Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

Τα λάθη τακτικής της ηγεσίας του Κόμματος κατά τη περίοδο των εκλογών του Μάη και Ιούνη Μέρος δεύτερο


3. Η στρατηγική της άρχουσας τάξης

Η αστική τάξη της χώρας μας έχει κάνει μια επιλογή στρατηγικής σημασίας. Έχει εντάξει τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να εξυπηρετήσει και να σιγουρέψει, μέσα από την ενότητα των αστικών ευρωπαϊκών τάξεων, τα συμφέροντά της. Μ’ αυτόν τον τρόπο θεωρεί ότι κατοχυρώνει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και τα κέρδη της καλύτερα. Ότι με βάση το πρόταγμα της δυτικής αστικής δημοκρατίας και του δυτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού ενισχύει το πολιτικό της σύστημα. Είναι φυσικό επακόλουθο, λοιπόν, τα κόμματα που την εκπροσωπούν να τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Την ίδια στιγμή και στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού και του ιμπεριαλιστικού ρόλου, που θέλει να παίξει η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ελληνική αστική τάξη έβλεπε, και εξακολουθεί να βλέπει, τη δυνατότητα να επεκταθεί αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που της παρείχε το καθεστώς μιας παγκόσμιας απελευθερωμένης αγοράς στη διακίνηση των κεφαλαίων. Παράλληλα, και στο ίδιο πλαίσιο, τώρα, θέλει να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει την οικονομική κρίση της χώρας. Αυτή είναι η επιλογή της αστικής τάξης που εφαρμόζεται μέχρι τώρα. Όμως…

Με την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις που την εκπροσωπούσαν ήταν υποχρεωμένες, εκ των πραγμάτων, να παραχωρήσουν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και το πρώτο πράγμα που παραχώρησαν ήταν το σύνολο των οικονομικών εργαλείων με τα οποία ασκούσαν την οικονομική και αναπτυξιακή τους πολιτική.

Κατάργησαν τη δραχμή, έχασαν τη δυνατότητα να ασκούν τη δικιά τους νομισματική και συναλλαγματική πολιτική, δέχτηκαν τις συνέπειες του παγκόσμιου νομισματικού πολέμου, κύρια ανάμεσα στο ευρώ και το δολάριο, εντάχθηκαν σε έναν ανισότιμο οικονομικό καταμερισμό, δεν μπορούσαν να ασκήσουν δικιά τους αναπτυξιακή πολιτική, γιατί υποτάχθηκαν στις ευρωενωσιακές επιλογές και τον ευρωενωσιακό καταμερισμό εργασίας, δέχτηκαν την εξασκούμενη δημοσιονομική και εισοδηματική πολιτική, επηρεάστηκαν πολύ πιο ουσιαστικά από τον ευρωενωσιακό και τον παγκόσμιο ανταγωνισμό στην παραγωγική διαδικασία.

Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι: Ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής, της στρατηγικής σημασίας, επιλογής που έκανε η αστική τάξη της χώρας μας και οι κυβερνήσεις της στο επίπεδο της οικονομίας;

Προφανώς η απάντηση είναι μία και μοναδική. Οδήγησαν την οικονομία της χώρας μας στη χρεοκοπία και στον άκρατο δανεισμό. Υπονόμευσαν, αποδιάρθρωσαν, συρρίκνωσαν και κατέστρεψαν την παραγωγική της βάση. Απομείωσαν έως και εκμηδένισαν τις αναπτυξιακές της δυνατότητες. Έριξαν κατά 25%, τουλάχιστον, την ανταγωνιστικότητά της. Αύξησαν τις εισαγωγές και μείωσαν απελπιστικά τις εξαγωγές εκτινάσσοντας το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στα ύψη. Αύξησαν την οικονομική και πολιτική εξάρτηση της χώρας.

Παραπέρα. Ιδιωτικοποίησαν κρατικές επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας για πενταροδεκάρες. Αύξησαν τη φορολογία των εργαζομένων και αντίστοιχα μείωσαν τους φόρους των καπιταλιστών. Τροφοδότησαν με δωρεάν χρήμα και εγγυήσεις τις τράπεζες. Κατακρεούργησαν τους μισθούς των εργαζομένων, στο πλαίσιο της σταθερής εσωτερικής υποτίμησης που επιβάλλει η δημοσιονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατάργησαν  στην ουσία τις συλλογικές συμβάσεις. Προώθησαν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Ρήμαξαν τις συντάξεις. Εκτίναξαν την ανεργία, ιδιαίτερα των νέων, σε πρωτοφανή επίπεδα, αναζωπύρωσαν τη μετανάστευση, αυτή τη φορά νέων επιστημόνων.

Την ίδια στιγμή. Φόρτωσαν τα χρέη που δημιούργησαν οι καπιταλιστές στις πλάτες του ελληνικού λαού, εκτινάσσοντας το δημόσιο χρέος εκτός ακόμη και των πιο επικίνδυνων προβλεπόμενων αστικών ορίων, αύξησαν τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Έδειξαν την ετοιμότητά τους και αποδέχτηκαν, δια μέσου των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, να εκποιήσουν το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων της χώρας.

Και όχι μόνο αυτά. Εκεί που η αστική τάξη της χώρας μας προσδοκούσε στην επέκτασή της εισέπραξε τελικά και τη δική της μερική καταστροφή. Μόνο ένα τμήμα της, το ισχυρότερο, επωφελήθηκε από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα τα παραπάνω είχαν σαν συνέπεια να ενισχυθεί η εξάρτηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Δεν επεκτεινόμαστε αυτή τη στιγμή σε άλλους τομείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στη χώρα μας.

Με δυο λόγια πλήρης αποτυχία! Γιατί είναι πλήρης αποτυχία όταν η οικονομία της χώρας χρεοκοπεί και όταν επισήμως από τα αστικά κόμματα γίνεται αποδεκτή αυτή η αποτυχία μέσα από την αποδοχή της ανεπίσημης χρεοκοπίας ή του κινδύνου της επίσημης χρεοκοπίας. Η αστική τάξη απέδειξε ότι τα ταξικά της συμφέροντα έφεραν σε χρεοκοπία τη δική της οικονομία και το δικό της κράτος. Γι αυτό και η αποτυχία της είναι πλήρης και αποκλειστικά δική της. Θέση μας είναι ότι η Ελλάδα είναι ήδη μια χρεοκοπημένη χώρα ανεξάρτητα από το εάν αυτή η χρεοκοπία δεν έχει γίνει επισήμως αποδεκτή. Χρεοκοπημένη είναι κάθε χώρα που αδυνατεί να ξεπληρώσει κανονικά τα χρέη της.

Κάτω από αυτούς τους οικονομικούς και κοινωνικούς όρους η χώρα βάδιζε προς τις εκλογές της 6ης του Μάη. Και όλα έδειχναν ότι η ελληνική κοινωνία θα βρισκόταν μπροστά σε ένα νέο πολιτικό τοπίο. Ακόμη και τα επίσημα γκάλοπ δεν μπορούσαν να αποφύγουν να αναγνωρίσουν ότι η χώρα βρισκόταν μπροστά στην αποδυνάμωση του δικομματισμού και στην ανάδειξη μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας. Απόδειξη ότι ακόμη και ο πιο έγκυρος αστικός τύπος προετοίμαζε τον ελληνικό λαό στην ίδια κατεύθυνση.  Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης του Μάη επιβεβαίωσε τις προβλέψεις και έτσι ανοίγει μια νέα πολιτική περίοδος για τη χώρα μας.

Σε αυτό το σημείο έχει σημασία να καταθέσουμε την παρακάτω επισήμανση: Ο ελληνικός λαός πηγαίνει προς τις εκλογές και έχει μπροστά του ως άμεσο γεγονός τη χρεοκοπία της χώρας, που σημαίνει, με διαφορετικά λόγια, ότι έχει μπροστά του τη χρεοκοπία της στρατηγικής της άρχουσας τάξης. Αυτό το γεγονός, όμως, δεν το κατανοεί με όρους αλλαγής τάξεων στην εξουσία. Τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης του Μάη επιβεβαιώνουν αυτήν την εκτίμηση. Το κύριο στοιχείο που προκύπτει από τις εκλογές της 6ης του Μάη είναι η αποφασιστική αποδυνάμωση του δικομματισμού και του ΛΑΟΣ. Δηλαδή των κομμάτων που είχαν σχηματίσει κυβέρνηση.

Η ηγεσία του Κόμματος, από τη μια, δεν αντιλαμβάνεται το βάθος των μετακινήσεων που γίνονται, πράγμα που το έχει ομολογήσει η ίδια, από την άλλη πρέπει να δώσει μια εκλογική μάχη πάνω στο έδαφος των πραγματικών αντιθέσεων που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία. Και εδώ διαπράττει το δεύτερο λάθος.

4. Οι πραγματικές αντιθέσεις στην ελληνική κοινωνία

Α. Αυτό που έχει σημασία να τονίσουμε εισαγωγικά, για τις ανάγκες του θέματος που εξετάζουμε, είναι ότι θα αντιμετωπίσουμε τις κοινωνικές αντιθέσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνουν την κατανόηση των διλημμάτων, των ζητημάτων τακτικής και το κρίσιμο θέμα της διακυβέρνησης.
Σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία, και στη χώρα μας, οι βασικές κοινωνικές τάξεις που υπάρχουν είναι δύο. Η αστική τάξη, που κατέχει τα μέσα παραγωγής και η εργατική τάξη, που πουλάει την εργατική της δύναμη στην αστική τάξη. Ούτε η αστική αλλά ούτε και η εργατική τάξη είναι ενιαίες. Η αστική τάξη αποτελείται από τη μονοπωλιακή και μη μονοπωλιακή αστική τάξη, ενώ την εποχή του ιμπεριαλισμού που ζούμε κυριαρχεί η χρηματιστική ολιγαρχία. Η εργατική τάξη αποτελείται από διάφορα τμήματα ανάλογα με τη θέση τους στην παραγωγική διαδικασία - βιομηχανικό προλεταριάτο, εμπορικό προλεταριάτο, επιστημονικό προλεταριάτο κ.α. και ανάλογα με την οικονομική (ως προς τις αμοιβές)  και τη μορφωτική της κατάσταση.

Η αντίθεση ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη, που κατά τη μαρξιστική - λενινιστική ορολογία ονομάζεται βασική αντίθεση της κοινωνίας, λύνεται με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας εκ μέρους της εργατικής τάξης. Μιλώντας γενικά, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη πραγματοποιείται με τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Αποκλειστικός φορέας της σοσιαλιστικής επανάστασης είναι η εργατική τάξη. Εδώ πρέπει να παρθεί υπόψη η λενινιστική αντίληψη ότι η επίλυση της βασικής αντίθεσης δεν μπορεί να γίνει ανάμεσα σε έναν «καθαρό καπιταλισμό», από τη μια, και σε έναν «καθαρό σοσιαλισμό» από την άλλη. Η ιστορική πείρα επιβεβαιώνει τη λενινιστική αντίληψη.

Επειδή, όμως, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας είναι ένα πολιτικό καθήκον, αυτό το καθήκον το αναλαμβάνει, το σχεδιάζει και το πραγματοποιεί για λογαριασμό της εργατικής τάξης, και με την εργατική τάξη, το Κομμουνιστικό Κόμμα, ως η συνειδητή πρωτοπορία της.

Η πολιτική εξουσία που προκύπτει με τη σοσιαλιστική επανάσταση είναι η πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης, η δικτατορία του προλεταριάτου, που εκφράζεται μέσα από το κόμμα της και που η ακριβής σχέση τάξης - κόμματος - πολιτικής εξουσίας καθορίζεται από τη λενινιστική αντίληψη, που αποτυπώνεται σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του λόγου που εκφώνησε ο Β. Ι. Λένιν στοVIII Συνέδριο των Σοβιέτ. Και αυτό έχει τη σημασία του, γιατί απευθύνεται στους αντιπροσώπους των Σοβιέτ. «Το σημερινό κράτος μας είναι τέτοιο, που το καθολικά οργανωμένο προλεταριάτο πρέπει να υπερασπίζει τον εαυτό του κι εμείς πρέπει να χρησιμοποιούμε τις εργατικές αυτές οργανώσεις για να υπερασπίζουμε τους εργάτες από το κράτος τους, και για να υπερασπίσουν οι εργάτες το κράτος μας» (Β. Ι. Λένιν Άπαντα, Τόμος 42, σελ. 208».

Δηλαδή, η εργατική τάξη απέναντι στο ίδιο της το κράτος, το ΔΙΚΟ της κράτος, εκτός του ότι πρέπει να το θεωρεί δικό της, αλλά και για να το θεωρεί δικό της, πρέπει να κρατάει στάση, ταυτόχρονα, σχετικής αυτοτέλειας. Και το ΚΟΜΜΑ της, το Κομμουνιστικό Κόμμα, η πρωτοπορία της εργατικής τάξης, να χρησιμοποιεί τις εργατικές οργανώσεις για να υπερασπίζει την εργατική τάξη από το κράτος της, για να μπορεί με τη σειρά της η εργατική τάξη να υπερασπίζεται το κράτος της (για να είναι και να το θεωρεί δικό της).

Ταυτόχρονα ο Β. Ι. Λένιν συμπλήρωνε: «(…) πρέπει να ξέρει κανείς να χρησιμοποιεί τα μέτρα της κρατικής εξουσίας για να υπερασπίζει απ’ αυτή την κρατική εξουσία τα υλικά και πνευματικά συμφέροντα του καθολικά ενωμένου προλεταριάτου» (Στο ίδιο, σελ. 209)

Οι θέσεις αυτές του Β. Ι. Λένιν και η μη εφαρμογή τους στην πράξη, ανεπανόρθωτα υποτιμημένες, κατά τη γνώμη μας, κατά τη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στις χώρες της Κ. και Αν. Ευρώπης, εξηγούν - κατά ένα μέρος, το γνωστό φαινόμενο που παρατηρήθηκε στις χώρες αυτές, κατά το οποίο το Κομμουνιστικό Κόμμα και το Κράτος της εργατικής τάξης στράφηκαν ενάντια στην εργατική τάξη, στους στόχους της και στους ιστορικούς σκοπούς της, ενώ η εργατική τάξη αρνήθηκε να υπερασπιστεί το κράτος της και το κόμμα της, που έγιναν οι φορείς της αντεπανάστασης, γιατί το κόμμα αφομοιώθηκε από το κράτος και το κράτος εκφραζόταν από το κόμμα. Έτσι και τα δύο μαζί στράφηκαν ενάντια στην εργατική τάξη με συνέπεια την απώλεια της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης.

Έχοντας πολύ καθαρή την παραπάνω σχέση μεταξύ τάξης - κόμματος - πολιτικής εξουσίας, το κόμμα της εργατικής τάξης και για λογαριασμό της εργατικής τάξης αναλαμβάνει να σχηματίσει κυβέρνηση (αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά μονοκομματικό καθεστώς και μονοκομματική κυβέρνηση), η οποία εκφράζει την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης. Στο επίπεδο του κράτους και της διακυβέρνησης η κυβέρνηση που σχηματίζεται κυβερνά τη χώρα και στο επίπεδο του έθνους η κυβέρνηση εκπροσωπεί το έθνος των εργατών και των σύμμαχων δυνάμεων της εργατικής τάξης.

Ο σχηματισμός κυβέρνησης, όμως, είναι η μια πλευρά της διακυβέρνησης. Η άλλη πλευρά, που είναι εξίσου σημαντική αν όχι σημαντικότερη στην προοπτική οικοδόμησης του σοσιαλισμού, μας την αναλύει και την καθορίζει πάλι ο Β. Ι. Λένιν στο άρθρο του «Η κρίση του κόμματος»: «Ο κομμουνισμός λέει: η πρωτοπορία του προλεταριάτου, το Κομμουνιστικό Κόμμα, καθοδηγεί την εξωκομματική μάζα των εργατών, διαφωτίζοντας, καταρτίζοντας, εκπαιδεύοντας, διαπαιδαγωγώντας αυτή τη μάζα («σχολείο» κομμουνισμού), πρώτα των εργατών, κι έπειτα και των αγροτών, για να μπορούσε η μάζα αυτή να φτάσει και να έφτανε στο να συγκεντρώσει στα χέρια της τη διεύθυνση όλης της λαϊκής οικονομίας» (Β. Ι. Λένιν Άπαντα Τόμος 42, σελ. 241).

Κατά συνέπεια, μετά την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας εκ μέρους της εργατικής τάξης και την επίλυση της βασικής αντίθεσης της κοινωνίας, η σχέση τάξη - κόμμα- πολιτική εξουσία - διακυβέρνηση πρέπει να θεωρείται μια αδιάσπαστη ενότητα και συνέχεια, που κάθε τμήμα αυτής της σχέσης διατηρεί ταυτόχρονα τη σχετική του αυτοτέλεια ως προς τα άλλα. Για να μπορούν ΟΛΑ ΜΑΖΙ να υπερασπίζονται και να πραγματοποιούν τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Σχέση η οποία υποδηλώνει την τάξη που κατακτάει την πολιτική εξουσία, το κόμμα που πρωταγωνιστεί για την πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής επανάστασης και την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και τη διακυβέρνηση, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού (που πάλι πρωταγωνιστεί το κόμμα μια και αντιπροσωπεύει και εκφράζει τον επιστημονικό σοσιαλισμό μέσα στην κοινωνία και κατ’ επέκταση και η κυβέρνηση που σχηματίζει), αλλά και για το τράβηγμα των λαϊκών μαζών στη διακυβέρνηση, ώστε οι ίδιες οι λαϊκές μάζες να αναλάβουν την καθολική διεύθυνση της κοινωνίας και να φτάσουν σε καθεστώς αυτοδιεύθυνσης. Τότε η διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού θα έχει καταλήξει στον κομμουνισμό, πράγμα που σημαίνει και την κατάργηση του κράτους.

Το καθήκον για το τράβηγμα των λαϊκών μαζών στη διακυβέρνηση ο Β. Ι. Λένιν το εμπιστευόταν κυρίαρχα στα συνδικάτα, ως τις κατ’ εξοχήν βασικές αντιπροσωπευτικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, που εξασφάλιζαν την καθολική οργάνωση της εργατικής τάξης. Μέσα από το τράβηγμα των εργατικών λαϊκών μαζών στη διακυβέρνηση θα εξασφαλιστεί και ο γενικός εργατικός, λαϊκός έλεγχος στην εργατική πολιτική εξουσία.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Πως σχετίζονται όλα τα παραπάνω με τις εκλογές της 6ης του Μάη, το ΚΚΕ διεκδικεί την κυβέρνηση ή συμμετέχει στις εκλογές ξεκαθαρίζοντας ότι «και το ΚΚΕ να έρθει στην κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να κάνει τίποτα»;

Η απάντηση είναι σαφής: Αν υποθέσουμε ότι ο ελληνικός λαός στις εκλογές της 6ης του Μάη έδινε την πλειοψηφία στο ΚΚΕ και τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης αυτό θα σήμαινε, ταυτόχρονα, και κατάληψη της πολιτικής εξουσίας μέσα από τους ίδιους τους αστικούς θεσμούς, δηλαδή μέσα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Το ΚΚΕ θα ήταν υποχρεωμένο να σχηματίσει κυβέρνηση και να εφαρμόσει το πρόγραμμά του για το οποίο και ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό, ενώ η κυβέρνησή του θα ήταν μια κυβέρνηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Το ΚΚΕ θα ήταν υποχρεωμένο να προχωρήσει στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με ό,τι σήμαινε αυτό για την υλική βάση της κοινωνίας όσο και για το ίδιο το κράτος και γενικότερα για το εποικοδόμημα. Στήριγμα του Κόμματος θα ήταν οι ίδιες οι λαϊκές μάζες που το ανέδειξαν στη διακυβέρνηση. Αυτό δεν θα σήμαινε ότι δεν θα συναντούσε την ισχυρή αντίδραση της αστικής τάξης και των κομμάτων της. Αντίδραση που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει κινητοποιώντας την ίδια την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Αντίδραση η οποία θα εξαρτιόταν άμεσα από τη στάση της αστικής τάξης και που θα μπορούσε να πάρει την οποιαδήποτε μορφή. Μέχρι και εμφύλιο πόλεμο θα έπρεπε να προετοιμάζεται αυτή η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει.

Βέβαια θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει την αντίρρησή του και να ισχυριστεί ότι η αστική τάξη δεν πρόκειται να αφήσει το ΚΚΕ να πάρει κοινοβουλευτικά την πολιτική εξουσία. Και αυτή η αντίρρηση, σαφώς, έχει μια ισχυρή βάση. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει και το ΚΚΕ να είναι προετοιμασμένο για κάθε ενδεχόμενο και να καθορίσει ανάλογα τη στάση του.

Το γεγονός αυτό, όμως, δεν αλλάζει τα πράγματα ως προς τις εκλογές της 6ης του Μάη, γιατί όλες οι μορφές κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας δεν γίνονται ερήμην του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και γιατί, σε τελική ανάλυση, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας θα κριθεί και από την ικανότητα του κινήματος να επιλέγει και να επιβάλει τις κατάλληλες μορφές πάλης, πάντα σε σχέση με τη στάση της αστικής τάξης.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν από τη στιγμή που η εργατική τάξη και το κόμμα της καταλάβουν την πολιτική εξουσία, ανεξάρτητα από τη μορφή περάσματος και τις μορφές πάλης που θα χρησιμοποιηθούν και στη βάση της επίλυσης της βασικής αντίθεσης της κοινωνίας. Όπως ακριβώς, δηλαδή, έδωσε τη μάχη των εκλογών με δική της ευθύνη η ηγεσία του Κόμματος, καλώντας τον ελληνικό λαό να ψηφίσει το ΚΚΕ για εργατική λαϊκή εξουσία.

Το ζήτημα, όμως, της διακυβέρνησης δεν μπαίνει καθόλου με τον ίδιο τρόπο σε καπιταλιστικές συνθήκες. δηλαδή σε συνθήκες που δεν έχει επιλυθεί η βασική αντίθεση της κοινωνίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Το πιο βασικό γνώρισμα στον καπιταλισμό είναι ότι οι αστικές κυβερνήσεις επιδιώκουν να απομακρύνουν τις λαϊκές μάζες από την πολιτική και πολύ περισσότερο από την πολιτική δράση, να τις κάνουν να κρατάνε παθητική στάση, να κυβερνάνε ερήμην τους. Να είναι οι λαϊκές μάζες υποταγμένες και αφομοιωμένες στην πολιτική των αστικών κυβερνήσεων. Οι αστικές κυβερνήσεις, την ίδια στιγμή, επιδιώκουν και θέλουν να δείχνουν ότι ασχολούνται συνεχώς με τα λαϊκά προβλήματα.

Στην πραγματικότητα, όμως, ασχολούνται σταθερά και αδιάπτωτα με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αστικής τάξης, χρησιμοποιώντας ποικιλότροπα το κράτος της αστικής τάξης και όλους τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που κατασκευάζουν, υποτίθεται ανεξάρτητους (π.χ. στις μέρες μας το ρόλο αυτό τον παίζουν οι λεγόμενες δεξαμενές σκέψης, think tanks, διάφορα ινστιτούτα, κτλ.), ενάντια στην εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα.

Δεν πρέπει, βέβαια, να ξεχνάμε ότι την ίδια παραπλανητική στάση κρατάνε οι αστικές κυβερνήσεις και απέναντι στη διακυβέρνηση από την άποψη της συμμετοχής των λαϊκών μαζών. Θέλουν να δείχνουν και να δίνουν την αίσθηση ότι προσπαθούν να τραβήξουν τις λαϊκές μάζες στη διαδικασία της διακυβέρνησης ως συμμετέχουσες σε αυτήν. Το πιο χτυπητό παράδειγμα των ημερών μας είναι η δημιουργία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ), που αποτελούν και παγκόσμιο παράδειγμα στον τρόπο που επιχειρούν να παραπλανούν τις λαϊκές μάζες οι αστικές κυβερνήσεις.

Οι ΜΚΟ είναι πλήρως ελεγχόμενες οργανώσεις από τις αστικές κυβερνήσεις και από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, χρηματοδοτούνται από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις χωρών στις οποίες  εδρεύουν, αλλά και από διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς, με το συγκεκριμένο στόχο να υλοποιούν και να συγκαλύπτουν τα αντιδραστικά σχέδια των κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων και να δίνουν την επίφαση της λαϊκής συμμετοχής, συγκατάθεσης και νομιμοποίησης μιας αντιδραστικής πολιτικής.

Στην αστική δημοκρατία, σε σχέση με την παραπάνω στάση των αστικών δυνάμεων και κυβερνήσεων, σημαντικό καθήκον του κομμουνιστικού κόμματος είναι το τράβηγμα των λαϊκών μαζών μέσα από την οργανωμένη δράση στην πολιτική. Η πάλη για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ώστε να διευκολύνεται η συμμετοχή των εργαζομένων στην πάλη, σε μια εποχή, την ιμπεριαλιστική εποχή, που η άρχουσα τάξη, και βασικά το πιο κυρίαρχο και πιο επιθετικό τμήμα της, η χρηματιστική ολιγαρχία, μπροστά στην οργανωμένη δράση των λαϊκών μαζών για την πρόοδο αντιπαραθέτει την οργανωμένη, από το κράτος και όχι μόνο, (αντι)δράση, την αντίδραση, που δεν είναι αντίδραση μόνο στο επίπεδο της πολιτικής, «γιατί πολιτικά ο ιμπεριαλισμός είναι γενικά η τάση προς τη βία και την αντίδραση» (Β. Ι. Λένιν Άπαντα, Τόμος 27, σελ.395) αλλά σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, γιατί ιμπεριαλισμός είναι «αντίδραση σ’ όλη τη γραμμή κάτω από οποιοδήποτε πολιτικό καθεστώς» (στο ίδιο, σελ. 427).

Επομένως: Το τράβηγμα των λαϊκών μαζών στην πολιτική και στην πολιτική δράση αποτελεί όρο «εκ των ων ουκ άνευ» - γιατί «πολιτική με τη σοβαρή σημασία της λέξης μπορούν να κάνουν μόνο οι μάζες» (Β. Ι. Λένιν Άπαντα, Τόμος 24, σελ. 67),  για να μπορούν οι λαϊκές μάζες να κατανοούν τα πραγματικά διλήμματα που μπαίνουν μπροστά τους από την ίδια τη ζωή, να προσανατολίζονται και να δίνουν απαντήσεις σ’ αυτά, απαντήσεις που φτάνουν μέχρι και την πραγματοποίηση ιστορικού χαρακτήρα κοινωνικές ανατροπές, όπως αυτές θα προκύψουν από την επίλυση της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού, δηλαδή, της ανατροπής του καπιταλισμού και της έλευσης του σοσιαλισμού.

Πρόκειται, δηλαδή, για τη διαδικασία συνειδητοποίησης της εργατικής τάξης, να κατανοήσει αυτή τα ιστορικά της καθήκοντα και όχι μόνο να τα κατανοήσει αλλά και να τα πραγματοποιήσει, πράγμα που, παράλληλα, σημαίνει ότι το κομμουνιστικό κόμμα πρέπει να κατανοήσει το πώς θα σταθεί απέναντι στις κοινωνικές αντιθέσεις και πως η τακτική του θα τις αξιοποιήσει.

Β. Εκτός, όμως, από τις δύο βασικές τάξεις στη καπιταλιστική κοινωνία, την αστική και την εργατική, υπάρχουν και τα λεγόμενα μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού, τα οποία καταπιέζονται και βρίσκονται υπό συνεχή εκμετάλλευση από τα μονοπώλια. Τα στρώματα αυτά χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα κατώτερα, τα μεσαία και τα ανώτερα μικροαστικά στρώματα, γεγονός που αντανακλά και την οικονομική τους θέση μέσα στην κοινωνία. Στο σύγχρονο καπιταλισμό αυτή η κατηγοριοποίηση βασικά ισχύει, αλλά προσθέτουμε και μια ιδιομορφία της. Ότι η εσωτερική διαστρωμάτωση των μικροαστικών στρωμάτων παρουσιάζει μεγαλύτερη ποικιλομορφία.

Το βασικό χαρακτηριστικό των μικροαστικών στρωμάτων είναι η ταλάντευσή τους ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αστική τάξη. Τη στάση τους την καθορίζει η αντικειμενική αντίφαση: Από τη μια μεριά θέλουν να εξελιχτούν οικονομικά, γεγονός που τα απομακρύνει από την εργατική τάξη, ενώ από την άλλη, ταυτόχρονα, υφίστανται την εκμετάλλευση από την αστική τάξη και τα μονοπώλια. Εξ αιτίας της εκμετάλλευσης που υφίστανται από τα μονοπώλια η ταλάντευσή τους δεν είναι ενιαία. Τα κατώτερα μικροαστικά στρώματα τείνουν περισσότερο προς την εργατική τάξη, ενώ τα ανώτερα μικροαστικά στρώματα δεν αποκόπτονται εύκολα από την αστική τάξη. Προσανατολίζονται περισσότερο προς αυτή. Αυτό που πρέπει να καταγράψουμε ως ιστορική τάση για τα μικροαστικά στρώματα είναι ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη τα καταστρέφει και τα αναπαράγει με τάση σχετικής τους μείωσης.

Ιδιαίτερα σε περιόδους πολέμων ή γενικών οικονομικών κρίσεων τα μικροαστικά στρώματα υφίστανται μεγάλη καταστροφή και οδηγούνται στη βίαιη, κατά κύριο λόγο, προλεταριοποίησή τους. Στις περιπτώσεις αυτές σημειώνονται γενικότερες και απότομες πολιτικές στροφές, που εξαρτώνται από την πολιτική συμπεριφορά αυτών των μικροαστικών στρωμάτων και από τη στάση του κομμουνιστικού κόμματος και την τακτική που θα ακολουθήσει απέναντι στα καταστρεμμένα μικροαστικά στρώματα. Σε κάθε περίπτωση η τακτική του κομμουνιστικού κόμματος δεν μπορεί να περνάει «πάνω» από αυτά τα μικροαστικά στρώματα. «Αν βέβαια λέγαμε: “χωρίς τσάρο, και δικτατορία του προλεταριάτου”, τότε μάλιστα, αυτό θα ήταν πήδημα πάνω από τους μικροαστούς» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 31, σελ. 363, Απρίλης 1917).

Τα μικροαστικά στρώματα δεν είναι φορέας της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα μπορούν να παίξουν και αντιδραστικό ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη, να γίνουν η κοινωνική βάση, μαζί και με καθυστερημένα τμήματα της εργατικής τάξης, για αντιδραστικές πολιτικές εξελίξεις και με την αστική έννοια, αντιδραστικές εξελίξεις που οδηγούν ακόμη και στην κατάλυση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Τα μικροαστικά στρώματα, κυρίως σε περιόδους κρίσεων και κυρίως τα κατώτερα, μπορούν (και πρέπει) να τραβηχτούν στην αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή πάλη, και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, και στην πάλη για το σοσιαλισμό, δηλαδή να γίνουν συμμαχική δύναμη της εργατικής τάξης. Το πιο κοντινό κοινωνικό τμήμα προς την εργατική τάξη είναι οι μισοπρολετάριοι.

Στη βάση της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που υφίστανται η εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα από τα μονοπώλια υπάρχει, δρα, αναπτύσσεται και οξύνεται η αντίθεση κοινωνικών συμφερόντων ανάμεσα στις συγκεκριμένες κοινωνικές δυνάμεις (εργατική τάξη και μικροαστικά στρώματα) και τα μονοπώλια. Η αντίθεση αυτή από τη μαρξιστική φιλολογία έχει αποτυπωθεί με τον όρο κυρίαρχη αντίθεση και αποδίδεται συνήθως με το δίπολο μονοπώλια - λαός  για να καταδείξει την ευρύτητα της κοινωνικής συμμαχίας ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία να κατανοηθεί από ένα κομμουνιστικό κόμμα κυρίως για τη χάραξη της τακτικής του είναι ότι η κυρίαρχη αντίθεση είναι μια μορφή της βασικής αντίθεσης στην ευρεία της έννοια.

Η ύπαρξη της κυρίαρχης αντίθεσης είναι αντικειμενική. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι τα μικροαστικά στρώματα προλεταροποιηθούν στο σύνολό τους και πάψουν να υπάρχουν, πράγμα αδύνατον, η αντίθεση αυτή εξακολουθεί να υπάρχει στο επίπεδο της ιδεολογίας, της πολιτικής, της κοινωνικής ψυχολογίας, των κοινωνικών προκαταλήψεων και συνηθειών, της κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς, γιατί εξακολουθεί να υπάρχει η «μνήμη» της μικροαστικής στρωματογραφίας και στάσης. Για την εργατική τάξη και πάνω απ’ όλα για το κομμουνιστικό κόμμα η αντίθεση αυτή, με την όποια μορφή της, είναι αδύνατον να παρακαμφθεί.

Ακόμη και για τις πολύ αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες η αντίθεση αυτή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τη διαδικασία της κοινωνικής ενσωμάτωσης των μικροαστικών στρωμάτων  στην εργατική τάξη ή, και αντίστροφα, στην αστική τάξη. Πράγμα που σημαίνει πως το κομμουνιστικό κόμμα, η εργατική τάξη πρέπει να  λαμβάνουν υπόψη, επίσης, στο επίπεδο της στάσης και των αιτημάτων, τα μικροαστικά στρώματα και να προσπαθούν να τα εκφράζουν και, κατά το δυνατόν, να τα συσπειρώσουν.

Φυσικά στην εξέλιξή τους τα μονοπώλια γίνονται όλο και πιο αντιδραστικά και επομένως πιο καταπιεστικά απέναντι στην εργατική τάξη. Αυτή η καταπίεση, μέσα από τη διαδικασία της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης της παραγωγής και του κεφαλαίου, εκφράζεται και απέναντι στα μικροαστικά στρώματα. Με την έννοια αυτή η κυρίαρχη αντίθεση, ως μορφή της βασικής αντίθεσης, κατά τη διαδικασία της κοινωνικής εξέλιξης τείνει γενικά να συμπέσει με τη βασική αντίθεση αλλά ποτέ δεν θα συμπέσει, γιατί στο μεταξύ τα μικροαστικά στρώματα αναπαράγονται.

Ακόμη και κατά τη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού θα επιβιώνει για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, τόσο χρόνο όσο χρειάζεται για τη δημιουργία των οικονομικών και πολιτιστικών συνθηκών της απάλειψής τους. Πολύ περισσότερο επιβιώνει και έχει υλική υπόσταση, αντανακλά, δηλαδή, συγκεκριμένα υλικά και κοινωνικά συμφέροντα στην καπιταλιστική κοινωνία.

Η τακτική που πρέπει, συνεπώς, να ακολουθήσει ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι να συσπειρώσει όσα περισσότερα απ’ αυτά τα μικροαστικά στρώματα, να τα αποσπάσει από την επιρροή της αστικής τάξης μέσα από «συγκεκριμένα βήματα» προς το σοσιαλισμό και να τα εντάξει στην αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή, δημοκρατική πάλη, ακόμη και στην πάλη για το σοσιαλισμό. «Η κύρια έλλειψη και το κύριο λάθος όλων των συλλογισμών των σοσιαλιστών είναι ότι το ζήτημα τοποθετείται πολύ γενικά: πέρασμα στο σοσιαλισμό. Ενώ πρέπει να μιλάμε για συγκεκριμένα βήματα και μέτρα. Ορισμένα από αυτά ωρίμασαν, άλλα όχι ακόμη» (Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, Τόμος 31, σελ. 356).

Κι αυτήν την τακτική την προβλέπει το πρόγραμμα του Κόμματος, που ψηφίστηκε στο 15ο Συνέδριο, ως προς τα μικροαστικά στρώματα: «Το ΚΚΕ επιδιώκει να πείσει και άλλα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους δεν υπηρετούνται με τη διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Ότι πρέπει να σταθούν στο πλευρό των δυνάμεων που παλεύουν για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Έστω και ουδετερότητα αυτών των στρωμάτων θα συμβάλει στο πέρασμα στο σοσιαλισμό. Η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης θα εξαλείψει τις αυταπάτες για τον καπιταλισμό και θα διαλύσει τις προκαταλήψεις για το σοσιαλισμό» (Ντοκουμέντα, 15ο Συνέδριο, σελ. 114).

Επειδή το παραπάνω εδάφιο περιέχει και τη φράση «η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης θα εξαλείψει τις αυταπάτες για τον καπιταλισμό και θα διαλύσει τις προκαταλήψεις για το σοσιαλισμό» και μπορεί να δημιουργήσει συγχύσεις σε ότι αφορά την αναπαραγωγή των μικροαστικών στρωμάτων, διευκρινίζουμε ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση μόνο προσωρινά μπορεί να αναπαράγει τα μικροαστικά στρώματα (στις αρχικές φάσεις σοσιαλιστικής ανάπτυξης), ενώ δρομολογεί ιστορικά τους οικονομικούς όρους της οριστικής αλλά μη βίαιης εξάλειψής τους δια μέσου της γενικότερης σοσιαλιστικής οικονομικής, πολιτιστικής ανάπτυξης και κοινωνικής ωρίμανσης.

5. Συμπέρασμα

Σε μια εποχή, την ιμπεριαλιστική εποχή, που:

•Η γενική τάση του καπιταλισμού είναι η τάση προς την αντίδραση, γεγονός που σημαίνει ότι ο καπιταλισμός αρνείται ακόμη και δικές του αστικές κατακτήσεις, πράγμα που εκφράζει την αντεπαναστατική του τάση απέναντι και στον ίδιο του τον εαυτό.

• Αυξάνει  κατακόρυφα η καταπίεση πάνω στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα.

• Το πέρασμα στο σοσιαλισμό είναι ιστορικά στην ημερήσια διάταξη στη δράση των κομμουνιστικών κομμάτων, παρά την αντεπανάσταση και παρά τις δυσκολίες που προστέθηκαν.

• Το πέρασμα αυτό δεν θα πάρει τη μορφή μιας αντιπαράθεσης «καθαρού καπιταλισμού» με έναν «καθαρό σοσιαλισμό» και αντιστοιχεί σε μια μεταβατική περίοδο, όπως έδειξε η ιστορική πείρα όλων των επαναστάσεων, που θα κριθεί «το ποιος ποιον».

• Βασικό καθήκον των κομμουνιστικών κομμάτων είναι το τράβηγμα των λαϊκών μαζών στην πολιτική και στην αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δημοκρατική δράση, πράγμα που σημαίνει ότι αποτελεί σοβαρό πλεονέκτημα στη δράση των κομμουνιστικών κομμάτων σε καπιταλιστικές συνθήκες και αναντικατάστατη παρακαταθήκη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

• Η δράση των κομμουνιστικών κομμάτων πρέπει να κατευθύνεται προς το σοσιαλισμό ως διέξοδος από τη γενική οικονομική κρίση, γεγονός που σημαίνει ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα οφείλει να προσπαθήσει να μετατρέψει την οικονομική κρίση σε πολιτική και επαναστατική κρίση, τότε...

Η τακτική των κομμουνιστικών κομμάτων δεν μπορεί παρά να παίρνει υπόψη της αυτά τα χαρακτηριστικά της ιμπεριαλιστικής εποχής, για να  πετύχει, μέσα από συγκεκριμένα ώριμα βήματα, να συσπειρώσει την εργατική τάξη και όσα περισσότερα μικροαστικά στρώματα για την  κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και της διακυβέρνησης.

Μια τακτική με συγκεκριμένα βήματα προς το σοσιαλισμό και με συγκεκριμένη διαφώτιση των λαϊκών μαζών, αυτό ήταν που χρειαζόταν το ΚΚΕ την περίοδο που μας πέρασε, και ειδικά μπροστά στις εκλογές. Η τακτική αυτή θα έδινε τη δυνατότητα για ένα «μάθημα» πλατιάς διαφώτισης των λαϊκών μαζών της προγραμματικής πρότασης του 15ου Συνεδρίου που εξασφαλίζει ακριβώς αυτά τα βήματα.

Θα προωθούσε την ωρίμανση της ταξικής και πολιτικής συνείδησης των εργαζομένων και τη συμμαχία με τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού, θα ισχυροποιούσε το ΚΚΕ ακόμη περισσότερο, θα ενίσχυε τους δεσμούς του με τους εργαζόμενους, γεγονός που θα είχε και την αντανάκλασή του στο εργατικό κίνημα, και ασφαλώς θα προέκυπτε και ένα διαφορετικό εκλογικό αποτέλεσμα ακόμη και από τις πρώτες εκλογές της 6ης του Μάη.

Αποτέλεσμα που θα μας έδινε και μία διαφορετική κομματική διάταξη από αυτή που υπάρχει σήμερα και που έχει φέρει το ΚΚΕ, το Κόμμα μας, σε δυσχερή θέση. Πολύ πιθανό να μην «χρειαζόταν» να καταφύγει η άρχουσα τάξη στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης του Ιούνη μπροστά στην άνοδο του ΚΚΕ, ή αν κατέφευγε, το ΚΚΕ θα τις αντιμετώπιζε με πολύ διαφορετικούς πολιτικούς όρους απ’ ότι τις αντιμετώπισε.

(Ακολουθεί το τρίτο μέρος)

Περισσότερα... "

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013

Τα λάθη τακτικής της ηγεσίας του Κόμματος κατά τη περίοδο των εκλογών του Μάη και Ιούνη Μέρος πρώτο

Εισαγωγή
Μετά τις εκλογές της 6ης του Μάη το ενδεχόμενο να πήγαινε η χώρα μας  σε νέες, επαναληπτικές, εκλογές ήταν η πιθανότερη λύση που πρόβαλλε, αφού κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών ο σχηματισμός κυβέρνησης δεν στάθηκε δυνατό να επιτευχθεί με δεδομένη την - από ένα σημείο και μετά,  οριστική και δημόσια  τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα, ότι δεν πρόκειται να συμμετέχει ή να ανεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μια κυβέρνηση «Εθνικής Σωτηρίας», αλλά ούτε και να σχηματίσει κυβέρνηση από μόνος του, που θα εξασφάλιζε ψήφο εμπιστοσύνης από τα άλλα κόμματα.

Σήμερα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι, κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών,  όλοι οι αρχηγοί που παρέλαβαν την εντολή τη χειρίστηκαν με το βλέμμα στραμμένο προς τις επαναληπτικές εκλογές, που τελικά ορίστηκαν για τις 17 του Ιούνη. Και αυτό, γιατί δεν ήθελαν - αλλά και από μία άποψη δεν μπορούσαν, να σχηματίσουν κυβέρνηση εκείνη τη στιγμή, πριν προωθηθεί περισσότερο το καταστάλαγμα των πολιτικών διεργασιών μέσα στις λαϊκές μάζες, πριν αρχίσουν να δημιουργούνται ευνοϊκοί όροι για συσχετισμούς δυνάμεων υπέρ της συνέχισης της εφαρμογής των συμφωνιών με την τρόϊκα.

Πρακτικά αυτό το καταστάλαγμα σήμαινε: Για το ΣΥΡΙΖΑ αποφυγή σε κάθε συμμετοχή κυβερνητικής λύσης. Για τα άλλα κόμματα - ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, «αναγκαστική προσγείωση» του ελληνικού λαού στο να αποδεχτεί νέα μέτρα, με βάση το μνημόνιο αλλά δια μέσου μιας ψευδεπίγραφης άρνησης του μνημονίου που βαφτίστηκε επαναδιαπραγμάτευση.  Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί γνώριζαν ότι θα παρθούν τα νέα μέτρα, που δεν ήταν και τόσο νέα, γιατί ήδη ήταν αποφασισμένα και συμφωνημένα. Αυτή η κατάσταση πιστεύουμε ότι ήταν σαφής από την αρχή της διαδικασίας των διερευνητικών εντολών.

Τι σήμαινε, πιο συγκεκριμένα. το «δεν ήθελαν και από μία άποψη δεν μπορούσαν»;
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ανάδειξή του σε δεύτερο κόμμα, αφού εκμεταλλεύτηκε όσο έπαιρνε προπαγανδιστικά το σύνθημα για σχηματισμό «Αριστερής Κυβέρνησης» σε βάρος του Κόμματος,  δεν ήθελε να αναμειχθεί σε μια πολιτική εφαρμογής του μνημονίου, που, ως συνέχεια της μνημονιακής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης, απαιτούσε την άμεση επιβολή νέων μέτρων που θα κόστιζαν στους εργαζόμενους το λιγότερο 11.5δισ ευρώ , όπως, ήδη, είχε συμφωνηθεί με την τρόϊκα και την κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου (σήμερα είναι γνωστό ότι η τρόϊκα απαιτούσε, από τότε, μέτρα πάνω από 13.5δισ ευρώ, που τώρα η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση τα εφαρμόζει αλλά και τα επεκτείνει).

Οι άλλες δυνάμεις - ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, δεν ήθελαν κυβερνητική λύση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, πριν,  τουλάχιστον, διαμορφωθούν εκείνες οι συνθήκες που θα επέτρεπαν το σχηματισμό μνημονιακής κυβέρνησης και πριν δημιουργηθούν, παράλληλα,   οι πρώτες προϋποθέσεις σταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος, μία από τις οποίες ήταν η ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας, ως βασικού και κλασσικού πόλου του, αλλά και η σχετική σταθεροποίηση των άλλων δύο. Στην πράξη αυτό σήμαινε ροκάνισμα πολιτικού χρόνου, δια μέσου των διερευνητικών εντολών για καλλιέργεια κινδυνολογίας, αδιεξόδων και τη δημιουργία συντηρητικών αντανακλαστικών στον ελληνικό λαό.

Ακόμη και όσοι από τους πολιτικούς αρχηγούς δεν προβλεπόταν από το Σύνταγμα να παραλάβουν διερευνητική εντολή κράτησαν την ίδια στάση. Η ηγεσία του Κόμματος μάλιστα έφτασε στο πρωτοφανές σημείο να ζητήσει αμέσως νέες εκλογές (!;), αίτημα που βγήκε πρωτοσέλιδο στο Ριζοσπάστη στις 10 του Μάη! Πολύ γρήγορα άρπαξε την ευκαιρία και την ακολούθησε, για τους δικούς του λόγους, ο Φώτης Κουβέλης εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ, θέση που καθορίστηκε πρωταρχικά  για το κόμμα αυτό από τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που αρνήθηκε να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες.

Ο καθένας από τους αρχηγούς των κομμάτων προετοίμαζε το έδαφος για το νέο προεκλογικό πολιτικό τοπίο. Ήταν φανερό ότι η προσφυγή στις νέες εκλογές επεδίωκε ως κύριο σκοπό της τη συντηρητική αναδίπλωση της λαϊκής έκφρασης και τη δημιουργία μνημονιακής κυβέρνησης. Άλλωστε Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ κατέβαιναν στις επαναληπτικές εκλογές τονίζοντας με έμφαση την ανάγκη σχηματισμού κυβέρνησης ως προεκλογικής τους δέσμευσης. Οι μαζικές μετακινήσεις των 3.5 εκατομμυρίων ψηφοφόρων είχαν ανησυχήσει την άρχουσα τάξη. Μπορούσαν να πάρουν ριζοσπαστικό χαρακτήρα και να είχε δυσκολίες ή και να αδυνατούσε να τις ελέγξει.

Κατά τη γνώμη μας υπήρχε το έδαφος για μια παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών μαζών και αυτό αποδεικνυόταν και από τη στάση των κομμάτων της άρχουσας τάξης, που τελικά αναγκάστηκαν να βάλουν στο προεκλογικό τραπέζι την ίδια τη στρατηγική της άρχουσας τάξης, ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να την επαναβεβαιώσουν, μέσα από την άκρατη κινδυνολογία. Μια επαναβεβαίωση που θα στηριζόταν στο φόβο των λαϊκών μαζών.

Μπροστά στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης του Ιούνη τέθηκαν στον ελληνικό λαό παλιά και νέα διλήμματα. Η Αλέκα Παπαρήγα έκρινε, τότε, σκόπιμο να τα σχολιάσει χατακτηρίζοντάς τα συλλήβδην παραπλανητικά. Την ίδια στιγμή φρόντισε η ίδια να θέσει τα, κατά τη γνώμη της, πραγματικά διλήμματα, με βάση τα οποία έπρεπε να τοποθετηθεί και να ψηφίσει ο ελληνικός λαός στις επαναληπτικές εκλογές.

Θεωρούμε ότι οι απαντήσεις που δόθηκαν στα διλήμματα που τέθηκαν, απ’ όλα τα κόμματα αλλά κυρίαρχα από το ΚΚΕ, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού που πρόκυψε μετά τις εκλογές στις 17 του Ιούνη. Ότι συντέλεσαν σημαντικά στην ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας, στην προσωρινή σταθεροποίηση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, για να προκύψει έτσι η τρικομματική κυβέρνηση, που η ανάγκη για το σχηματισμό της καλλιεργούνταν συστηματικά.

Και λέμε «κυρίαρχα από το ΚΚΕ», γιατί ήταν το μόνο κόμμα που είχε τις προϋποθέσεις να δώσει απαντήσεις στα διλήμματα αυτά σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και να δημιουργήσει ουσιαστικά ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα. Να ριζοσπαστικοποιήσει ακόμη περισσότερο τις μετακινήσεις των λαϊκών μαζών. Να συμβάλει στην παραπέρα άνοδο της πολιτικής και ταξικής τους συνείδησης και κατά προέκταση της ταξικής πάλης. 

1. Για τα διλήμματα

Κρίνουμε αναγκαίο να διευκρινίσουμε ότι ως πραγματικό δίλημμα θεωρούμε κάθε πραγματικό ερώτημα, που προκύπτει από τη σύγκρουση διαφορετικών κοινωνικών τάξεων και κοινωνικών στρωμάτων, που αφορά τη στάση τους στο πεδίο της ταξικής πάλης και αντανακλάται, εκ των πραγμάτων, και στη στάση των πολιτικών κομμάτων (παρ’ όλο που δεν αποδεχόμαστε αυτήν την έννοια με την τρέχουσα σημασία που της αποδίδεται, αλλά θα τη διατηρήσουμε μόνο και μόνο επειδή χρησιμοποιείται και έχει καθιερωθεί).

Τα ερωτήματα αυτά αφορούν σε πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις και επιδέχονται διαφορετικές απαντήσεις, που αντιστοιχούν, φυσικά, στα διαφορετικά ταξικά συμφέροντα που τα προκαλούν και που, σε τελική ανάλυση, καθορίζουν τη στάση των λαϊκών μαζών. Κατά συνέπεια κάθε δίλημμα που δεν αντιστοιχεί σε πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις είναι παραπλανητικό ή και εξωπραγματικό, έτσι κι αλλιώς.

Από την πλευρά μας, μέσα από τα διλήμματα που επιστρατεύτηκαν, θα αποδείξουμε την έλλειψη τακτικής που χαρακτήριζε την πολιτική δράση του Κόμματος, του ΚΚΕ, όπως τη σχεδίασε η ηγεσία του, παρά το γεγονός ότι η ίδια η ηγεσία ισχυριζόταν - και προφανώς ισχυρίζεται ακόμη ότι η πολιτική του Κόμματος διαθέτει τακτική. Φυσικά, κατά τη γνώμη μας, η έλλειψη τακτικής από την πλευρά της ηγεσίας του Κόμματος είναι μια πολύ παλιά υπόθεση, όμως, στις περασμένες εκλογές εκφράστηκε με κραυγαλέο τρόπο.

Όταν μιλάμε για τακτική εννοούμε τη λενινιστική αντίληψη της τακτικής: «Λέγοντας τακτική του κόμματος εννοούμε την πολιτική του στάση ή το χαρακτήρα, την κατεύθυνση, τις μεθόδους της πολιτικής του δράσης. Οι αποφάσεις τακτικής παίρνονται στο συνέδριο του κόμματος για να καθοριστεί με ακρίβεια η πολιτική στάση του κόμματος, στο σύνολό του, μπροστά στα νέα καθήκοντα ή εν όψει μιας νέας πολιτικής κατάστασης» (Β. Ι. Λένιν Άπαντα, Τόμος 11, σελ. 9).

Παραθέτουμε ολόκληρο το σχετικό απόσπασμα από την εισηγητική τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα, όπως το αντιγράψαμε από το «Ρ», στη συνέντευξη, που παραχώρησε στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος (10/05/2012) προς τους εκπροσώπους των ΜΜΕ, και το οποίο αφορά στα «νέα παραπλανητικά διλήμματα, που τοποθετούν οι  άλλες πολιτικές δυνάμεις για να αποπροσανατολίσουν τον ελληνικό λαό», σε σχέση με τα πραγματικά διλήμματα που υπάρχουν και αντανακλούν πραγματικές αντιθέσεις μέσα στην ελληνική κοινωνία και για τις οποίες, φυσικά, πρέπει να τοποθετηθεί ο ελληνικός λαός και πρώτα - πρώτα η εργατική τάξη και τα άλλα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα.

Ας δούμε την άποψη που κατέθεσε η Αλέκα Παπαρήγα:
«Εκτιμάμε, ταυτόχρονα, ότι το κάθε κόμμα μέσω της διαδικασίας των εντολών επιχείρησε να βάλει στο κέντρο της προσοχής του λαού νέα παραπλανητικά διλήμματα, ώστε στην περίπτωση εκλογών να εγκλωβισθεί ο λαός σε παλιά και εκσυγχρονισμένα διλήμματα, να μειωθεί η αντοχή ριζοσπαστικών λαϊκών μαζών απέναντι στις πιέσεις.

Τέτοια διλήμματα είναι:

Πρώτο: Ευρώ ή δραχμή, ενώ και με ευρώ και με δραχμή ο λαός θα είναι εξαθλιωμένος.
Δεύτερο: Ελληνική ή ευρωπαϊκή λύση, ενώ το ζήτημα κρίνεται στην ταξική πάλη και αναμέτρηση και μέσα στην Ελλάδα ως προτεραιότητα και βεβαίως σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, όχι με τις διαπραγματεύσεις, αλλά ενισχύοντας το πανευρωπαϊκό εργατικό λαϊκό κίνημα στην πάλη κατά της ΕΕ, στη ρήξη μαζί της.
Τρίτο: Λιτότητα ή ανάπτυξη, αφού ο δρόμος της καπιταλιστικής ανάπτυξης συνεπάγεται τη λιτότητα στις συνθήκες του οξυμένου καπιταλιστικού ανταγωνισμού, ενδοϊμπεριαλιστικών οξυμένων αντιθέσεων.
Τέταρτο: Δεξιά ή αριστερά, ή μνημόνιο - αντιμνημόνιο, διλήμματα που θα πάρουν και άλλες μορφές, ανάλογα με τις εξελίξεις, με νέας μορφής δίπολο κεντροδεξιά - κεντροαριστερά. Τα παραπάνω διλήμματα, με κορυφαία ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, έβαλαν στο περιθώριο και συσκότισαν τις πραγματικές αντιθέσεις μέσα στην Ελλάδα και στην ΕΕ.

Το πραγματικό ερώτημα που αφορά στον ελληνικό λαό είναι: Ελλάδα - εργαζόμενος λαός ανεξάρτητος και απεγκλωβισμένος από τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, ή Ελλάδα ενσωματωμένη στην ιμπεριαλιστική ΕΕ. Η πραγματική αντίθεση εντός Ελλάδας, και μέσα στην Ελλάδα και στην ΕΕ, είναι ανάμεσα στους καπιταλιστές επιχειρηματίες, στις μονοπωλιακές επιχειρήσεις και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων στην πόλη και την ύπαιθρο, την αντίθεση ανάμεσα στη διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας και την εξουσία για τη μακροημέρευση της αστικής τάξης» (Ριζοσπάστης, 11/05/2012).

2. Μεθοδολογία

Ας κάνουμε μια προσωρινή αφαίρεση, για τις ανάγκες του θέματος που εξετάζουμε, από την πολιτική των κομμάτων, που τους υπαγόρευσε την τοποθέτηση των αντίστοιχων διλημμάτων στον ελληνικό λαό και ας επικεντρωθούμε στην τότε, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας μας, η οποία δεν διαφέρει ουσιαστικά από τη σημερινή, από την οποία απορρέει και η πολιτική στάση των κομμάτων. Η αφαίρεση αυτή δίνει προτεραιότητα στην οικονομία σε σχέση με την πολιτική και αναδεικνύει την υλική βάση όλων των ερωτημάτων - διλημμάτων που εμφανίζονται στην πορεία της πολιτικής διαπάλης και της ταξικής πάλης.

Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουμε να απαντήσουμε και να διακρίνουμε ποια ήταν και είναι τα πραγματικά διλήμματα και για λογαριασμό ποιας κοινωνικής τάξης, στα οποία πρέπει να τοποθετηθεί ο εργαζόμενος λαός - κυρίαρχα η εργατική τάξη, αφού μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τις πραγματικές αντιθέσεις που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία.

Είναι, παράλληλα, και ο μόνος τρόπος να επαληθεύσουμε εάν, στο πλαίσιο της αντιστοιχίας οικονομίας και πολιτικής, τα κόμματα, ως οργανωμένες πολιτικές ενώσεις που εκπροσωπούν κοινωνικές τάξεις, τοποθετούν,  σωστά ή λάθος, πραγματικά ή παραπλανητικά διλήμματα ή ακόμη και εξωπραγματικά διλήμματα.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, πως η αστική τάξη συνηθίζει να χρησιμοποιεί τη μέθοδο της παραπλάνησης για να αποσπά την προσοχή της εργατικής τάξης από τα βασικά της καθήκοντα, να την αποπροσανατολίζει από τους στόχους της και την αυτοτελή ταξική της δράση και επομένως να τοποθετεί σε πραγματικές καταστάσεις παραπλανητικά διλήμματα. Απομένει να δούμε αν αυτήν τη συγκεκριμένη περίοδο που εξετάζουμε συνέβη κάτι τέτοιο.

Η εργατική τάξη και το κόμμα της δεν έχουν ανάγκη να καταφεύγουν σε ανάλογες μεθόδους, γιατί στο πλαίσιο της ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης η εργατική τάξη έχει την αλήθεια με το μέρος της. Η κοσμοθεωρία με την οποία είναι εφοδιασμένη το Κόμμα της, ο Μαρξισμός - Λενινισμός, διαθέτει επιστημονική τεκμηρίωση και αντιστοιχεί στον ιστορικό βηματισμό και στη συγκεκριμένη ιστορική εποχή της κοινωνικής εξέλιξης. Η εργατική πρωτοπορία, το κομμουνιστικό κόμμα, βρίσκεται σε θέση ιδεολογικής ηγεμονίας, την οποία, όμως, οφείλει να φροντίζει να την κάνει επιστημονικό κτήμα του για την κατανόηση της πραγματικότητας και την πραγματοποίηση των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης. 

Το μόνο θέμα που πρέπει να απασχολεί το κόμμα της εργατικής τάξης είναι το εάν τα διλήμματα, τα οποία βάζει μπροστά στους εργαζόμενους, είναι πέρα από πραγματικά και πολιτικά ώριμα για επίλυση. Γιατί εάν δεν είναι πολιτικά ώριμα, τότε, ενώ είναι κοινωνικά πραγματικά και αντιστοιχούν σε πραγματικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες,  όμως, καθίστανται πολιτικά εξωπραγματικά, γιατί δεν αντιστοιχούν στις συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες ωρίμανσης του υποκειμενικού παράγοντα, στο επίπεδο πολιτικής και ταξικής συνείδησης των εργαζομένων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική, κατά τον Β. Ι. Λένιν, έχει απόλυτη προτεραιότητα σε σχέση με την οικονομία.

Σ’ αυτήν την περίπτωση τα πραγματικά διλήμματα, που κοινωνικά είναι πραγματικά αλλά πολιτικά είναι εξωπραγματικά, λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, όπως τα παραπλανητικά διλήμματα, ενώ έχουν πολύ σοβαρές συνέπειες για το κόμμα της εργατικής τάξης και για την ίδια την εργατική τάξη.

Στην περίπτωση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, και στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής της έκφρασης, οι συνέπειες δεν είναι σοβαρές. Δεν αφορούν παρά μόνο το συγκεκριμένο αστικό κόμμα που θα βάλει «λάθος» παραπλανητικά διλήμματα σε σχέση με ένα άλλο αστικό κόμμα που θα βάλει τα «σωστά» παραπλανητικά διλήμματα.

Το παιχνίδι αυτό μεταξύ των αστικών πολιτικών δυνάμεων είναι πια πολύ γνωστό, από τότε που η Πολιτική από Επιστήμη έχει μετατραπεί σε Απολογητική στα χέρια της αστικής τάξης και από Τέχνη σε Τεχνική παραπλάνησης. Τις συνέπειες τις επωμίζονται πολιτικά πότε το ένα και πότε το άλλο αστικό κόμμα, που εναλλάσσονται στην κυβέρνηση και, κατά το δυνατό, προσπαθούν να μη μεταφέρονται αυτές οι συνέπειες στην αστική τάξη. Αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι στενεύουν τα όρια για τέτοιου είδους πολιτικάντικα παιχνίδια, πράγμα που το διαπιστώσαμε και στην πρόσφατη περίοδο, όπου εμφανίστηκε μια πολιτική ταύτιση στις θέσεις των αστικών και μικροαστικών κομμάτων σε βασικές, στρατηγικής σημασίας, θέσεις. Γεγονός που εξηγεί και τις κυβερνήσεις συνεργασίας ή τις προτάσεις συνεργασίας που επιδιώκει να σχηματίζει η άρχουσα τάξη για να διευρύνει τη λαϊκή στήριξη, τη βάση υποστήριξης της πολιτικής της.

Για ένα κομμουνιστικό κόμμα, όμως, η λάθος τοποθέτηση από πολιτική άποψη ενός ακόμη και πραγματικού διλήμματος, σε συνθήκες δηλαδή μη πολιτικά ώριμες, έχει άμεσες συνέπειες πάνω σ’ αυτό και όχι μόνο.   Οι συνέπειες μιας αποτυχημένης πολιτικής στάσης ενός κομμουνιστικού κόμματος επιδρούν άμεσα πάνω στην εργατική τάξη και μεταφράζονται σε συγκεκριμένα πολιτικά, οικονομικά και άλλα μέτρα που αφορούν τις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες των εργαζομένων, τα κοινωνικά τους δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους, τους όρους της δράσης της ίδιας της εργατικής τάξης, τους οικονομικούς όρους διαβίωσής της, τις σχέσεις των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Ό, τι ζει η εργατική τάξη (και γενικότερα οι εργαζόμενοι) αυτήν τη στιγμή.

Σπεύδουμε, επίσης, να διευκρινίσουμε ότι τα διλήμματα αποσκοπούν στο να διαμορφώσουν την ταξική και πολιτική συνείδηση των λαϊκών μαζών στη μια ή την άλλη κατεύθυνση στην κορύφωση της ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης. Αποτελούν, όμως, μία πτυχή αυτής της κατά πολύ πιο σύνθετης διαδικασίας, που στα αστικά κόμματα εκφράζεται με τα παραπλανητικά ή και τα πραγματικά διλήμματα και στα κομμουνιστικά κόμματα αποδίδεται κυρίως με τα συνθήματα. Θα ήταν, όμως, πολύ σοβαρό λάθος να εντοπιστεί και να εξαντληθεί το θέμα της διαμόρφωσης της πολιτικής και ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων μόνο γύρω από τα διλήμματα ή και τα συνθήματα, όσο σημαντικό και αποφασιστικό ρόλο και αν παίζουν αυτά, και μάλιστα σε στιγμές κορύφωσης της πολιτικής αντιπαράθεσης και της ταξικής πάλης.

(Ακολουθεί το δεύτερο μέρος)
Περισσότερα... "

Ανακοίνωση

Η «Νέα Σπορά» αρχίζει τη δημοσίευση μιας σειράς άρθρων που αφορούν στην τακτική του Κόμματος κατά την προεκλογική περίοδο Μάη - Ιούνη 2012. Τα άρθρα αυτά είναι ενταγμένα στη γενικότερη τακτική του Κόμματος έτσι όπως εφαρμόζεται αυτή από την ηγεσία του τα τελευταία χρόνια. Επομένως δεν έχουν στενά εκλογικό περιεχόμενο, γιατί αφορούν στις γενικότερες θέσεις του Κόμματος που είναι διαχρονικά επίκαιρες.

Τα άρθρα αυτά έχουν γραφτεί πριν από τη δημοσίευση των «Θέσεων» της ΚΕ του Κόμματος για το 19ο Συνέδριο. Από αυτήν την άποψη μπορεί να μην έχουν άμεση αναφορά στο 19ο Συνέδριο, αλλά, κατά τη γνώμη μας, μπορούν να συμβάλουν στο γενικό προβληματισμό που αναπτύσσεται αυτήν την περίοδο ανάμεσα στα μέλη του Κόμματος σχετικά με την αναθεώρηση του Προγράμματος του Κόμματος. 

Δεν προχωρήσαμε σε τροποποιήσεις. Προτιμήσαμε να παραμείνουν ως έχουν, παρά το γεγονός ότι  ορισμένες λεπτομέρειες που αφορούν κυρίως στα οικονομικά μέτρα της τρικομματικής κυβέρνησης έχουν ξεπεραστεί από τον οδοστρωτήρα της μνημονιακής οικονομικής πολιτικής. Τα γενικά συμπεράσματα όμως δεν αλλάζουν.

Θα ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο για μας εάν μας έστελναν οι αναγνώστες μας, στη γνωστή διεύθυνση, τη γνώμη τους για το περιεχόμενο αυτών των άρθρων. Οι παρατηρήσεις τους θα μας βοηθήσουν.
Περισσότερα... "

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2013

Και πάλι για το ζήτημα της κυβέρνησης


Καθώς ξετυλίγεται ο αργόσυρτος ρυθμός του Προσυνεδριακού Διαλόγου με τα λίγα σε αριθμό άρθρα που εμφανίζονται φαίνεται ότι ένα από τα θέματα που απασχολεί τους συμμετέχοντες σε αυτόν είναι το ζήτημα της κυβέρνησης σε αστικές συνθήκες ή της κυβέρνησης αστικής διαχείρισης, όπως συνήθως αναφέρεται στην κομματική φιλολογία.

Οι «Θέσεις της ΚΕ» αλλά και οι κατά καιρούς παρεμβάσεις της ηγεσίας του Κόμματος όσο και η αρθρογραφία στον Ριζοσπάστη δεν αφήνουν καμία αμφιβολία γύρω από αυτό το θέμα. Θεωρούν ότι πρόκειται για ιστορική παρακαταθήκη η γνωστή άρνηση της ηγεσίας να αποδεχθεί να συμμετέχει το Κόμμα σε «Αριστερή Κυβέρνηση», που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, και την οποία τη χαρακτήρισε ως κυβέρνηση αστικής διαχείρισης.

Αυτή η ερμηνεία, όμως, στη συνέχεια επεκτείνεται στην άρνηση συμμετοχής που αφορά κάθε κυβέρνηση που θα σχηματίζεται σε αστικές συνθήκες. Ποια άλλη ερμηνεία μπορεί να δοθεί στην επίσης γνωστή φράση, που πολλές φορές επανέλαβε η ίδια η Γραμματέας του Κόμματος, ότι «και το ΚΚΕ να ήταν στην κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα». Προφανώς εννοούσε σε αστικές συνθήκες, γιατί αν εννοούσε ότι δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα σε σοσιαλιστικές συνθήκες…!!!

Κατ’ αρχάς, το κύριο που  πρέπει να επισημανθεί είναι ότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη συμμετοχή ενός επαναστατικού κόμματος σε μια κυβέρνηση σε αστικές συνθήκες και στη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Οι δύο αυτές καταστάσεις δεν πρέπει να ταυτίζονται παρά το γεγονός ότι το υπόβαθρο και των δύο είναι οι αστικές συνθήκες. Ο καπιταλισμός με μία λέξη.

Ακόμη και μία κυβέρνηση του ΑΑΔΜ, ανεξάρτητα από το εάν αυτή θα έχει σχηματιστεί μετά από νικηφόρες εκλογές ή μετά από εξεγερσιακές επαναστατικές διαδικασίες, θα είναι μία κυβέρνηση επαναστατική, που θα εκπροσωπεί την εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα - κατά βάση τα κατώτερα έως και μεσαία, που θα σχηματιστεί στο έδαφος του καπιταλισμού, σε αστικές συνθήκες, γιατί αυτές θα επικρατούν ακόμη και σε επαναστατική κατάσταση και μετά τον επαναστατικό τρόπο κατάληψης της εξουσίας. Ακόμα και μια εργατική κυβέρνηση, τέτοια ακριβώς που θα προέκυπτε από τη Λαϊκή Συμμαχία και που την προβλέπουν οι Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο, θα είναι μια επαναστατική κυβέρνηση σε αστικές συνθήκες, γιατί αυτές θα επικρατούν στη βάση της κοινωνίας και όχι μόνο στη βάση.

Πρέπει, επιτέλους, να γίνει ένας σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στην επανάσταση, που αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, με τις υλικές συνθήκες που ακόμη θα επικρατούν στην κοινωνία, όπως, επίσης, και τις συνθήκες που θα επικρατούν στο εποικοδόμημα. Με δύο λόγια: Και μετά την ολοκληρωτική κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη θα επικρατούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, με τη διαφορά ότι η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας εκ μέρους της εργατικής τάξης, ο σχηματισμός επαναστατικής κυβέρνησης, θα έχει ως άμεσο υλοποιήσιμο στόχο την έναρξη της μετατροπής των σχέσεων παραγωγής από καπιταλιστικές σε σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Και όπως μας έχει ήδη τονίσει ο Καρλ Μάρξ από την κριτική του στο «Πρόγραμμα της Γκότα» και έχουν επιβεβαιώσει και ο Φρίντριχ Ένγκελς και ο Β. Ι. Λένιν, η μετατροπή αυτή, που θα φτάσει στην πλήρη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και στην αυτοδιεύθυνση των λαϊκών μαζών, αντιστοιχεί σε μία ολόκληρη μεταβατική περίοδο, που ταυτίζεται πολιτικά με την περίοδο της δικτατορίας του προλεταριάτου και ιστορικά αυτή παρεμβάλλεται ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό.

Το συμπέρασμα είναι (εντελώς αυτονόητο και θα προσθέταμε και περιττό και απορούμε για το γιατί έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο θέμα, το οποίο το εκμεταλλεύεται καθ’ υπέρβαση κάθε κομμουνιστικής δεοντολογίας η ηγεσία του Κόμματος για να μοιράζει αφειδώς τα γαλόνια του οπορτουνισμού σε όποιον διαφωνεί με τις απόψεις της) ότι η επανάσταση και ο σχηματισμός επαναστατικής κυβέρνησης γίνονται σε αστικές συνθήκες, γιατί αυτές επικρατούν ακόμη κατά τη στιγμή διεξαγωγής της επανάστασης, κατά τη στιγμή σχηματισμού της επαναστατικής κυβέρνησης.

Και δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Απ’ ότι γνωρίζουμε μέχρι τώρα, τουλάχιστον εμείς, οι Κλασσικοί δεν έχουν προβλέψει σοσιαλιστική επανάσταση σε σοσιαλιστικές συνθήκες, δηλαδή σε συνθήκες με σοσιαλιστικές  σχέσεις παραγωγής!!!

Ίσως, σκεφτόμαστε, ότι αυτή είναι η θεωρητική συνεισφορά στον εμπλουτισμό του Μαρξισμού - Λενινισμού όσων κατά το 13ο Συνέδριο λιβάνιζαν τα κείμενα του οπορτουνισμού και τάσσονταν υπέρ της κατάργησης της δικτατορίας του προλεταριάτου και υπέρ της παραμονής στην τότε ΕΟΚ και πριμοδοτούσαν την αλλαγή της θέσης του Κόμματος για αποδέσμευση από την ΕΟΚ, που, τώρα, μεταμελημένοι και αβάσταχτοι μέσα στην ελαφρότητά τους και τη θεωρητική τους ένδεια τάσσονται υπέρ της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση με δικτατορία του προλεταριάτου για την πραγματοποίηση ενός αστικού αιτήματος!!!

Το θέμα της συμμετοχής σε αστική κυβέρνηση είναι διαφορετικό. Μέχρι τώρα δεν υπήρχε τέτοιο θέμα στην κομματική φιλολογία και θεωρούσαμε ότι έχει ξεπεραστεί οριστικά μετά και την τραυματική εμπειρία από τη συμμετοχή του Κόμματος στην κυβέρνηση Τζανετάκη και την Οικουμενική.

Προέκυψε από το προπαγανδιστικό σλόγκαν - πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, πριν τις εκλογές της 6ης του Μάη, για σχηματισμό «Αριστερής Κυβέρνησης». Αυτήν την κυβέρνηση η ηγεσία του Κόμματος τη χαρακτήρισε ως κυβέρνηση αστικής διαχείρισης.

Η «Νέα Σπορά» τοποθετήθηκε κατ’ επανάληψη σε αυτό το θέμα και εξήγησε και τη θέση της. Πράγματι αυτή η κυβέρνηση θα ήταν κυβέρνηση αστικής διαχείρισης με δεδομένη τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και παρά τον πολιτικό χαρακτήρα αυτού του κόμματος ως κόμματος του μικροαστικού σοσιαλισμού, που εκφράζει κυρίαρχα τα μικροαστικά στρώματα, ανώτερα και καλά αμειβόμενα στρώματα της εργατικής τάξης με μικροαστική νοοτροπία και στάση και έχει μια συγκεκριμένη, πλέον, επιρροή ευρύτερα στην εργατική τάξη, που ξεπερνάει την επιρροή του Κόμματος και κυρίως στα αστικά κέντρα. Όμως…


Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από την ηγεσία του Κόμματος και σωστά απορρίφθηκε. Επομένως κανένα θέμα συμμετοχής του Κόμματος σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης δεν υπήρξε. Πολύ περισσότερο δεν υπήρξε και για έναν άλλο λόγο πολύ ουσιαστικότερο. Ακόμη και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν την πίστευε αυτήν την πρόταση μια και την έκανε απλώς για προπαγανδιστικούς σκοπούς.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από τα εκλογικά αποτελέσματα. Αυτά μας δείχνουν ότι ήταν αδύνατον να δημιουργηθεί αριστερή κυβέρνηση, ακόμη και κατά το ΣΥΡΙΖΑ ορισμό ως αριστερών πολιτικών δυνάμεων, αυτών των πολιτικών δυνάμεων που θα συμμετείχαν στην αριστερή κυβέρνηση. Κατά το κοινώς λεγόμενο «δεν υπήρχαν τα κουκιά». Και κάτι πιο ουσιώδες που αναδεικνύει το μέγεθος της σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζει η ηγεσία του Κόμματος αυτό το θέμα.

Ακόμη και εάν αποδεχθούμε πλήρως, ως λογικό ενδεχόμενο, την προπαγανδιστική εκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικά ειλικρινή, ουσιαστική, ρεαλιστική και πραγματοποιήσιμη, πάλι για την ηγεσία του Κόμματος δεν υπήρχε θέμα συμμετοχής σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, γιατί και πάλι τα κουκιά δεν βγαίνανε. Και αυτό γιατί δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αναδεικνυόταν ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα στις εκλογές, που τότε μόνο μπορούσε να επωφεληθεί από το δώρο των 50 βουλευτών του εκλογικού νόμου και τότε μόνο θα μπορούσε να προκύψει το ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ο σχηματισμός κυβέρνησης να εξαρτιόταν από τις έδρες του ΚΚΕ.

Όλες, όμως, οι εκτιμήσεις, και τα γκάλοπ ακόμη τις επιβεβαίωναν, απέκλειαν ένα τέτοιο λογικό ενδεχόμενο να γινόταν πραγματικότητα. Επομένως δεν υπήρχε καμία περίπτωση να βρεθεί το Κόμμα σε δίλημμα για τη θέση του απέναντι στο ζήτημα της «Αριστερής Κυβέρνησης», απλούστατα, γιατί δεν θα προέκυπτε.

Στο επίπεδο της προπαγάνδας ο ΣΥΡΙΖΑ στόχευε, τότε, να πλαγιοκοπήσει την εκλογική βάση του Κόμματος, να της δημιουργήσει συγχύσεις και προσδοκία για μια αριστερή διέξοδο. Γι’ αυτό το λόγο κατέφυγε στη διακαναλική συνέντευξη που έδωσε ο Α. Τσίπρας να διαβάσει το σχετικό απόσπασμα  από το Πρόγραμμα του Κόμματος και γι’ αυτό το λόγο μίλαγε για το στόχο του να αναδεχθεί πρώτο κόμμα στις εκλογές, ώστε αυτόματα και συνειρμικά να δημιουργείται δίλημμα στον κόσμο του ΚΚΕ. Οι χειρισμοί της ηγεσίας του Κόμματος διευκόλυναν το ΣΥΡΙΖΑ κατά τον καλύτερο τρόπο.

Η άρνηση της ηγεσίας του Κόμματος στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ αφορούσε σε ένα προεκλογικό και μετεκλογικό πυροτέχνημα (γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ «τράβαγε» τα πράγματα για επαναληπτικές εκλογές) που θα μπορούσε να γίνει μια ουσιαστική απάντηση και να έθετε το ΣΥΡΙΖΑ σε πραγματικά διλήμματα μόνον εάν η ηγεσία πρόβαλε την πρόταση του 15ου Συνεδρίου.

Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκαλυπτόταν πολιτικά. Η ανειλικρινής του στάση και τα προεκλογικά του κόλπα θα ξεσκεπάζονταν και το Κόμμα θα είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Κατά τη γνώμη μας θα είχε και σημαντική εκλογική άνοδο, κάτι που μπορεί να στηριχτεί, ως εκτίμηση, στο ποσοστό που πήρε το Κόμμα, αλλά και στις τάσεις που μας έδειχναν οι δημοσκοπήσεις. Επίσης θα πήγαινε με τελείως διαφορετικές προϋποθέσεις για τις επαναληπτικές εκλογές, εάν και εφόσον γίνονταν. Και το λέμε αυτό γιατί η συγκεκριμένη στάση του Κόμματος σαφώς θα επηρέαζε την προσφυγή σε επαναληπτικές εκλογές, πολύ περισσότερο εάν η άρχουσα τάξη θα ήταν βέβαιη ότι το ΚΚΕ θα ισχυροποιούταν ακόμη πιο πολύ με αποτέλεσμα να επηρεάζει και πολύ πιο ουσιαστικά τις πολιτικές εξελίξεις. Και αυτό γιατί ήταν πολύ κοντά στο κατώφλι του 10%. Και όπως είναι λογικό να υποθέσει κανείς θα διαφοροποιούνταν οι ποιότητες μετά από ένα τέτοιο ποσοστό, θα άλλαζαν και θα εκδηλώνονταν περισσότερο απελευθερωτικά οι αναγνώσεις και οι διαθέσεις εκ μέρους των λαϊκών μαζών, οι οποίες θα έβλεπαν με τελείως διαφορετικό μάτι το ΚΚΕ, όπως, επίσης, θα άλλαζαν και οι απαιτήσεις τους για το ΚΚΕ.

Το ερώτημα που υπάρχει είναι γιατί, τώρα, η ηγεσία του Κόμματος «σηκώνει» τόσο πολύ το θέμα της κυβέρνησης αστικής διαχείρισης;  Υπάρχει κάποια αιτία;

Φυσικά και υπάρχει. Γιατί από τη στιγμή που έθαψε στην κυριολεξία την πρόταση του 15ου Συνεδρίου και αντιμετώπισε τις εκλογές με την πρόταση… των Θέσεων του 19ου Συνεδρίου, τότε, όπως είναι φυσικό, το μόνο επιχείρημα που της απομένει είναι η επίδειξη της μη συμμετοχής σε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, που στην πραγματικότητα δεν υπήρξε. Γιατί από το παρελθόν γνωρίζαμε πολύ καλά πως χιλιάδες φορές το ΚΚΕ είχε δεχθεί επιθέσεις «αριστερής ενότητας» αλλά αυτές ήταν υποκριτικές και εξυπηρετούσαν συγκεκριμένες σκοπιμότητες. Υπήρχαν και αντιμετωπίζονταν στο πλαίσιο της ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης είτε υπήρχαν εκλογές είτε όχι.

Ακόμη και στη διαδικασία της ανάθεσης των διερευνητικών εντολών ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισε την πρόταση για αριστερή κυβέρνηση ως προπαγανδιστικό πυροτέχνημα για τις ανάγκες των επόμενων επαναληπτικών εκλογών. Παραπέρα, ΚΑΝΕΝΑΣ αρχηγός κόμματος από αυτούς που ανέλαβαν τις διερευνητικές εντολές δεν απηύθυνε στο ΚΚΕ πρόταση συμμετοχής στην υπό σχηματισμό κυβέρνηση. Ούτε καν ο Α. Τσίπρας, γιατί ήξερε πολύ καλά την απλή αριθμητική και κανένας αρχηγός κόμματος δεν διακινδυνεύει να γελοιοποιηθεί διεκδικώντας το σχηματισμό κυβέρνησης που δεν θα έχει πλειοψηφία στη βουλή είτε άμεσης είτε έμμεσης. Είναι υποχρεωμένος να καταθέσει την εντολή. Προϋπόθεση για το σχηματισμό κυβέρνησης είναι η εξασφάλιση της πλειοψηφίας, της δεδηλωμένης. Και στην περίπτωση που δεν εξασφαλίζεται προκηρύσσονται επαναληπτικές εκλογές. Ό,τι και έγινε με τις εκλογές της 17ης του Ιούνη.

Το γεγονός είναι ένα. Η ηγεσία του Κόμματος χρησιμοποιεί τη θέση για μη συμμετοχή του ΚΚΕ σε αστική κυβέρνηση ή κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, την προεκτείνει τεχνηέντως σε μη συμμετοχή σε κυβέρνηση σε αστικές συνθήκες για να δικαιολογήσει όλη τη θεωρητική κατασκευή που παρουσιάζει με τις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει με «ένα σμπάρο δύο τρυγόνια»:

Πρώτο. Απαλλάσσεται οριστικά από το «βαρίδι» του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, δίνοντας τέλος σε μια άτυπη αλλά υπαρκτή ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό του Κόμματος, που πήρε τη μορφή «της μάχης των ερμηνειών». Η ηγεσία αξιοποιώντας και τη θέση της επέβαλε τη δική της ερμηνεία και για να «λιμάρει» τις υπαρκτές αντιδράσεις καταφεύγει στο ψευδεπίγραφο επιχείρημα, που δεν το πιστεύει ούτε και η ίδια, ότι οι Θέσεις του 19ου Συνεδρίου αποτελούν τη συνέχεια του 15ου , ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τομή, για πλήρη ανατροπή του 15ου Συνεδρίου.  Ασφαλώς έχουμε πλήρη επίγνωση των αμφισημιών και των ανακολουθιών του 15ου Συνεδρίου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι «με τα απόνερα πετάς και το παιδί»! Άλλωστε δεν υπήρξαν και ορισμένες κραυγαλέες και πασίγνωστες ανακολουθίες σημερινών ηγετικών στελεχών που υποστήριζαν άλλα αντ’ άλλων;

Δεύτερο. Επισημοποιεί τη θέση «πρώτα η επανάσταση και μετά η κυβέρνηση»! Φυσικά! Όλη η δράση του Κόμματος, η τακτική του, πρέπει να υπηρετεί το στρατηγικό του στόχο. Την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με μία μονοκονδυλιά μπορείς να φτάσεις να διαγράψεις την οποιαδήποτε πραγματική και αντικειμενική κατάσταση που μπορεί να δημιουργηθεί μέχρι την κατάκτηση της σοσιαλιστικής εξουσίας, που μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης που δεν θα είναι αστική, που δεν θα είναι ούτε καθαρά εργατική. Με αυτόν τον τρόπο καταργούμε τον Λενινισμό, παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα από την πλευρά της ηγεσίας του Κόμματος! Καταλήγουμε σε μια ΑΛΛΗ ιδεολογία! Καταλήγουμε στο τετριμμένο επιχείρημα, το χιλιοχρησιμοποιημένο από την πλευρά όλων των αναθεωρητών του Λενινισμού «ότι αυτά ο Λένιν τα έλεγε τον προηγούμενο αιώνα»! Καταλήγουμε στο «οποιανού δεν του αρέσει να σηκωθεί να φύγει»! Καταλήγουμε να χρησιμοποιούμε τον Λένιν «ως σύμβολο» και ίσως και «ως σύμβουλο»! Καταλήγουμε «στην ιδεολογία του ΚΚΕ»! Τελικά καταλήγουμε σε ένα ΑΛΛΟ ΚΚΕ χωρίς τον Μαρξισμό - Λενινισμό ως κοσμοθεωρία του!!!

Η ειρωνεία είναι ότι όλες οι επεξεργασίες που προβάλλονται ως σύγχρονες επεξεργασίες για τον εμπλουτισμό του Προγράμματος του Κόμματος έχουν ήδη διαγράψει την ιστορική τους αντιμαρξιστική και αντιλενινιστική διαδρομή, έχουν δοκιμαστεί στην πράξη και έχουν αποτύχει παταγωδώς, έστω κι αν η σημερινή ηγεσία του Κόμματος, μέσα από τον κυκεώνα του υποκειμενισμού της και της αυτοϊκανοποίησής της θεωρεί ότι συμβάλλει στον εμπλουτισμό του Μαρξισμού - Λενινισμού με βάση τις σύγχρονες εξελίξεις του καπιταλισμού!

Η τελική, όμως, κατάληξη όλων των παραπάνω θα είναι η καταδίκη του ΚΚΕ σε μια περιθωριακή πολιτική δύναμη, που με την παρουσία του θα τροφοδοτεί τον οπορτουνισμό άλλων πολιτικών σχηματισμών (το έργο το είδαμε στις πρόσφατες εκλογές), που θα «νομιμοποιεί» την αστική δημοκρατία, που θα συζητάει και θα αναλίσκεται για την (πάντα απομακρυνόμενη και με αυτήν την έννοια απραγματοποίητη) επανάσταση!

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η ηγεσία του Κόμματος γνωρίζει την «τύχη» μιας μαοϊκής ομάδας (πραγματικό γεγονός), που μαζεύτηκε σε μια περιφερειακή πόλη της Βόρειας Ελλάδας, μόλις έγινε η δικτατορία των συνταγματαρχών του Παπαδόπουλου, και συζήταγε το πότε θα ξεκινήσει τον ένοπλο αγώνα ενάντια στη δικτατορία. Επί εφτά χρόνια συζήταγε την προετοιμασία και το πότε θα αρχίσει τον ένοπλο αγώνα! Τελικά η δικτατορία έπεσε κάτω από την πάλη του ελληνικού λαού και η ομάδα αυτή στην τελευταία συνεδρίασή της κήρυξε την αυτοδιάλυσή της, γιατί πλέον δεν υπήρχε θέμα προς συζήτηση!!! 

Περισσότερα... "