνεδρο αντιστοιχούν 822 ψήφοι. Επομένως το ΠΑΜΕ, με 94 αντιπροσώπους, κινήθηκε στο επίπεδο των 77.000 ψήφων. Υπάρχει απόλυτη πτώση σε ψήφους. Αυτό το γεγονός είναι το σημαντικό, το οποίο αποσιωπάται.

Το συμπέρασμα είναι ότι το ΠΑΜΕ από το 35^ο  συνέδριο της ΓΣΕΕ βγαίνει σαφώς σε χειρότερη θέση σε σχέση με το αντίστοιχο 34^ο συνέδριο, ενώ την ίδια στιγμή και το εργατικό κίνημα αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα, γιατί και αυτό βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία. Η αύξηση του ποσοστού που παρουσιάζει το ΠΑΜΕ οφείλεται στη διαφορά πτώσης σε σχέση με τις άλλες παρατάξεις. ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ έχουν μεγαλύτερη πτώση απ’ ότι το ΠΑΜΕ, επομένως η ποσοστιαία αναγωγή εμφανίζεται ως αύξηση για το ΠΑΜΕ.

Διευκρινίζουμε, για να μην υπάρξει ίχνος παρεξήγησης, ότι η  μέθοδος που χρησιμοποιήσαμε δεν είναι απολύτως ακριβής ως προς την ακρίβεια των ψήφων. Αυτό, όμως, δεν είναι απαγορευτικό για να αποδείξουμε το εάν είχε ή δεν είχε πραγματική άνοδο το ΠΑΜΕ. Το συμπέρασμα που βγάλαμε τόσο για το ΠΑΜΕ όσο και για την πορεία του εργατικού κινήματος είναι ακριβές και απολύτως χρήσιμο.

Και γίνεται πιο χρήσιμο από τη στιγμή που η ποσοστιαία αύξηση που παρουσίασε το ΠΑΜΕ στο 35^ο συνέδριο της ΓΣΕΕ χρησιμοποιείται ως επιχείρημα ενάντια στους «διαφωνούντες» από τον Γιώργο Σκιαδιώτη. Γράφει συγκεκριμένα: «Επειδή, όμως, στον προσυνεδριακό διάλογο ορισμένοι σύντροφοι-σες, αλλά και ορισμένοι φίλοι, προκειμένου να στηρίξουν τις απόψεις τους, τη διαφορετική τους γνώμη με τις Θέσεις της ΚΕ και να τεκμηριώσουν, μάλιστα, τη δήθεν απομόνωση του Κόμματος ως απόρροια της «σεχταριστικής» και «λαθεμένης», υποτίθεται, γραμμή της ΚΕ, επικαλούνται με τρόπο αυθαίρετο, πτώση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στις αρχαιρεσίες των συνδικάτων (σωματείων - Εργατικών Κέντρων - Ομοσπονδιών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα) μείωση του κύρους του, είναι χρήσιμο να γίνουν γνωστά ορισμένα στοιχεία από τους συσχετισμούς (τα οποία ήταν και είναι βεβαίως στη διάθεση όσων ήθελαν και θέλουν να τα αξιοποιήσουν) για να μη γίνονται αυθαίρετες υποθέσεις και να μη στηρίζονται απόψεις σε στοιχεία που καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν».

Το παραπάνω απόσπασμα που παραθέτουμε είναι, εν πολλοίς, ακριβές, γιατί μιλάει για συσχετισμούς, αν και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να προσθέσουμε ότι πρέπει να εξαιρέσουμε την Αυτόνομη Παρέμβαση, η οποία βελτίωσε τη θέση της. Η λαθροχειρία δεν γίνεται στους συσχετισμούς (με εξαίρεση πάντα την Αυ. Παρ.). Όταν υπάρχει γενική πτώση οι συσχετισμοί μπορεί να παραμένουν και οι ίδιοι ή κάποια παράταξη να «βελτιώνει» σχετικά τη θέση της σε σχέση με κάποια άλλη, από τη διαφορά πτώσης που σημειώνει. Η λαθροχειρία γίνεται στο ότι υπάρχει απόλυτη πτώση σε ψήφους, επομένως το ΠΑΜΕ παρουσιάζεται με πραγματική απώλεια δυνάμεων μέσα στο εργατικό κίνημα, την ώρα που και το ίδιο το εργατικό κίνημα αποδυναμώνεται συνολικά.

Αυτή η καθαρή λαθροχειρία, που σκοπό έχει να παραπλανήσει τα μέλη του Κόμματος, τι «άρωμα» ακριβώς αναδύει, που να μην το «πιάνει» η αίσθηση της όσφρησης του συγκεκριμένου συντάκτη του 902.gr; Γιατί το θέμα που αναφέραμε φέρνει μπροστά μας την εργατική πολιτική του Κόμματος. Είναι το κατ’ εξοχήν ΘΕΜΑ, που αφορά τόσο το ρόλο του ΠΑΜΕ όσο και το ίδιο το εργατικό κίνημα και την πορεία του. Θέμα που συνδυάζεται άμεσα με τη στρατηγική του Κόμματος. Για να εκφραστούμε καλύτερα, η εργατική τάξη είναι το θεμέλιο της στρατηγικής του Κόμματος.

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Δεν είναι η «Νέα Σπορά» που σκεπάζει τα πράγματα. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Δεν είναι η «Νέα Σπορά» που διαπράττει αθλιότητες. Όταν Μάκης Μαΐλης απευθύνεται στον Θ. Καρτερό και του μιλάει για την «νυν παρέα του» διαπράττει μία αθλιότητα από τις στήλες της εφημερίδας του Κόμματος ενάντια στα μέλη του Κόμματος που εξέφρασαν τις διαφωνίες τους μέσα στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου. Σε αυτό το πνεύμα γαλουχήθηκαν τα μέλη, πολύ περισσότερο, τα στελέχη του Κόμματος;

Είναι φανερό. Η ηγεσία του Κόμματος προσπαθεί να αντιπαρέλθει τη δύσκολη θέση που βρίσκεται. Οι μέθοδες, όμως, που χρησιμοποιεί καταλύουν τις αρχές του Κόμματος. Και αυτό το δικαίωμα δεν το έχει.

Και κάτι τελευταίο. Ο συντάκτης του 902.gr διαπράττει και αυτός μια ανήθικη λαθροχειρία, πέρα από το να συγκαλύπτει όλες τις άλλες. Συνδυάζει στο σχόλιό του την «ανακοίνωση» των 55 με τη «Νέα Σπορά» για να αναπτυχθούν οι ανάλογοι συνειρμοί. Θα περιοριστούμε σε ένα πολύ απλό και λαϊκότατο απόφθεγμα: «Ψώνισε από σβέρκο»._

Περισσότερα... "

Ανοιχτή επιστολή της «Νέας Σποράς» προς την ΚΕ του ΚΚΕ Από το κακό στο χειρότερο…

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι της ΚΕ του ΚΚΕ.

Αυτό που συμβαίνει αυτήν την περίοδο στο Κόμμα μας είναι πρωτοφανές! Μέσα από τον προσυνεδριακό διάλογο εμφανίστηκε μια πολύ ισχυρή και μαζική αμφισβήτηση των Θέσεων της ΚΕ και του προτεινόμενου Προγράμματος στο 19^ο Συνέδριο.

Η αμφισβήτηση αυτή, παράλληλα, καταγράφει μια σθεναρή επιμονή μεγάλου τμήματος των κομματικών μελών στην υπεράσπιση του ισχύοντος Προγράμματος, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο, με αξιοσημείωτα επιχειρήματα, που φανερώνουν υψηλό επίπεδο ιδεολογικοπολιτικής κατάρτισης. Θα μας επιτρέψετε να πούμε, μάλλον υψηλότερο από αυτό που διαθέτουν ορισμένα μέλη της ΚΕ του Κόμματος!

Ταυτόχρονα οι παρεμβάσεις των συντρόφων, που συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο, «βγάζουν» πόνο ψυχής και άφατη αγάπη για το Κόμμα τους, το ΚΚΕ, αλλά και στέρεη προσήλωση στα ιδανικά και τις θεμελιακές αρχές του Κομμουνισμού!

Εμείς το θεωρούμε υγιές αυτό το φαινόμενο, μια ακόμη απόδειξη πίστης των μελών και οπαδών του ΚΚΕ στον ιστορικό και επαναστατικό ρόλο του Κόμματος, γενικότερα, μια επίκαιρη υπενθύμιση των ισχυρών δεσμών του Κόμματος με την ελληνική κοινωνία.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί μια νέα κατάσταση στο Κόμμα, που η ηγεσία του Κόμματος, τα μέλη της ΚΕ, δεν μπορείτε να την αγνοείτε, γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία του Κόμματος εμφανίζεται και με τέτοια οξύτητα ένα ανάλογο φαινόμενο.

Και πράγματι δεν την αγνοείτε, όπως δείχνει η αντίδρασή σας, παρ’ όλο που, θα μας επιτρέψετε να σας το πούμε επί το λαϊκότερο, πιαστήκατε στην κυριολεξία «στον ύπνο», γιατί, όπως φάνηκε, δεν το αναμένατε! Απόδειξη πως η επαφή σας με την πραγματικότητα, όχι μόνο σε ότι αφορά στην κοινωνία αλλά και στο ίδιο το Κόμμα, είναι ανύπαρκτη! Το αποτέλεσμα ήταν να πανικοβληθείτε. Πολύ κακό σημάδι για την επαναστατική επαγρύπνηση και ετοιμότητα της ΚΕ!

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι η πρώτη φορά. Θα σας αναφέρουμε άλλη μία, από τις πολλές που υπάρχουν, που, κατά τη γνώμη μας, ήταν καθοριστική για την πορεία του Κόμματος. Ήταν η περίπτωση της περιόδου πριν τις εκλογές της 6^ης του Μάη του 2012, που και εκεί, κατά δική σας ομολογία, δεν πήρατε είδηση για την κατάρρευση του δικομματισμού, παρά τα σαφή μηνύματα που σας έστελνε η κομματική βάση, ακόμη και όλες οι αστικές δημοσκοπήσεις.

Το θέμα, όμως, μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, είναι το πώς αντιδράτε και μάλιστα σε συνθήκες πανικού. Και ενώ στην περίπτωση των εκλογών του 2012 δείξατε, κακώς, το δάχτυλο στους εργαζόμενους και τους αποδώσατε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, στην προκειμένη περίπτωση, αυτό που βλέπουμε είναι ότι καταφύγατε στο γνωστό μοτίβο του εσωτερικού εχθρού, που σε ρόλο πράκτορα εξυπηρετεί τον ταξικό αντίπαλο. Ξαναπαιγμένο έργο.

Αυτόν τον εσωτερικό εχθρό τον είχαμε γνωρίσει με άλλη μορφή με τα γνωστά σημειώματα περί «κομματικής αντιπολίτευσης», που «αξιοποιείται από τον αντίπαλο». Καταφύγατε, επίσης, στη συνέχεια, στο αναγκαίο για την πολιτική σας επιβίωση «Σκοπεύσατε… Πυρ…», για να πέσουν κατάχαμα οι «επώνυμοι» παραδομένοι στην καθοδηγημένη από «τα πάνω» κομματική σκύλευση!!!

Δηλαδή τι ακριβώς κάνατε…

Προχωρήσατε σε δημόσια, συντονισμένη και κατ’ επιλογήν διαπόμπευση και σπίλωση συντρόφων έξω και πέρα από κάθε τήρηση, στοιχειωδώς, των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου και γενικότερα των κανόνων του Κόμματος.

Η διαπόμπευση αυτή ισοδυναμεί με δημόσια προγραφή και καταγγελία, που ούτε καν υλοποιήθηκε από κάποιο όργανο του Κόμματος για να αναλάβει την ευθύνη αυτής της ενέργειας. Δειλία ή έπαρση; Πάντως έτσι κι αλλιώς η πράξη σας αυτή συνιστά την αποθέωση της αυθαιρεσίας και του μεσσιανισμού! Το επιχείρημα ευκολοχώνευτο και τετριμμένο. «Σώζουμε το Κόμμα από τον οπορτουνισμό»! Τον κραυγαλέο και πασιφανή δικό σας οπορτουνισμό δεν τον βάλατε ποτέ στο ζύγι!

   

Με αυτόν τον τρόπο ανώτατα στελέχη του Κόμματος, συμπεριλαμβανομένης και της Γενικής Γραμματέως του Κόμματος, μας επαναφέρουν σε αλήστου μνήμης εποχές, καταδικασμένες από επίσημα Κομματικά Σώματα, αναλαμβάνοντας να «καθαρίσουν» το Κόμμα από τον οπορτουνισμό, που, υποτίθεται, ότι αντιπροσωπεύουν οι επώνυμοι, με έναν τρόπο αήθη, δεσποτικό, υβριστικό, αλαζονικό και θρασύτατο, καταχρώμενοι των κομματικών λειτουργιών και των σελίδων της εφημερίδας του Κόμματος, φερόμενοι σαν να ήταν το Κόμμα δικό τους οικόπεδο. Δυστυχώς έχετε πολύ δυνατό το αίσθημα της ιδιοκτησίας, έστω και εάν αυτή αφορά στο ίδιο το Κόμμα.

Την ίδια στιγμή, μπροστά στη γενική κατακραυγή από τη μεγάλη πλειοψηφία των κομματικών μελών, που συνάντησε η δημόσια επίθεση ενάντια στα επώνυμα πρώην στελέχη του Κόμματος,  εμφανίζονται «από τα κάτω» κρούσματα δικαιολόγησης αυτής της αυθαιρεσίας στο όνομα ότι «τα μέλη της ΚΕ μπορούν να τοποθετηθούν ως μέλη του οργάνου», κατά παρέκκλιση των κανόνων του προσυνεδριακού διαλόγου!

Μερικοί, μάλιστα, καλοθελητές από κεκτημένη ταχύτητα το «παρατραβάνε» μέχρι το «ότι η ΚΕ, ως ανώτερο όργανο, μπορεί να κάνει ότι θέλει»! Μιλάμε για υπαρκτές απαντήσεις ορισμένων στελεχών σε αιτιάσεις κομματικών μελών. Με λίγα λόγια αναγνωρίζεται, στις κομματικές λειτουργίες, ως «δικαίωμα» στα μέλη της ΚΕ να παρεμβαίνουν κατά το δοκούν. Τα πράγματα, βέβαια, δεν είναι καθόλου έτσι. Αυτό το δικαίωμα δεν το έχετε, πολύ περισσότερο δεν σας το παραχώρησε κανένα όργανο του Κόμματος.

Και τα μέλη της ΚΕ οφείλουν να σέβονται τους κανόνες του προσυνεδριακού διαλόγου, που, στο «κάτω - κάτω της γραφής», τους όρισε η ίδια η ΚΕ. Αλλά και εάν ήταν έτσι, δηλαδή τα μέλη της ΚΕ διέθεταν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν έξω από τους κανόνες του προσυνεδριακού διαλόγου, εμείς πρέπει να σας πούμε ότι αγνοούμε την ύπαρξη μέλους της ΚΕ με το όνομα Στάθης Σταθόπουλος. Για να μην πούμε ότι αγνοούμε παντελώς την ύπαρξή του ως στελέχους του Κόμματος.

Όπως γίνεται φανερό η αξιοπιστία σας και οι πολιτικές σας προθέσεις τελούν, ήδη, υπό αμφισβήτηση. Δεν είναι μόνον οι πράξεις σας που θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία σας. Είναι και τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιείτε για να δικαιολογήσετε τις αντικομματικές σας πράξεις.

•   Πως είναι δυνατόν να πείσετε, ακόμη και ένα απληροφόρητο μέλος του Κόμματος, όταν ομαδοποιείτε διαφορετικές απόψεις «διαφωνούντων» μόνο και μόνο για να δικαιολογήσετε την εξαπόλυση αυτής της επονείδιστης επίθεσης ενάντια σε επώνυμα πρώην στελέχη του Κόμματος;
•   Πως είναι δυνατόν να ομαδοποιείτε αυθαίρετα τις απόψεις που κατατίθενται, όταν πρόκειται για μια ατομική κατάθεση προβληματισμού;
•   Πως είναι δυνατόν η συμφωνία με τις Θέσεις και το προτεινόμενο Πρόγραμμα, που θα προκύψει φυσιολογικά και συνιστά την έννοια της πλειοψηφίας, να αποτελεί μια υγιή «ωρίμανση της μακροχρόνιας θεωρητικής δουλειάς του Κόμματος», ενώ η διαφωνία, που συνιστά την έννοια της μειοψηφίας ή και των μειοψηφιών ακόμη, να αποτελεί μια πράξη εχθρότητας προς το Κόμμα και απόδειξη του πρακτορικού ρόλου και του οπορτουνισμού των διαφωνούντων;
•   Πως είναι δυνατόν η υποστήριξη στο προηγούμενο ΕΠΙΣΗΜΟ Πρόγραμμα του Κόμματος να αποτελεί απόδειξη οπορτουνισμού;
•   Πως είναι δυνατόν, τότε, και με ποιους όρους, να διεξαχθεί η εσωκομματική διαπάλη, την οποία, παρεμπιπτόντως, την ενθαρρύνετε για άλλα ΚΚ, ενώ την καταδικάζετε για το δικό μας Κόμμα;
•   Πως είναι δυνατόν να εκκρεμεί τόσα και τόσα χρόνια η απάντηση στο ερώτημα «εάν η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική»;
• Πως είναι δυνατόν τόσα και τόσα χρόνια να δίνετε μια μεσοβέζικη απάντηση, που στην προέκτασή της να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική και τώρα που εμφανίστηκε η μαζική αμφισβήτηση από τις παρεμβάσεις στον προσυνεδριακό διάλογο εσείς να επιστρατεύετε τον Παναγιώτη Μεντρέκα να απαντήσει: «Πού έχει διατυπώσει αυτή την άποψη το ΚΚΕ; Πουθενά»!!!
•   Πως είναι δυνατόν να δίνεται στο ίδιο κείμενο, από τον ίδιο συντάκτη η ακριβώς ανάποδη επιχειρηματολογία, που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα; «Ας αφήσουν, λοιπόν, τα τεχνάσματα και τα μαγειρέματα λέξεων και εννοιών για να μπερδέψουν καθαρά πράγματα. Ποια κριτήρια για τον ιμπεριαλισμό, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, που έχει θέσει ο Λένιν δεν ισχύουν σε ό,τι αφορά τη θέση της Ελλάδας; Ας απαντήσουν αν τολμούν. Το ΚΚΕ απαντάει ότι ισχύουν όλα και με το παραπάνω»!!!
•   Πως είναι δυνατόν να κατηγορείτε τους διαφωνούντες ότι μαγειρεύουν με τις λέξεις και τις έννοιες, όταν για τη θέση της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα αναγνωρίζετε ότι ισχύουν όλα τα κριτήρια που έθεσε ο Λένιν «και με το παραπάνω»!!!
•   Πως είναι δυνατόν το συμπέρασμα για την Ελλάδα να είναι, όταν ισχύουν όλα τα λενινιστικά κριτήρια για τη θέση της στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ότι αυτή ΔΕΝ είναι ιμπεριαλιστική; Γιατί αυτό ακριβώς υποστηρίζει στο  άρθρο - λιβελλογράφημα ο Παναγιώτης Μεντρέκας. Δηλαδή τώρα, εξ αναστροφής, θα πρέπει να πούμε, όταν ΔΕΝ ισχύουν τα λενινιστικά κριτήρια για τη θέση μιας χώρας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ότι αυτή είναι ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ;
•   Τελικά, πως είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνεστε το αδιέξοδο που έχετε περιέλθει με τέτοιου είδους παραλογισμούς και αντιφάσεις;

Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι για την Ελλάδα και τον μονοπωλιακό της καπιταλισμό δεν ισχύουν όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού που καθόρισε ο Λένιν. Η Ελλάδα ως χώρα και τα μονοπώλια που διαθέτει δεν μπορούν να μοιράζουν και να ξαναμοιράζουν την παγκόσμια αγορά. Αν εσείς, ως ΚΕ, πιστεύετε το αντίθετο ας το αποδείξετε, να το γράψετε (και να το υπογράψετε) ευθέως και ανοιχτά για να υπάρχει ως ιστορική μαρτυρία.

Εμείς, βέβαια, δεν θα το δεχτούμε ως διάψευση των απόψεών μας. Πάντως εσείς θα έχετε αποσαφηνίσει τις απόψεις σας και δεν θα παίζετε ταυτόχρονα σε δύο ταμπλό: Από τη μια να υποστηρίζετε ότι εσείς δεν ισχυριστήκατε ποτέ ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική και από την άλλη να υποστηρίζετε ότι τα χαρακτηριστικά που καθόρισε ο Λένιν ισχύουν όλα για την Ελλάδα και με το παραπάνω (τι το ήθελε ο έρμος αυτό το «παραπάνω», πόσο παραπάνω;)!!! Έτσι θα ξεκαθαρίσει και το ποιος μαγειρεύει με τις λέξεις και τις έννοιες. Ποιος παίζει με τη νοημοσύνη των μελών του Κόμματος και ποιος τα εμπαίζει.

Αυτή η δημόσια τοποθέτηση για σας είναι υποχρεωτική πλέον. Προβήκατε σε μια δημόσια προγραφή και καταγγελία. Λοιδορήσατε συντρόφους μόνο και μόνο επειδή έγραψαν τη γνώμη τους στο δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο. Παραβήκατε τους κανόνες του προσυνεδριακού διαλόγου, όλη η ηγεσία του Κόμματος προέβη σε καταγγελίες σε δημόσιες συγκεντρώσεις. Είστε πολλαπλώς εκτεθειμένοι.

Εκεί, όμως, που «δίνετε τα ρέστα σας» είναι που υποκρίνεστε ότι ΤΩΡΑ, τάχα, οι διαφορετικές απόψεις των επώνυμων συνιστούν οπορτουνιστική και επικίνδυνη, για το Κόμμα, παρέκκλιση που πρέπει να απαντηθεί. Αυτό είναι ένα ΑΘΛΙΟ ΨΕΜΑ. Γνωρίζατε αυτές τις απόψεις από καιρό πολύ.

Το συγκεντρωτικό και φασαριώδες πυρ που εξαπολύσατε αφορά στο γεγονός ότι τα ίδια τα μέλη του Κόμματος ανέλαβαν να υπερασπιστούν το Πρόγραμμα, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο, αφορά στο γεγονός ότι τόσα χρόνια κατευθύνετε τα μυαλά των μελών του Κόμματος στο αδιέξοδο και τώρα διαπιστώνετε ότι τόση προσπάθεια που καταβάλατε κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα! Αφορά στο γεγονός ότι πανικοβληθήκατε μήπως και γενικευτεί η αμφισβήτηση της πολιτικής που προτείνετε.

Είναι πολύ απλό για να το αντιληφθείτε και εσείς. Δεν πείσατε. Δεν πείθετε. Και το γιατί είναι και αυτό απλό. Τα μέλη του Κόμματος δεν παίρνουν τις απαντήσεις που θα τους λύσουν τα ερωτήματα, που τους βάζει η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Τόσα χρόνια κυριάρχησε μια ασπόνδυλη γενικολογία, ένας καταστροφικός βερμπαλισμός. Δυστυχώς και εσείς είστε θύματα του καταστροφικού βερμπαλισμού σας. Με μια προσεκτικότερη ματιά στο «κλείσιμο» της Γενικής Γραμματέως του Κόμματος στη Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ θα το διαπιστώσετε και εσείς, παρά την όποια απόπειρα για συγκεκριμενοποίηση!

Γιατί και μέσα από τα συγκεκριμένα αναδεικνύεται ο βερμπαλισμός σας:

•   Όταν σας ειπώθηκε ότι η οικονομική κρίση δεν είναι προσχηματική εσείς  απαντάγατε ότι το κεφάλαιο τη χρησιμοποιεί ως πρόσχημα για να παίρνει προαποφασισμένα μέτρα!!!
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν είναι αρκετό το σύνθημα «να μην πληρώσει ο λαός», γιατί ο λαός έτσι κι αλλιώς πληρώνει εσείς διατρίβατε πάνω στον (υποτιθέμενο) οπορτουνισμό των επώνυμων, τώρα ομολογείτε ότι υπήρξε «ένα κενό»!
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν συλλάβατε το λαϊκό μήνυμα για αριστερή κυβέρνηση και ότι δίνετε τη δυνατότητα στο ΣΥΡΙΖΑ να σπεκουλάρει πάνω στο ατελές, πολιτικά αδιαμόρφωτο συναίσθημα του λαού εσείς όσους σας προειδοποιούσαν τους αποκαλέσατε Συριζαίους και τους απαντήσατε ότι «αυτά τα λένε οι χειρότεροι εχθροί του Κόμματος».
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν αντιμετωπίζετε σωστά την έννοια της Αριστεράς εσείς απαντήσατε ότι όσοι διαμαρτύρονται κλείνουν το μάτι στο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα λέτε ότι το είπατε «κοφτά»!!!
•   Όταν σας ειπώθηκε ότι δεν αντιμετωπίζετε σωστά τις πλατείες εσείς  απαντάγατε ότι όλοι αυτοί που μαζεύονται στις πλατείες είναι κατεστραμμένοι μικροαστοί που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ, μανιπουλάρονται από το ΠΑΣΟΚ, από την ακροδεξιά και από τους αριστεριστές και κάνατε επίδειξη «λενινιστικής» ανάλυσης για τα «πολιτικά οικόπεδα» της Πλατείας Συντάγματος! Αλλά Λενινισμός είναι: «Ας φωνάζουν κι’ ας βρίζουν απ’ αφορμή αυτά τα γεγονότα οι εκούσιοι και ακούσιοι υπηρέτες της αστικής τάξης, κατηγορώντας τους μπολσεβίκους για ¨ενθάρρυνση του αυθόρμητου¨ κτλ, κ.ο.κ. Εμείς, σαν εκπρόσωποι του Κόμματος του επαναστατικού προλεταριάτου, θα πούμε ότι το Κόμμα μας ήταν και θα είναι πάντα μαζί με τις καταπιεζόμενες μάζες, όταν οι μάζες αυτές εκφράζουν τη χίλιες φορές σωστή και δικαιολογημένη αγανάκτησή τους για την ακρίβεια της ζωής, για την αδράνεια και την προδοσία των ¨σοσιαλιστών¨ υπουργών, για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την παράτασή του. Το Κόμμα μας εκπλήρωσε το επιτακτικό του χρέος, βαδίζοντας στις 4 του Ιούλη μαζί με τις μάζες που ήταν με το δίκιο τους αγανακτισμένες και προσπαθώντας να προσδόσει στο κίνημά τους, στις εκδηλώσεις τους όσο το δυνατό πιο ειρηνικό και οργανωμένο χαρακτήρα» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 34, σελ. 25).
•   Όταν σας ειπώθηκε πάμε να διαδηλώσουμε στο Σύνταγμα μετά από τις συγκεντρώσεις στην Ομόνοια εσείς πηγαίνατε τις πορείες στο Γκάζι και στα στενά της Πλάκας για να τις κοιτάνε με ορθάνοιχτα τα μάτια οι τουρίστες και οι μαγαζάτορες!
•   Όταν σας ειπώθηκε σηκώστε το γάντι που σας έριξε ο ΣΥΡΙΖΑ και προβάλετε την κυβέρνηση του ΑΑΔΜ, καλέστε τον να πάρει θέση για να ξεσκεπαστεί, εσείς απορρίψατε «το μισό» του 15^ου και ισχυριστήκατε ότι η κυβέρνηση αυτή «είναι ενδεχόμενο»!
•   Όταν σας είπαμε μην τροφοδοτείτε την ακυβερνησία με εκείνο το περίφημο τηλεοπτικό «ο λαός δεν πρέπει να φοβάται την ακυβερνησία», προβάλετε συγκεκριμένα την κυβέρνηση του 15^ου Συνεδρίου εσείς μιλήσατε αφηρημένα για «το άλλο μισό» του 15^ου, την κυβέρνηση της Λαϊκής Εξουσίας και της Λαϊκής Οικονομίας και για το τι θα κάνει το ΚΚΕ στο σοσιαλισμό. Τώρα λέτε ότι «με το 15^ο πήγαμε και χάσαμε»!!! Ναι χάσαμε (ευτυχώς που παραδέχεστε ότι χάσαμε, γιατί μέχρι τώρα έχανε ο λαός), γιατί επιλέξατε το μισό που δεν ταίριαζε στις συγκεκριμένες συνθήκες. Ο Λένιν, όμως, μας διδάσκει: «Να υποκαθιστά κανείς το συγκεκριμένο με το αφηρημένο είναι ένα από τα κυριότερα αμαρτήματα, ένα από τα πιο επικίνδυνα αμαρτήματα στην επανάσταση» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 34, σελ. 17). Το ενδεχόμενο, όμως, δεν σημαίνει απραγματοποίητο, πολύ περισσότερο δεν σου απαγορεύει κανείς να το προβάλεις ως πρόταση για πραγματοποίηση. Εσείς, όμως, το θεωρούσατε οπορτουνιστικό ενδεχόμενο ευθύς εξ αρχής, από το 1996, γιατί, δήθεν, περιείχε κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Αυτή είναι η αλήθεια. Το να ζητάτε, όμως, να ψηφίσει ο λαός για το σοσιαλισμό στις εκλογές αυτό τι είναι; Επαναστατικός ρεαλισμός ή καραμπινάτος οπορτουνισμός, αφού εσείς αποκλείετε το πέρασμα στο σοσιαλισμό με κοινοβουλευτικές διαδικασίες «γιατί η αστική εξουσία δεν θα ταλαντευτεί καθόλου στο να ακυρώσει με κάθε τρόπο αυτό το ενδεχόμενο» (Θέσεις, Θέση 28 Ε, σελ.22);…

Παρεξηγήσατε. Παρεξηγήσατε και πολύ και πολλά. Πιστέψατε ότι μπορείτε, χωρίς κόστος,  με την αρρωστημένη σας έπαρση, να ελέγξετε τη συνείδηση των κομματικών μελών, την ανεπιτήδευτη και ανιδιοτελή τους αγάπη, την αδιάπτωτη και αυθεντική τους αγωνία για το Κόμμα και την πορεία του. Επιχειρείτε την ίδια τη θεωρία μας να την περάσετε σαν θηλεία που να πνίγει τη δράση τους, τις απόψεις τους και τους προβληματισμούς τους, αντί να τους χρησιμεύει σαν προωθητική δύναμη στην αγωνιστική τους διαμόρφωση και διαπαιδαγώγηση.

Κάνετε τραγικό λάθος. Διαπράττετε αντιμαρξιστική - αντιλενινιστική παρέκκλιση  σε βάρος του Κόμματος. Είναι απολύτως καθαρό ότι κινείστε σε αντικομματική ρότα. Παραβιάζετε αυθαίρετα το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, την κομμουνιστική πρακτική,  δεοντολογία και ηθική. Δυσφημείτε το Κόμμα και το σοσιαλισμό. Τη δοξασμένη ιστορία του, τις θυσίες των κομμουνιστών. Το Κόμμα, το ΚΚΕ, δεν είναι αυτό που  εσείς παρουσιάζετε, αυτό που προβάλλετε ως πρότυπο. Αυτό είναι το αντεστραμμένο είδωλο του ΚΚΕ.

Δεν θα σας επιτραπεί να θέσετε υπό αίρεση και αμφισβήτηση την κομμουνιστική ταυτότητα των κομματικών μελών μόνο και μόνο επειδή λένε και γράφουν ελεύθερα τη γνώμη τους για τα κομματικά ζητήματα. Δεν θα σας επιτραπεί να εμβαπτίζετε στο κατράμι της συκοφαντίας και του οπορτουνισμού τα κομματικά μέλη που υπερασπίζονται τον Μαρξισμό - Λενινισμό, που εσείς έχετε εγκαταλείψει για να κολυμπάτε στον αριστερισμό, στην (αντ)επαναστατική δημοκοπία. Δεν θα σας επιτραπεί να διασύρετε κομματικά μέλη με τον ψιθυρισμό διαδίδοντας ανυπόστατες συκοφαντίες και ανήθικους χαρακτηρισμούς. Δεν θα σας επιτραπεί να συνδυάζετε τα γεγονότα του ’89 - ’91 με όσα τώρα συμβαίνουν στο Κόμμα. Τότε τα στελέχη του Κόμματος που αποχώρησαν από το ΚΚΕ επεχείρησαν να διαλύσουν το Κόμμα. Τώρα το διαλύετε εσείς. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γιατί και ο δεξιός και ο «αριστερός» οπορτουνισμός οδηγεί τελικά στα ίδιο τέρμα.

Τα κομματικά μέλη τα γνωρίζετε. Και τα γνωρίζετε πολύ καλά. Δεν διεκδικούν τίποτα εκτός από το να συμμετέχουν στην πάλη του Κόμματος για το σοσιαλισμό, για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων από το κεφάλαιο. Δεν γράφουν και ξεγράφουν. Δεν έχουν προσωπικές διαδρομές και επιδιώξεις. Υποτάσσονται στη συλλογική δράση του Κόμματος αλλά δεν είναι υποταγμένα και δουλοπρεπή για να μην έχουν γνώμη και να μην την εκφράζουν, έστω και εάν εσείς καραδοκείτε στη γωνία για να εξαπολύσετε τους μύδρους της συκοφαντίας και του δημόσιου χλευασμού.

Εσείς κάνετε το λάθος. Εσείς πρέπει να το διορθώσετε. Εμείς, ως «ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ», σας καλούμε να μην φέρετε το διχασμό και τη διάλυση.

Έχετε, τελικά, συναίσθηση της μεγάλης ιδεολογικοπολιτικής καταστροφής που προκαλείτε στο Κόμμα; Δίνετε άλλοθι στην πολιτική αντίδραση να παρουσιάζεται ως ιστορικά επαληθευμένη.

Τα μέλη του Κόμματος, οι φίλοι του, οι οπαδοί του, οι ψηφοφόροι του, σε μια περίοδο που οι οργανώσεις του Κόμματος είναι σμπαραλιασμένες (και εσείς αυτό το γνωρίζετε) και πριμοδοτείτε τη διάλυση, την ολοκληρωτική απαξίωση του Κόμματος, αυτό δεν θα το επιτρέψουν. Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να υπάρχει, γιατί θα πάρουν την υπόθεσή του, την υπόθεσή τους στα δικά τους χέρια.

Το ΚΚΕ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και την ελληνική κοινωνία για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η ύπαρξή του. Το ΚΚΕ είναι το πολυτιμότερο κόσμημα της νεότερης ιστορίας της πατρίδας μας και εμείς είμαστε πολύ περήφανοι που βρισκόμαστε στις τάξεις του, που γαλουχηθήκαμε στους κόλπους του, που διαπαιδαγωγηθήκαμε από τους αγώνες του και την αιματόβρεχτη ιστορία του, που συμβάλλαμε έστω και με ένα λιθαράκι στην πορεία του. Δεν ζητάμε αντίτιμο. Ζητάμε να μην το γκρεμίσετε._

Περισσότερα... "

Με ποια κριτήρια;

Υπάρχει ένα θέμα με την ιστοσελίδα της ΙΣΚΡΑ. Εξηγούμαστε αμέσως, γιατί δεν θέλουμε να θεωρηθεί ότι παρεμβαίνουμε στα εσωτερικά μιας ιστοσελίδας γνώμης με συγκεκριμένη κατεύθυνση και συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Είναι μια θέση αρχής την οποία, τουλάχιστον εμείς, την τηρούμε παρά το γεγονός ότι έχουμε γίνει στόχος ανοίκειων, για να μην πούμε ανήθικων, επιθέσεων με πολύ αποκαλυπτικά - για το ήθος των συγγραφέων τους, άρθρα και σχόλια.

Ποιο είναι το θέμα;

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα έχει αναδημοσιεύει ορισμένες από τις παρεμβάσεις μελών ή και γνωστών στελεχών του ΚΚΕ, που αφορούν στον προσυνεδριακό διάλογο, με τρόπο επιλεκτικό.

Κάποια στιγμή σταμάτησε να αναδημοσιεύει.

Υποθέσαμε ότι μάλλον θα κατάλαβαν οι διαχειριστές της ΙΣΚΡΑ ότι η επιλεκτική αναφορά σε ορισμένα άρθρα δεν συνάδει με την τήρηση της δεοντολογίας για την ολοκληρωμένη ενημέρωση των αναγνωστών της. Τουλάχιστον θα έπρεπε να εξηγήσει, κυρίως στους δικούς της αναγνώστες, με ποια κριτήρια αναδημοσιεύει τη μία και δεν αναδημοσιεύει την άλλη παρέμβαση. Δεν το έκανε.

Κατά τη γνώμη μας η ΙΣΚΡΑ είχε μία και μοναδική επιλογή. Να δημοσιεύει όλες τις παρεμβάσεις, ασχολίαστες, γιατί η προσυνεδριακή διαδικασία συζήτησης αφορά ένα κόμμα που εκθέτει τις θέσεις του για να καταλήξει στις κεντρικές του προγραμματικές αποφάσεις στο επικείμενο συνέδριό του.

Από εκεί και μετά η ΙΣΚΡΑ είχε και έχει το αναφαίρετο δικαίωμα είτε η ίδια είτε άλλοι σχολιαστές της να τοποθετηθούν, με δική τους ευθύνη, πάνω στις παρεμβάσεις του προσυνεδριακού δημόσιου διαλόγου, να εκφράσουν την όποια γνώμη τους και ενδεχομένως και την προτίμησή τους.

Αυτή η επιλογή θα έδινε τη δυνατότητα στην ΙΣΚΡΑ να παρέμβει ανοιχτά στον προσυνεδριακό δημόσιο διάλογο, να πει και τη δική της γνώμη, να μαθαίνουν όλοι τις θέσεις της, να μην προκαλεί σύγχυση και ερωτηματικά σε σχέση με τα κριτήρια που χρησιμοποιεί και τους στόχους που επιδιώκει με την αναδημοσίευση ορισμένων παρεμβάσεων, που είμαστε βέβαιοι ότι δεν έχει εξασφαλίσει και την ανάλογη συγκατάθεση.

Όλα αυτά γράφονται για να γίνει κατανοητό ότι το ΚΚΕ και ο χώρος που εκφράζει η ΙΣΚΡΑ - στο πλαίσιο του κομματικού χώρου που ανήκει, δεν είναι δύο συγγενικοί χώροι που τροφοδοτούνται μεταξύ τους με οποιονδήποτε τρόπο. Με την έννοια αυτή πρέπει να γίνει απλώς σεβαστό το δικαίωμα των μελών του ΚΚΕ να εκφράσουν την άποψή τους γύρω από μια προγραμματική πρόταση που κατέθεσε η ηγεσία του Κόμματος.

Επομένως δεν πρόκειται, κατ’ αρχήν, για μια διαπάλη υπέρ ή κατά της ηγεσίας του Κόμματος, μια και η αντιπαράθεση στο δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο γύρω από το Πρόγραμμα του Κόμματος είναι παραπάνω από εμφανής. Πρόκειται για μια διαπάλη γύρω από το Πρόγραμμα του Κόμματος. Το τι θα κάνουν τα μέλη του ΚΚΕ με την ηγεσία του Κόμματος, το πώς θα σταθούν απέναντί της είναι αποκλειστικά δική τους ευθύνη.

Αν η ΙΣΚΡΑ για λόγους δικούς της, είτε χώρου είτε πολιτικής της επιλογής, δεν ήθελε να αναδημοσιεύσει ολόκληρο τον προσυνεδριακό διάλογο, τότε δεν έπρεπε να αναδημοσιεύει ούτε και κατ’ επιλογήν παρεμβάσεις. Θα διατηρούσε ακέραιο το δικαίωμά της να παρεμβαίνει με τις δικές της απόψεις, τις δικές της κρίσεις και των σχολιαστών της.

Μένουμε σε αυτά, γιατί, και εδώ θα είμαστε ρητοί και πολύ λιτοί, σε μια εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απολέσει τα όποια ριζοσπαστικά του χαρακτηριστικά και δεν μπορεί να παίξει το ρόλο μιας πραγματικής εναλλακτικής λύσης για τους εργαζόμενους και την πατρίδα μας με τους στρατηγικούς του προσανατολισμούς που έχει υιοθετήσει, ρόλοι «αριστερού συλλέκτη» δεν αρμόζουν. Η ΙΣΚΡΑ οφείλει να ξεκαθαρίσει πρώτα τους δικούς της λογαριασμούς με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για την εργατική τάξη της χώρας μας, για τον εργαζόμενο λαό γενικότερα, για την ίδια την ελληνική κοινωνία και την πατρίδα μας αλλά και για τα μέλη του και τον κόσμο του. Και αυτό το γεγονός πρέπει να το παίρνουν υπόψη τους όλοι στο πως καθορίζουν την πολιτική τους στάση απέναντί του.

Πάντως από την πλευρά μας θέλουμε να τονίσουμε ότι το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, βρίσκεται στην κορύφωση μιας σημαντικής προσυνεδριακής διαδικασίας, στην οποία ούτε εμείς, ως «Νέα Σπορά», θελήσαμε να «εμπλακούμε» με απόψεις και κρίσεις ως προς το περιεχόμενό της. Πολύ περισσότερο δεν θελήσαμε να στήσουμε παράλληλους διαλόγους.

Φυσικά με το τέλος της διαδικασίας του προσυνεδριακού διαλόγου και η «Νέα Σπορά» θα εκφράσει υπεύθυνα τις απόψεις της γύρω από τα θέματα που απασχόλησαν αυτόν το συγκεκριμένο προσυνεδριακό διάλογο, στο πλαίσιο μιας πολιτικής συγκυρίας που τροφοδοτεί συνεχώς τους προβληματισμούς και δοκιμάζει τις πολιτικές επιλογές όλων των πολιτικών χώρων. 

ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ

Περισσότερα... "

Για τη χρεοκοπία της Κύπρου

Τα γεγονότα στην Κύπρο εξελίσσονται με μεγάλη ταχύτητα μετά την απόρριψη από την κυπριακή βουλή της δανειακής σύμβασης, που πρότεινε στη τελευταία του συνεδρίαση το Eurogroup, στο πλαίσιο του προγράμματος «διάσωσης» της Κύπρου από την οικονομική κρίση. Συζητούνται ορισμένες εναλλακτικές λύσεις, που, όμως όλες τελούν κάτω από την έγκριση του Eurogroup. Εκεί παραμονεύει ο Β. Σόιμπλε που έχει ήδη τοποθετηθεί, πως λύση χωρίς κούρεμα δεν υπάρχει. Αυτά, τουλάχιστον, διαφαίνονται αυτήν την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.

Η δανειακή σύμβαση, που εγκρίθηκε από το Eurogroup με τη συμφωνία των δύο κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου και κάτω από την επιμονή της Γερμανίας, Ολλανδίας και Φινλανδίας, πρόβλεπε δάνειο προς την Κύπρο της τάξης των 10δισ ευρώ αλλά, ταυτόχρονα, και το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων με 6.75% μέχρι 100χιλ. ευρώ και 9.9% για πάνω από 100χιλ. ευρώ, προκειμένου το συνολικό ύψος του ποσού να ανέλθει στα 17δις που απαιτούνται για να αντιμετωπιστεί, κατά πρώτο, η ανακεφαλαιοποίηση των κυπριακών τραπεζών.

Θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αυτή η απόφαση του Eurogroup δεν είναι καθόλου τυχαία και ούτε πρόκειται περί λάθους. Το πρόβλημα ξεκίνησε, υποτίθεται, από την επιδίωξη της Γερμανίας να διορθωθεί το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, το οποίο θεωρείται υπέρμετρα διογκωμένο ή «πολύ μεγάλο για να διασωθεί».

Γι αυτό το λόγο η Γερμανία, μας διαβεβαιώνει ο  Β. Σόιμπλε, είχε προειδοποιήσει την προηγούμενη κυβέρνηση της Κύπρου να πάρει μέτρα. Μόνο που στην πράξη αυτά τα μέτρα θα σήμαιναν αλλαγή των όρων προσέλκυσης των ξένων κεφαλαίων, να μην δέχονται οι κυπριακές τράπεζες καταθέσεις, που θεωρούνται κεφάλαια για το κοινώς λεγόμενο ξέπλυμα ή να φορολογηθούν τα υπάρχοντα, γεγονός που θα σήμαινε οι (μέγαλο)καταθέτες να πάρουν τα κεφάλαιά τους και να φύγουν.

Βέβαια, από την πλευρά του προηγούμενου προέδρου της Κύπρου Δ. Χριστόφια υπάρχει κατηγορηματική διάψευση ότι επίσημα είχε προταθεί, συζητηθεί, πολύ περισσότερο είχε γίνει αποδεκτή μια τέτοια σύσταση. Αλλά αυτό, πλέον, δεν έχει και πολύ σημασία μια και τα γεγονότα ήδη τρέχουν και η Κύπρος περνάει πολύ δύσκολες στιγμές, που κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει που ακριβώς θα καταλήξουν.

Οι επίσημες ή ανεπίσημες προειδοποιήσεις της Γερμανίας πήραν, στη συνέχεια, τη μορφή πραγματικής απειλής εκ μέρους της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας ως προς την παροχή ρευστότητας στις κυπριακές τράπεζες. Αμέσως μετά ήρθε η απόφαση του Eurogroup. Το χρονικό διάστημα που εξελίσσονται τα παραπάνω είναι από το Νοέμβρη του 2012 μέχρι σήμερα, που οι προειδοποιήσεις κατέληξαν στη μορφή της δανειακής σύμβασης.

Η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας είναι τόσο κυνική ώστε η αντιπροσωπεία της τρόικας στην Κύπρο απειλεί με θρασύτητα την κυβέρνηση: «Ξεχάστε ξένες επενδύσεις και καταθέσεις, τους ξένους επενδυτές και καταθέτες θα τους χάσετε, κοιτάξτε να σώσετε την Κύπρο»!!! Η στάση αυτή μας θυμίζει την ελληνική παροιμία «να σε κάψω Γιάννη μ’, να σ’ αλείψω λάδι». Ουσιαστικά πρόκειται για μια εν ψυχρώ εκτέλεση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου και της οικονομίας της με πολύ σημαντικές προεκτάσεις για το σύνολο της κυπριακής υπόθεσης. Στο μεταξύ η Κύπρος στην πράξη από την ελεγχόμενη χρεοκοπία έχει μεταπέσει στην άτακτη χρεοκοπία.

Η δικαιολογία, βέβαια, για να προταθεί αυτή η δανειακή σύμβαση, που αφορά στην υπερδιόγκωση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου, είναι εντελώς προσχηματική, γιατί ο όρος που τοποθετείται απέναντι στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου «too big to fail» δεν αφορά μόνο το δικό της τραπεζικό σύστημα.

Αυτήν τη σκέψη μπορεί κανείς να την επεκτείνει, τα στοιχεία είναι γνωστά σε όλους, και για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα που πραγματικά είναι εκρηκτικά υπερδιογκωμένο. Και όμως όλα τα μέτρα που πήραν όλα τα κράτη, και της  Ευρωπαϊκής Ένωσης της ίδιας, σε σχέση με την παγκόσμια οικονομική κρίση, ήταν να διασωθούν πάνω απ’ όλα οι τράπεζες. Και στη χώρα μας αυτό το παιχνίδι το ξέρουμε πολύ καλά με τα πάνω από δύο εκατοντάδες δισ. ευρώ με τα οποία έχουν ενισχυθεί οι τράπεζες της χώρας. Άλλωστε και στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν τράπεζες με υπερδιογκωμένο ενεργητικό αλλά δεν τις «πείραξε» κανένας.

Παραπέρα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η επιλογή των κυπριακών κυβερνήσεων να μετατραπεί η Κύπρος σε διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο δεν τελούσε εν αγνοία των ιθυνόντων κύκλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στηριζόταν πάνω στο νομισματικό σύστημα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επίσης θα πρέπει να τονιστεί ότι τα προβλήματα στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου προκύπτουν από τη στιγμή που γίνεται το γνωστό κούρεμα στα κρατικά ομόλογα της Ελλάδας στο πλαίσιο των μνημονίων και των αντίστοιχων δανειακών συμβάσεων που υπέγραψε η χώρα μας με την τρόικα. Οι κυπριακές τράπεζες είχαν αγοράσει σημαντικό αριθμό ελληνικών κρατικών ομολόγων και υπολογίζεται ότι οι απώλειες που υπέστησαν είναι πάνω από 5δισ ευρώ, δηλαδή το 25% του ΑΕΠ της Κύπρου. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε η «τραπεζική τρύπα» και η ανάγκη για την ανακεφαλαιοποίηση των κυπριακών τραπεζών.

Η αγορά των ελληνικών κρατικών ομολόγων και η δημιουργία τραπεζικών υποκαταστημάτων εκτός Κύπρου ήταν μια επένδυση στο πλαίσιο της επέκτασης του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου. Επέκταση που για κάθε τραπεζικό σύστημα και για κάθε χώρα θεωρείται φυσική συνέχεια της ίδιας του της ύπαρξης, πολύ περισσότερο τώρα που τα κεφάλαια διακινούνται ελεύθερα.

Οικονομικοί σχολιαστές αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι η Κύπρος είχε ανάγκη από 17δισ ευρώ, ενώ της παρέχονται μέσα από τη δανειακή σύμβαση μόνο τα 10δισ ευρώ. Για τα υπόλοιπα 7δισ ευρώ θα πρέπει να «βάλει χέρι» υποχρεωτικά - είναι όρος της απόφασης του Eurogroup, στις τραπεζικές καταθέσεις του δικού της τραπεζικού συστήματος, που πρακτικά σημαίνει να βάλει χέρι στα ρώσικα κεφάλαια που αποτελούν, σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, το πιο σημαντικό τμήμα των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο. Περίπου 40δισ ευρώ. Οι ίδιοι οικονομικοί σχολιαστές θεωρούν ότι το ποσό των 17δισ ευρώ για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσό και θα μπορούσε να έχει δοθεί (πολύ περισσότερο που ήταν ανοιγμένο στο χρόνο) και να μην υπάρχει καθόλου αυτή η εξέλιξη στην οποία βρίσκεται σήμερα η Κύπρος. Η δικαιολογία, που προβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι η Κύπρος δεν θα μπορούσε να «σηκώσει» το βάρος των 17δισ.

Ουσιαστικά, δηλαδή, ομολογείται ότι η απόφαση του Eurogroup ήταν μια καλά υπολογισμένη κίνηση για να φέρει ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα που έφερε. Ήδη, δηλαδή, εκ των πραγμάτων, τα κεφάλαια αυτά που είναι κατατεθειμένα στις κυπριακές τράπεζες ή θα πρέπει να αναζητήσουν άλλη «στέγη», οπότε, τότε, δεν θα παίξει κανένα ρόλο η υπερδιόγκωση του τραπεζικού συστήματος της χώρας που θα τα φιλοξενήσει, πολύ περισσότερο, αν αυτό το τραπεζικό σύστημα είναι του Λουξεμβούργου π.χ. (μια χώρα καθαρά «τραπεζική») ή κάποιας άλλης χώρας φίλιας προς τη Γερμανία ή και της ίδιας της Γερμανίας, ή θα πρέπει να δεχτούν το χαράτσωμα του 9.9%, οπότε, τότε, το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου θα επιμεριστεί και στα ρώσικα κεφάλαια, τα οποία έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να μεταναστεύσουν, γιατί η Κύπρος έτσι κι αλλιώς θα πάψει πλέον να είναι ένας τραπεζικός «παράδεισος». Ήδη η Ρωσία προσπαθεί να επαναπατρίσει αυτά τα κεφάλαια.

Το «καθάρισμα», λοιπόν, του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου και η κατ’ επίφαση εξυγίανσή του δεν αφορά  στην τραπεζική συμπεριφορά της Κύπρου σε ρόλο πλυντηρίου ξεπλύματος «μαύρου» χρήματος, πολύ περισσότερο δεν αφορά στην οικονομική σημασία της Κύπρου που αποτελεί μόλις το 0.2 της οικονομίας της ευρωζώνης, αλλά, μέσα από το άμεσο χτύπημα των ρωσικών κεφαλαίων, αφορά στο γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό παιχνίδι της περιοχής, που περιλαμβάνει πάνω απ’ όλα τα ενεργειακά αποθέματα και τον έλεγχό τους και που για αυτά τα αποθέματα είχε δείξει ενεργό ενδιαφέρον και η Ρωσία.

Το πως θα εξελιχθούν και που θα καταλήξουν ακριβώς τα πράγματα στο ευρύτερο πεδίο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και τι επιπτώσεις θα έχουν στην υπόθεση της Κύπρου, όχι μόνο από οικονομική άποψη, αυτό απομένει να το δούμε. Κατά τη γνώμη μας οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί και στο πλαίσιο αυτό δεν είναι χωρίς σημασία η τοποθέτηση Οτσαλάν για μονομερή κατάπαυση του πυρός από τις δυνάμεις των Κούρδων ανταρτών, για απόσυρσή τους στο Κουρδικό τμήμα του Ιράκ και για αναζήτηση πολιτικής λύσης.

Νομίζουμε ότι η κίνηση Οτσαλάν, που σαφώς έχει γίνει με τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας, αποτελεί το προανάκρουσμα για αυτές τις εξελίξεις, που βέβαια δεν είναι άσχετες με τα ενεργειακά αποθέματα της ευρύτερης περιοχής. Με την έννοια αυτή οπωσδήποτε θα πρέπει να περιμένουμε και σημαντικές πολιτικές εξελίξεις και στην ίδια την Κύπρο.

Από την άποψη αυτή η απόφαση του Eurogroup, που εξουθενώνει οικονομικά την Κύπρο και την ρίχνει στην άμεση χρεοκοπία, δεν είναι δείκτης μόνον των γρήγορων εξελίξεων που θα πρέπει να αναμένονται, αλλά και του είδους των ανακατατάξεων που πρόκειται να γίνουν και που ασφαλώς θα σφραγίσουν και την επίλυση του κυπριακού προβλήματος στην πολιτική του πτυχή.

Ο Κυπριακός λαός είχε δώσει ενάντια στο σύνολο, σχεδόν, των κυπριακών πολιτικών δυνάμεων μια ηρωική μάχη για να μην περάσει το σχέδιο Ανάν. Τώρα όρθωσε ξανά το ανάστημά του σε μια απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τον καταδικάζει στην οικονομική χρεοκοπία. Απ’ ότι φαίνεται θα έχει να δώσει νέες μάχες και του αξίζει την αλληλεγγύη μας και την άμεση αγωνιστική βοήθειά μας.

Η κυβέρνηση της Ελλάδας αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας δεν στέκονται στο πλευρό του Κυπριακού λαού. Η κυβέρνηση τάχτηκε υπέρ της απόφασης του Eurogroup και αυτή τη στιγμή περισσότερο ενδιαφέρεται για τα κυπριακά τραπεζικά υποκαταστήματα και για το που θα καταλήξουν. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ με τις θέσεις που εξέφρασαν έβαλαν το όριο της λύσης στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Κύπρος, άρα τοποθέτησαν και το όριο των πολιτικών πρωτοβουλιών που θα πρέπει να αναληφθούν. Λύση εντός ευρώ, που είναι η θέση τους, σημαίνει την άμεση καταδίκη της Κύπρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεσμευμένος και αυτός από τον ευρωενωσιακό του προσανατολισμό, αδυνατεί να προσφέρει μια ουσιαστική λύση για την Κύπρο, πέρα από τα αναμασήματα περί ισχυρής διαπραγμάτευσης.

Αυτό που αποδείχτηκε από την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση - υπόψη ότι η Κύπρος πριν ενταχτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν η μόνη χώρα που πληρούσε τα κριτήρια του Μάαστριχτ από τις υποψήφιες χώρες για ένταξη, είναι ότι ούτε το εθνικό της πρόβλημα επιλύθηκε αλλά και οδηγήθηκε στην οικονομική χρεοκοπία, γεγονός που θα σφραγίσει και την επίλυση του εθνικού ζητήματος, αν δεν αναληφθούν γρήγορες και αποφασιστικής σημασίας αποφάσεις.

Η μόνη λύση που έχει μπροστά της η Κύπρος είναι η δρομολόγηση της αποδέσμευσης από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η αναζήτηση διεθνούς στήριξης, που θα συντελέσει στο ξεπέρασμα των οικονομικών της προβλημάτων, πολύ περισσότερο να τη στηρίξει στην επίλυση του εθνικού ζητήματος, μπροστά και στις αλλαγές που πρόκειται να έρθουν στην περιοχή. Στην κατεύθυνση αυτή η κινητοποίηση του Ελληνικού λαού στο πλευρό του Κυπριακού λαού είναι καθήκον άμεσης προτεραιότητας. Από κοινού οι δύο λαοί θα αγωνιστούν για τον ίδιο στόχο.

Στην υλοποίηση του κοινού στόχου το μόνο κόμμα που μπορεί να κινητοποιήσει αποφασιστικά τον Ελληνικό λαό είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι και το ίδιο θα απαλλαγεί από τη λαθεμένη του θέση για την αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση με λαϊκή εξουσία. Με τις εξελίξεις στην Κύπρο αποδείχτηκε πλέον πολύ καθαρά σε ποια κατεύθυνση πρέπει να αναπτύξει τη δράση του και το ίδιο το ΚΚΕ, γεγονός που δεν μπορεί να το αγνοεί για πολύ ακόμα η ηγεσία του Κόμματος. Η αποδέσμευση είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας. Διαφορετικά τίποτα το καλό δεν προοιωνίζεται για την Κύπρο και τις ευθύνες θα τις μοιραστεί, μαζί με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, και το ίδιο το ΚΚΕ.

Περισσότερα... "

Περί εξάρτησης ο λόγος…

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου Χρήστου Πασσαλάρη από το enikos.gr του Ν. Χατζηνικολάου. Το άρθρο έχει ημερομηνία δημοσίευσης 12/03/2013.

---

TΕΡΜΑ, ΟΧΙ ΑΛΛΗ  ΚΑΤΟΧΗ!...

Σήμερα ,αύριο και μεθαύριο ,σε αυτό το «τριήμερο της φωτιάς», θα ιδούμε κατά πόσο ο Ελληνας πρωθυπουργός ξέρει να σηκώνει κεφάλι  και να κερδίζει μάχες  από τους ξένους «προστάτες» (διάβαζε «κατακτητές») στα νύχια των οποίων έριξαν τη δόλια πατρίδα οι προκάτοχοί του, με κορυφαίο ένοχο τον Γεώργιο Παπανδρέου…

Σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς θα συναντηθεί με τους εδώ τροϊκανούς που επιμένουν στις απαράδεκτες  θέσεις τους  για απολύσεις  25.000 δημοσίων υπαλλήλων και παράταση του «χαρατσιού»  μέχρι τέλους του 2013. Αύριο και μεθαύριο θα δώσει μικρές ή μεγάλες μάχες στη σύνοδο κορυφής των  Βρυξελλών για  γενναίο κούρεμα του δημοσίου χρέους και για ειδική μεταχείριση της Ελλάδας όπως συνέβη με την υπερχρεωμένη Γερμανία στη δεκαετία του 1950.Πολύ περισσότερο που στην καμπούρα της έγιναν λανθασμένα πειράματα ,με αποτέλεσμα τη σημερινή θανατερή εικόνα της.

Ο πρωθυπουργός οφείλει να πάει στο άντρο των δανειστών μας όχι ως «Νενέκος» αλλά ως ηγέτης που εκφράζει τον πόθο ΟΛΩΝ των Ελλήνων για λύτρωση από την ξένη .Και στο αεροπλάνο ας ξεφυλλίσει την ιστορία για να θυμηθεί ότι σαν σήμερα, στις 12 Μαρτίου του 1947,η Αμερική παρελάμβανε από την εξαντλημένη  Βρετανία τον «έλεγχο» ( διάβαζε την «κατοχή») της αιματοκυλισμένης Ελλάδας. Ηταν η μέρα που ο τότε πρόεδρος Χάρη Τρούμαν εξήγγειλε το ομώνυμο δόγμα του με το οποίο «αγόραζε» την Ελλάδα αντί 300.000.000 δολαρίων, με στόχο να την αποσπάσει από την υπαγωγή της στο σταλινικό  μπλοκ…

Ήταν η πρώτη μέρα του ψυχρού πολέμου που κράτησε 42 χρόνια. Και που εκπέμπει στον πρωθυπουργό  και σε ολόκληρη την πολιτική ηγεσία μας την πανελλήνια επιταγή: ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΚΑΤΟΧΗ !...

 Ch.Passalaris@hotmail.com

---

Είναι απολύτως προφανές ότι το παραπάνω άρθρο του δημοσιογράφου Χρήστου Πασσαλάρη, ο οποίος για δεκαετίες εθήτευσε - ως δημοσιογραφικό στέλεχος, σε διάφορες αστικές εφημερίδες,  δεν μπορεί να εκφράζει τη «Νέα Σπορά». Είναι μια άλλη αντιμετώπιση ενός πολύ σοβαρού θέματος, αυτού της εξάρτησης της χώρας μας, που ποτέ δεν έφυγε από την επικαιρότητα και που σταθερά απασχολεί το Κομμουνιστικό Κίνημα της χώρας μας και ευρύτερα την Αριστερά, ενώ τροφοδότησε πολύ ισχυρές αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις του τόπου.  

Ως προς τι, τότε, η αναδημοσίευση από την πλευρά μας;

Πρώτο: Ο Χρήστος Πασσαλάρης αναγνωρίζει ανοιχτά, κυνικά θα λέγαμε, ότι η χώρα μας ήταν «οικόπεδο» του βρετανικού ιμπεριαλισμού και πέρασε, μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, στην «ιδιοκτησία» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με βάση το δόγμα που είχε εξαγγείλει ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρη Τρούμαν - και έκτοτε φέρει το όνομά του, αντί αντιτίμου 300 εκατομμυρίων δολαρίων, μόνο και μόνο για να μην ενταχθεί η χώρα μας στο σοσιαλιστικό σύστημα.

Δεύτερο: Η τοποθέτηση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου είναι ιδιαιτέρως εφυής. Αναγνωρίζει, από τη μια την εξάρτηση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που ο ίδιος φτάνει να τη χαρακτηρίζει και ως «κατοχή», από την άλλη καλεί τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να επιδείξει σθένος και να αντιμετωπίσει τους δανειστές της χώρας μας όχι ως Νενέκος για να λυτρωθούν οι Έλληνες από τη ξένη κατοχή! Εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίζει ότι υπήρξαν και πρωθυπουργοί νενέκοι. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι μέσα από την καταγγελία της εξάρτησης, που ανανεώθηκε με την αλλαγή βάρδιας για την παγκόσμια κυριαρχία ανάμεσα στις αναδυόμενες ΗΠΑ και την «εξαντλημένη» Βρετανία, δεν λέγεται τίποτα για το βάθεμα της εξάρτησης της χώρας μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για το γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της, που, αν μη τι άλλο, είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της εξάρτησης.     

Τρίτο: Φαίνεται πως η αστική τάξη της χώρας μας έχει πλήρη συναίσθηση για το «που έχουν φτάσει τα πράγματα». Αναζητάει το χαμένο της σεβασμό για όσα με τη θέλησή της έχουν πραγματοποιηθεί και μας έφεραν στη χρεοκοπία ως χώρα και που την ίδια στιγμή την έχουν φέρει σε δεινή θέση, ακόμη να υποχρεωθεί να υποστεί και τη μερική της καταστροφή. Μπορεί ακόμη μέσα από την καταγγελία της «παλιάς» εξάρτησης, που τη «δικαιολογούσε» η παγκόσμια αντιπαράθεση ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό και τα αποτελέσματα του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, να επιδιώκει να νομιμοποιήσει τη «νέα» εξάρτηση, αυτή που δεν μπορεί να αποφύγει, και πάλι με τη θέλησή της, αναζητώντας και ελάχιστα ψήγματα περηφάνιας για να ανατροφοδοτήσει τη μακροχρόνια τραυματισμένη περηφάνια του ελληνικού λαού. Για αυτό υψώνει τη φωνή και καταδικάζει στεντόρεια τη ξενική κατοχή, αυτή που ήθελε και που χωρίς αυτή δεν θα επιζούσε.

Τέταρτο: Δεν γνωρίζουμε, βέβαια, εάν αυτή η καταδίκη της εξάρτησης και η καταγγελία της κατοχής θα γινόταν αν υπήρχε ακόμη σήμερα η Σοβιετική Ένωση και το σοσιαλιστικό σύστημα γενικότερα. Αυτή, όμως, είναι μια υπόθεση που ποτέ δεν πρόκειται να επαληθευτεί, γιατί η Ιστορία μας ξεστράτισε ως Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα και μας επεφύλαξε τις δραματικές ανατροπές του ’89 και έτσι έδωσε τη δυνατότητα σε όλους εκείνους που απολογούνταν για λογαριασμό της αστικής τάξης να επιχαίρουν σήμερα για το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου», 42 χρόνια μετά την αναγγελία του δόγματος Τρούμαν, που έδεσε την Ελλάδα για τα καλά στα δεσμά της εξάρτησης, αυτής της εξάρτησης που καταγγέλλουν σήμερα. Την ίδια στιγμή τολμούν και παρουσιάζουν το «τέλος» του ψυχρού πολέμου, ως εικόνα αλλά και ουσία, ως δικό τους κατόρθωμα με τα χρώματα, τους ήχους αλλά και τις πολιτικές διαστάσεις που αυτοί επιθυμούν, κρύβοντας, σαφώς, κάτω από τη «λαμπρότητα» της επιτυχίας τους, τη σταθερή τους επιδίωξη για το τέλος της ταξικής πάλης. Αλλά, όπως είναι προφανές, για τη δική του ήττα το Κομμουνιστικό Κίνημα δεν μπορεί να μέμφεται τον αντίπαλό του, που, λογικά, άδραξε την ευκαιρία για το ξαναγράψιμο της Ιστορίας και για την παρουσίασή της κατά το πώς τον βολεύει.

Πέμπτο: Αυτή η επιστροφή, όμως, για πολύ σημαντικά γεγονότα, που γνώρισε η χώρα μας στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, αυτή η αναλαμπή ειλικρίνειας, δίνουν τη δυνατότητα να εξαχθούν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα για την εξάρτηση, πολύ περισσότερο που αυτή ομολογείται και αποδίδεται ακόμη και με τη διάσταση της ξενικής κατοχής, από έναν παλιό και έμπειρο δημοσιογράφο «της άλλης πλευράς», που έχει επίγνωση της κατάστασης, των πολιτικών εξελίξεων και που τις έζησε από κοντά. Και το κυρίαρχο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είναι εξαρτημένος, το πολιτικό σύστημα της χώρας σφραγίστηκε από την εξάρτηση και ότι η πορεία της χώρας μας σημαδεύτηκε από αυτήν.

Έκτο: Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί και η σημερινή πορεία της χώρας μας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια και έχουμε πολύ χειροπιαστά δείγματα, εκφράσεις της εξάρτησης της χώρας μας. Ακόμη και το εάν τα χαράτσια, που έχει επιβάλει η κυβέρνηση, θα συνεχίσουν να υπάρχουν, εάν θα πληρώνονται με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ ή όχι τελεί υπό την έγκριση της τρόικα! Για να μη μιλήσουμε για τα μνημόνια, για τις δανειακές συμβάσεις και για όλες τις πράξεις υποτέλειας που έχει υπογράψει η κυβέρνηση με τη θέλησή της και έχει αποδεχθεί με τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.

Έβδομο: Μια και ο Χρήστος Πασσαλάρης καλεί τον πρωθυπουργό της χώρας να αντιμετωπίσει τους δανειστές της χώρας μας αλλά και τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πολιτική κατεύθυνση του «τέρμα, όχι άλλη κατοχή», τελικά, η εξάρτηση εμφανίζει και μια άλλη πτυχή στο επίπεδο της εφαρμοσμένης πολιτικής. Αφού η εξάρτηση είναι το καθεστώς που διέπει τις διεθνείς σχέσεις της χώρας μας κάθε πολιτική πράξη αντιμετώπισης των ακραίων της μορφών παρουσιάζεται ως πράξη πολιτικής αντίστασης, αρετής και περηφάνιας αυτών που την επιχειρούν! Μόνο που το παιχνίδι αυτό είναι προ πολλού σημαδεμένο, γιατί η αντίφαση είναι προφανής. Αυτοί που αποδέχθηκαν ένα καθεστώς εξάρτησης για τη χώρα μας δεν μπορεί να παρουσιάζονται και ως οι αντιστασιακοί αγωνιστές ενάντια στην εξάρτηση! Δεν είναι απλώς μια υπερβολή είναι μια καταφανής υποκρισία.

Όγδοο: Το Κόμμα μας αυτήν την περίοδο βρίσκεται στη διαδικασία του προσυνεδριακού διαλόγου για το 19^ο Συνέδριό του. Ήδη το ζήτημα της εξάρτησης, και όχι μόνο αυτό, έχει καταστεί θέμα ιδεολογικής διαπάλης. Οι «Θέσεις» έχουν διαφοροποιήσει εμφανώς τη θέση του Κόμματος για την εξάρτηση, σε σχέση με τη θέση που υπήρχε στο Πρόγραμμα του Κόμματος, που ψηφίστηκε στο 15^ο Συνέδριο. Το ζήτημα είναι ότι την υποβαθμίζουν φανερά.

Το αναπόφευκτο ερώτημα είναι: Όταν δημοσιεύματα, όπως αυτό του Χρήστου Πασσαλάρη, εμφανίζουν την εξάρτηση ακόμη και ως ξενική κατοχή, δηλαδή, επιφυλάσσουν στη χώρα μας μια θέση «αγκιστρωμένου ψαριού», υποτελούς χώρας, χώρας προτεκτοράτου σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό. Όταν η μαρτυρία, με την ανάλογη ιστορική αναφορά και βαρύτητα, παρουσιάζεται από «την άλλη πλευρά», που δεν έχει κανένα συμφέρον να αυτοαποκαλύπτεται και να αυτομαστιγώνεται, τότε, απέναντι σε αυτό το γεγονός η ηγεσία του Κόμματος τι έχει να αντιτάξει και πως σκέφτεται να αντιδράσει ως προς τις πολύχρονες προσπάθειες που κατέβαλε να διαφοροποιήσει τη θέση του Κόμματος για την εξάρτηση;

Γιατί το ζήτημα της εξάρτησης είναι θεμελιώδες. Συμπαρασύρει μαζί του την ανάλυση για τον ιμπεριαλισμό, τη θέση της χώρας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, το πώς οικοδομούνται οι διεθνείς της σχέσεις - οικονομικές, πολιτικές διπλωματικές, στρατιωτικές, τη θέση της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατά συνέπεια τη θέση για την αποδέσμευση από αυτήν και τέλος αφοπλίζει την ηγεσία του Κόμματος από κάθε επιχείρημα για την αλληλεξάρτηση. Υπάρχει και μια άλλη πλευρά…

Αναδεικνύεται με την εξάρτηση και η σημασία, ο ρόλος αλλά και η θέση ορισμένων αστικοδημοκρατικών αιτημάτων στην πολιτική πάλη, όπως είναι τα ζητήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, της δημοκρατίας, των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, της στρατιωτικής απεξάρτησης και του ΝΑΤΟ κ.α, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της δράσης του εργατικού κινήματος, στη δράση της εργατικής τάξης, ευρύτερα του λαϊκού κινήματος, στην εφαρμογή μιας μετωπικής πολιτικής και τακτικής που αφορούν και τις αντίστοιχες κοινωνικές δυνάμεις που τη στηρίζουν, στις συμμαχίες.

Εμείς, μέχρι τώρα, δεν «κατορθώσαμε» να πείσουμε την ηγεσία του Κόμματος με την επιχειρηματολογία που αναπτύξαμε για την ορθότητα και την εγκυρότητα των θέσεών μας. Μήπως είναι καιρός να πειστεί η ηγεσία του Κόμματος από τον ίδιο τον αντίπαλο; Έστω και με τη διαμεσολάβηση του Χρήστου Πασσαλάρη και όσων άλλων εμφανίστηκαν αυτόν τον καιρό στο ίδιο μήκος κύματος ή περίπου στο ίδιο!…

Περισσότερα... "